บทที่ 681 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 66

ฉู่เชียนหลีมองดูท่าทางของท่านพ่อและท่านลุงทั้งสองท่านของตนเอง อดไม่ได้ที่จะยิ้มกู้หน้าให้: “ท่านพ่อ ท่านลุง ถ้าหากว่าพวกท่านไม่เต็มใจอุ้มเอ้อร์เป่าจริงๆ ก็นำมามอบให้ข้าเถอะ”

ซูยี่ที่อุ้มเอ้อร์เป่าด้วยท่าทางที่แข็งทื่อ ถอยตรงกลับไปทางด้านหลังระยะห่างช่วงหนึ่งฉับพลัน

“เชียนหลีเจ้าพูดอะไรน่ะ พวกเราจะไม่เต็มใจอุ้มเอ้อร์เป่าได้อย่างไรกัน?”

ซูหมินรีบตามไป ยกมือขึ้นปกป้องเอ้อร์เป่าเอาไว้ สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยกลัวว่าฉู่เชียนหลีจะแย่งคนไป รีบพยักหน้า: “เมื่อครู่เชียนหลีได้รับความทุกข์ อย่างไรเสียก็ต้องพักผ่อนให้ดีดี เอ้อร์เป่าก็มอบพวกเราดูแลเถอะ”

โม่หลีก็ส่งเสียงอย่างไม่ให้น้อยหน้า: “ข้าเป็นท่านปู่ อย่างไรเสียเอ้อร์เป่าก็มอบให้ข้าเถอะ”

ซูหมินและซูยี่เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปทางเขาด้วยสายตาที่หวาดระแวงเป็นพิเศษ: “ไม่ใช่ว่าท่านไม่ไหวหรือ?”

ไม่ไหวแล้วยังจะมาแย่งความสนใจของเอ้อร์เป่าไปทำไมกัน?

โม่หลีรีบก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือใหญ่ออกไปคิดอยากจะอุ้มเด็กน้อย แต่เมื่อตอนที่สังเกตเห็นว่าฝ่ามือของตนเองใหญ่กว่าใบหน้าของเด็กน้อย ก็มีความสะเทือนใจอย่างแปลกประหลาดบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาในหัวใจ

นี่คือลูกของเชียนหลี ในปีนั้นเมื่อตอนที่เชียนหลีเพิ่งคลอดออกมา ก็อ่อนแอไร้เดียงสาเหมือนอย่างเช่นนี้หรือไม่?

น่าเสียดายเขาผู้นี้ที่เป็นท่านพ่อ กลับไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนข้างกายของเชียนหลีได้ ทั้งยังให้ผู้อื่นครอบครองความโปรดปรานของนางหลายปีขนาดนั้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แล้วก็เผชิญเข้ากับดวงตาที่ไร้เดียงสาของเอ้อร์เป่า ทันใดนั้นโม่หลีรู้สึกถึงความปวดร้าวที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในหัวใจทันที เบ้าตาแดงอย่างห้ามไม่ได้

ซูหมินและซูยี่อึ้งไปแล้ว: “จ้าวเซียนโม่ เพียงแค่ไม่ให้ท่านอุ้มเด็กน้อย? ท่านก็ไม่ถึงกับต้องร้องไห้นี่ ไม่เช่นนั้นให้ท่านจับมือเล็กของเอ้อร์เป่าเสียหน่อย?”

สีหน้าท่าทางของเอ้อร์เป่ามีความไม่เข้าใจ มือน้อยเดี๋ยวกางเดี๋ยวหุบ เหมือนกับว่าหาความเบิกบานใจบางอย่างเจอแล้ว นำมือเล็กใส่ลงไปในปากแล้วแทะเหมือนเป็นของอร่อย

โม่หลีอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างทอดถอนใจ: “เอ้อร์เป่าเด็กดี กินมือไม่ได้ เจ้าอยากกินอะไร ท่านปู่จะไปโลกเซียนจับมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้ พวกเราจับมาสองตัว กินหนึ่งตัวโยนทิ้งหนึ่งตัว”

เอ้อร์เป่าอ้าปากเล็ก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขรอยยิ้มหนึ่ง

ความรู้สึวิกฤตกภายในใจของซูหมินและซูยี่เพิ่มขึ้นมาจนถึงขีดสุดภายในทันที: “เอ้อร์เป่าเจ้าอยากกินอะไร ท่านปู่ใหญ่ทั้งสองคนก็สามารถหามาให้เจ้าได้ พวกเราจับสามตัว......”

ผู้อาวุโสใหญ่ที่หาโอกาสสัมผัสเอ้อร์เป่าไม่ได้เสียทีก็ร้อนใจขึ้นมาแล้ว: “องค์หญิงน้อย ผู้อาวุโสใหญ่สามารถนำอสูรเสวียนที่เจ้าอยากกินทั้งหมดมาเลี้ยงได้ เมื่อถึงเวลาพวกเราก็เลือกมากิน กินแต่ตัวที่ดูดีที่สุดตัวนั้นเท่านั้น ตัวที่ขี้เหร่ไม่เอาอย่างเด็ดขาด!”

เซินเป่าที่อยู่อีกข้างได้ยิน บ่นพึมพำแล้วพลิกกายทันที นอนอยู่บนฝ่ามือของฉู่เชียนหลี: “ท่านแม่ ท่านปู่ทั้งหลายพวกเขากำลังทำอะไรกันหรือ?”

ฉู่เชียนหลีขยี้ศีรษะเล็กที่มีขนปุกปุยของเขา: “สถานการณ์ประเภทนี้ละก็ ควรจะเรียกว่าความพยายามมีส่วนร่วม”

“ความพยายามมีส่วนร่วมหมายความว่าอะไร เซินเป่าไม่เข้าใจ”

“ก็คือทุกคนต่างก็อย่างทำเรื่องเรื่องหนึ่ง เจ้าจะต้องอยากทำให้ดีมากกว่าคนอื่นๆถึงจะสามารถโดดเด่นออกมาได้ แน่นอนว่า ภายในนั้นจะขาดองค์ประกอบเกทับซึ่งกันและกันไม่ได้ โดยพื้นฐานก็คือประมาณนี้กระมัง......”

เซินเป่าเบิกดวงตากลมอย่างประหลาดใจ: “ตอนนี้คนที่เป็นท่านปู่ต่างก็พยายามมีส่วนร่วมแล้ว? เซินเป่าก็ต้องการเช่นกัน! น้องสาวน้องสาว พี่ชายเซินเป่ามีความพยายามมีส่วนร่วมมากที่สุด เจ้ารีบมาดูข้าเร็ว!”