บทที่ 683 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 68

เอ้อร์เป่าค้นพบงูเขียวน้อยแล้ว มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที อย่างไรเสียสีนี้ก็สว่างสดใสมากพอ สามารถดึงดูดความสนใจของนางได้เป็นอย่างดี ประกอบกับรูปแบบแปลกใหม่ ก็ยิ่งชอบจนไม่อยากจะปล่อยมือ

“ฟ่อโอ๊ย......”

ทันทีที่เอ้อร์เป่าตื่นเต้น มือเล็กก็ยิ่งออกแรงโดยไม่รู้ตัว จากนั้นบนร่างกายของงูเขียวน้อยก็เกิดเสียงกร๊อบราวกับว่ากระดูกหัก

มันเองก็ไม่สนใจศักดิ์ศรีของราชาใหญ่เซิ่งฉีอะไรนั่นแล้ว หันหน้ากลับไปร้องขอความช่วยเหลือต่อฉู่เชียนหลีอย่างบ้าคลั่ง

“ฟ่อ ท่านราชินีหงส์ ผิดแล้วผิดแล้ว ข้ารู้ผิดแล้ว ท่านต้องการจะลงโทษข้าอย่างไรข้าล้วนยอมรับ ท่านรีบนำข้าช่วยออกไปจากในมือของดาวมารน้อยผู้นี้ ขอร้องล่ะ”

ฉู่เชียนหลีกินผักที่เพิ่งลวกเสร็จ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เมตตาและอ่อนโยนที่สุดแก่งูเขียวน้อยรอยยิ้มหนึ่ง

“ไม่ต้องรีบร้อน เจ้าเล่นเป็นเพื่อนบุตรสาวที่น่ารักของข้าอีกสักพัก”

“ฟ่อ นี่คือข้าเล่นเป็นเพื่อนนางงั้นหรือ? นี่คือนางจะทำข้าตาย!”

งูเขียวน้อยคิดถึงเขี้ยวพิษที่ร่วงไปของตนเอง แล้วมองดูสถานการณ์ที่สู้ไม่ชนะแม้กระทั่งเด็กน้อยคนหนึ่งโดยไม่คาดฝัน ความรู้สึกเศร้าโศกพรั่งพรูออกมาจากหัวใจทันที น้ำตาใหญ่เท่าเม็ดถั่วหยดแหม่ะแหม่ะหล่นลงมาจากเบ้าตา

เอ้อร์เป่าที่เดิมทีกำลังสะบัดงูเขียวน้อยอย่างมีความสุข แต่คิดไม่ถึงว่า กำลังสะบัดไปสะบัดมาอยู่ๆก็มีหยดน้ำหล่นลงมาบนมือเล็กของตนเอง ท่าทางแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

“แว้!”

ทันทีที่เอ้อร์เป่าร้องไห้ เผ่าหงส์ทั้งหมดชะงักนิ่งทันที ทั้งหมดลุกขึ้นยืน สายตาที่เฉียบคมดั่งมีดมองไปยังปมผีเสื้อตัวนั้น

“เฮอะ!”

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นทันควัน จากนั้นก็เป็นเสียงที่คันไม้คันมือพร้อมต่อยตี

ฉู่เชียนหลีรีบเดินเข้าไป: “เอ้อร์เป่าเป็นอะไร?”

เอ้อร์เป่าได้ยินเสียงของท่านแม่ตนเอง ยกมือเล็กขึ้นแล้วสะบัดไปข้างนอกทันที เริ่มอ้ออ้อแอ้แอ้ด้วยความน้อยใจ

งูเขียวน้อยรู้สึกว่าร่างกายลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าฉับพลัน ตามด้วยอำนาจที่ไม่อาจสกัดกั้นได้กลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าลอยไปยังกำแพงด้วยความรวดเร็ว

ครู่ต่อมา

“โครม!”

งูทั้งตัวฝังอยู่บนกำแพงอย่างแน่นหนา

โชคดีที่ห้องในตอนนี้หลังจากถูกไฟไหม้ไปจึงสร้างขึ้นใหม่ด้วยวัสดุของซ่างอวี้ ถ้าไม่เช่นนั้นครั้งนี้ กำแพงทั้งแผ่นอาจจะถล่มลงมาแล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่เดินเข้าไป คิดอยากจะคิดบัญชีกับงูเขียวน้อยตัวนี้ให้ดีดี สุดท้ายว่าใช้มือแกะอยู่พักใหญ่ ก็พบว่าไม่สามารถแกะออกมาได้โดยสิ้นเชิง

“โอ้โห องค์หญิงน้อยทรงพลัง!”

หงส์ตัวอื่นๆที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา

“องค์หญิงน้อยของพวกเราอย่างไรเสียก็เป็นพลังเซียนโดยกำเนิดนะ สมกับที่เป็นสายเลือดของตี้จวินหงส์และราชินีหงส์”

ฉู่เชียนหลีรีบนำเอ้อร์เป่าอุ้มขึ้นมา เห็นน้ำตาที่หยดลงมาบนหลังมือของนาง ก็เข้าใจในทันที หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้นางจนสะอาดอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“เอ้อร์เป่าไม่เป็นไรแล้ว ท่านแม่เช็ดให้เจ้าจนสะอาดแล้ว”