บทที่ 687 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 72

โม่หลียิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกมีเหตุผล สถานการณ์นี้ของลูกสาวของตนเอง ไม่มีหนทางแล้ว ถูกเฟิ่งเสวียนตู้ที่เป็นหงส์ผู้นี้คาบไปตั้งนานแล้ว แต่ทว่าหลานสาวของตนเอง เช่นนั้นยังสามารถพยายามได้

มิใช่ว่าเป้าหมายที่เดิมทีเป็นหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์กลายเป็นหนูน้อยผู้ชายในตอนนี้หรอกงั้นหรือ?

เจ้าเป็นถึงจ้าวเซียนที่สง่าผ่าเผย สิ่งที่เขาชำนาญที่สุดก็คือการพลิกแพลง เพียงแต่ว่าจิตใจและอารมณ์ของหนูน้อยไม่มั่นคง ไม่แน่ว่ายิ่งโตก็จะยิ่งบิดเบี้ยว อย่างไรเสียก็ต้องปลูกฝังให้มากเสียหน่อย เมื่อถึงเวลา จะได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุด

ไม่เลวเลยจริงๆ!

ผู้อาวุโสใหญ่รีบพุ่งตัวเข้ามา: “ท่านเทพโม่หลี นี่มันยังใช้ไม่ได้ เด็กผู้ชายไม่มีตัวไหนดีสักตัว องค์หญิงน้อยของพวกเราไม่ต้องการ”

องค์หญิงน้อยของเผ่าหงส์ อยู่เป็นท่านป้าในเผ่าหงส์ไม่ดีหรือ? เหตุใดถึงต้องไปเล่นกับเด็กผู้ชาย?

ทันทีที่คิดว่าต่อไปองค์หญิงน้อยของพวกเขาต้องออกเรือน ไม่แน่ว่ายังจะต้องถูกกดขี่ ผมปลอมบนศีรษะของผู้อาวุโสใหญ่ก็ไม่นุ่มลื่นขึ้นมาทันที

บรรดาหงส์ตัวอื่นๆไม่สะดวกเบียดเข้ามาในห้อง แต่ว่ากลับโผล่ให้เห็นศีรษะอยู่ที่ประตูเพื่อสนับสนุนผู้อาวุโสใหญ่

“ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวถูกต้อง องค์หญิงน้อยของเผ่าหงส์ไม่ต้องการเด็กผู้ชาย”

“ผู้ใดกล้าหวังจะได้องค์หญิงของพวกเรา จะต้องผ่านด่านพวกเราไปให้ได้ก่อน!”

“เฮอะ พวกเราไม่ตีเด็กผู้ชายจนตาย พวกเราเพียงแค่เป็นคนเฝ้าประตูของเด็กผู้ชายเท่านั้น เส้นผมแม้แต่เส้นเดียวก็จะไม่อนุญาตให้ไปปรากฏตรงหน้าขององค์หญิงน้อยของพวกเรา!”

โม่หลีที่อยู่อีกข้างฟังแล้ว อดไม่ได้ที่จะขมวดหว่างคิ้วขึ้นมา: “พวกเจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้หรอก เอ้อร์เป่าเป็นเด็กผู้หญิง ต่อไปจะต้องออกเรือน พวกเจ้าไม่สามารถคอยขัดขวางเอาไว้ได้ตลอด ถ้าหากไม่ให้นางได้คบค้าสมาคมกับเด็กผู้ชายให้มากเสียหน่อย ต่อไปถูกพวกคนสวะหลอกเอาใจแล้วจะทำอย่างไร?”

ทันทีที่ผู้อาวุโสใหญ่คิดถึงภาพนั้น รู้สึกเพียงแค่ความดันโลหิตสูงขึ้นมาทันที หากเจาะรูบนศีรษะ เลือดก็พุ่งกระเด็นออกไปสองเมตรในทันที

“เฮอะ พวกสวะ? พวกสวะจะสามารถมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร พวกเขาไม่ควรถูกทำให้กลายเป็นปูน จากนั้นก็เอาไปโบกบนกำแพงงั้นหรือ?”

ศีรษะฝูงหนึ่งที่อยู่บริเวณประตูพยักหน้าเห็นด้วยในทันที: “ผู้อาวุโสช่างสมกับเป็นผู้อาวุโสจริงๆ ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าแสงแห่งพรสวรรค์ที่รุ่งโรจน์ทั่วกายของเขายิ่งสุกใสเป็นประกายมากยิ่งขึ้นแล้ว!”

“ถูกต้อง ถูกต้อง สว่างจะแสบตาไปหมด!”

ซูหมินและซูยี่ที่กำลังดื่มชาอยู่อีกข้าง เมื่อได้ยินประโยคนี้ เกือบจะนำน้ำชาที่กำลังจะกลืนลงไปพ่นออกมา

ฉู่เชียนหลีใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญายิ่งขึ้น นำเอ้อร์เป่าอุ้มออกมาทันที แล้ววางลงไปในอ้อมแขนของโม่หลี