บทที่ 682 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 67

ฉู่เชียนหลีมีความสุข เฟิ่งเสวียนตู้และเซินเป่าก็มีความสุขตามไปด้วย ด้วยเหตุนี้เผ่าหงส์ทั้งหมดก็กลายเป็นมีความสุขตามไปด้วย

หม้อไฟหลากหลายสีสันถูกต้มขึ้น กลิ่นหอมลอยแพร่กระจายไปทั่วทั้งเขาไร้เงา

บรรดาหมาป่าหิมะในภูเขาไร้เงาหมอบอยู่ทางเข้าหุบเขา พลางดมกลิ่น พลางน้ำลายไหล กระต่ายที่อยู่ในมือต่างกำไม่หอมแล้ว

“โฮก พี่ใหญ่ พวกข้าไปเป็นที่อุ่นมือไม่ได้หรือ?”

พี่ใหญ่หมาป่าหิมะตะคอกอย่างหมดความอดทน: “โฮก โง่หรืออย่างไร ตอนนี้คือฤดูร้อน ฤดูร้อน เจ้าไปทำที่อุ่นมือทำบ้าอะไร? เจ้าเป็นได้เพียงแค่พรมเช็ดเท้าหนังสัตว์เท่านั้น”

“บรู้ว ชีวิตหมาป่าหมดหวังแล้ว”

พี่ใหญ่หมาป่ายื่นมืออุ้งเท้าออกมา ยื่นไปตามทิศทางของลมที่พัดมา ก็มองเห็นขนบนอุ้งเท้าที่พลิ้วไหวตามลม

เฮ้อ ก่อนหน้านี้ยังสามารถประจบเอาใจเพื่ออาศัยแอบอ้างชื่อเสียงของราชาปีศาจใหญ่ ไปกินดื่มที่ด้านในหุบเขาโดยไม่ต้องจ่ายเงิน

พอมาตอนนี้ ทันทีที่อากาศร้อน ก็ผลัดขน กลายเป็นดอกไม้แห่งความหวังไปหมดแล้ว บรรดาเจ้าท่านของเผ่าหงส์เหล่านั้นก็ไม่ให้พวกมันเข้าไปในหุบเขาอีกแล้ว บอกว่าขนปลิวไปทั่วท้องฟ้า ไม่ดีต่อการหายใจของราชาปีศาจใหญ่และราชาปีศาจน้อย

พวกมันต้องการให้เป็นเช่นนี้หรือ?

พวกมันก็ไม่ต้องการเช่นกัน แต่ทว่าในฐานะที่เป็นเจ้าหมา......อ่าถุย หมาป่าหิมะ จะมีวิธีการใดได้อีกนะ?

มีความสามารถรังเกียจพวกข้า มีความสามารถก็ช่วยพวกข้าโกนขนซิ?

อะไรก็ไม่มีเลย!

กลางเขาไร้เงาที่คึกคักครื้นเครง ในถ้ำแห่งหนึ่งของกำแพงเขาไร้เงา งูน้อยปมผีเสื้อที่ถูกทับจนแบนตัวหนึ่ง เลื้อยออกมาจากกองหินทิพย์อย่างยากลำบาก

“ฟ่อ ราชาใหญ่เซิ่งฉีจะตายไม่ได้ ข้ายังต้องปกครองเก้าสวรรค์นะ!”

อาศัยความจิตใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่กลุ่มหนึ่ง งูน้อยปมผีเสื้อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฮึบทีหนึ่ง ร่างกายที่แบนแต๊ดแต๋ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นอิ่มเอิบขึ้นมา จากนั้นก็ล้มลงไปบนพื้นอย่างอ่อนยวบ อ้าปากออก กระอักควันดำออกมาคำหนึ่ง

แผนร้าย!

ให้ตนเองสำรวจเขาไร้เงาอะไรกัน ทั้งหมดนี่เป็นแผนร้ายฉากหนึ่ง!

ฉู่เชียนหลีจะต้องตระหนักได้อย่างแน่นอนว่า ทันทีที่ขุดช่องทางระหว่างเขาไร้เงาและสถานเก้าทมิฬ จะต้องดึงดูดทัณฑ์สวรรค์มา มิเช่นนั้นอสนีบาตนภานั้นถึงไล่ตามผ่าตนเองไม่หยุดกัน?

ไม่ได้การ มันต้องกลับไปแก้แค้น!

เมื่อคิดถึงการแก้แค้น งูเขียวน้อยปมผีเสื้อก็มีกำลัง พยายามดิ้นรนอย่างยากลำบาก เลื้อยมุ่งหน้าไปยังหุบเขาที่อยู่ของฉู่เชียนหลีและคนอื่นๆ

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้หุบเขา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะครึกครื้นที่เต็มไปด้วยความสุข

“เมื่อครู่ข้าได้เห็นแล้ว องค์หญิงน้อยช่างน่ารักราวหยกหิมะอย่างแท้จริง!”

“ถูกต้อง สมกับที่เป็นองค์หญิงน้อยแห่งเผ่าหงส์ของพวกเรา มองดูรูปร่างลักษณะเหมือนกับราชินีหงส์เป็นอย่างมาก ต่อไปก็จะต้องเป็นคนงามที่หนึ่งในลำดับหนึ่ง”

ในดวงตาของงูเขียวน้อยปรากฏลำแสงที่ดำมืดออกมา: “องค์หญิงน้อย? หรือว่าฉู่เชียนหลีคลอดแล้ว?”

นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่?

ตนเองแอบเลื้อยเข้าไป กัดองค์หญิงน้อยผู้นั้นทีหนึ่ง มิใช่ว่าทีเดียวก็กัดนางให้ตายได้แล้วหรือ?

เมื่อถึงเวลานั้นอย่าพูดถึงฉู่เชียนหลี ทั่วทั้งเผ่าหงส์จะต้องโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก ความแค้นที่ยิ่งใหญ่ของตนก็ถือว่าได้รับการล้างแค้นแล้ว!