บทที่ 686 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 71

ฉู่เชียนหลีอยากจะแสดงให้เห็นว่าร่างกายของนางในตอนนี้แข็งแรงเป็นพิเศษ กินอะไรก็อร่อย จะทำอย่างไรได้เฟิ่งเสวียนตู้และบรรดาเผ่าหงส์แต่ละคนต่างก็คิดว่านางอ่อนแอเปราะบางเหมือนกับตุ๊กตากระเบื้อง อีกทั้งก็ไม่รู้ว่าไปฟังข้อกำหนดการพักฟื้นหลังคลอดมาจากที่ไหน กล่าวอย่างหนักแน่นว่าพักฟื้นร่างกายหนึ่งเดือนนั้นน้อยไป จะต้องยืดระยะเวลาเป็นสามเดือนให้ได้

โชคดีที่นางต่อสู้ดิ้นรนตามเหตุผล ทำให้ระยะเวลาสั้นลงเหลือสี่สิบวันแล้ว

หลังจากยืนยันวันที่เรียบร้อยแล้ว ฉู่เชียนหลีนอนอยู่บนเตียงด้วยดวงตาทั้งสองข้างที่ไร้จิตวิญญาณ

เฟิ่งเสวียนตู้มองเห็น เอ่ยปากด้วยความสงสารเป็นอย่างยิ่ง: “ฮูหยิน ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช่ว่าชื่นชอบการพักผ่อนในวัยเกษียณที่สุดหรือ? เหตุใดตอนนี้กลับไม่ยินดีจะอยู่ในห้องกัน?”

ฉู่เชียนหลีพ่นลมหายใจ ดึงแขนของเฟิ่งเสวียนตู้มาหนุนไว้ใต้ศีรษะ

“ฮูหยินของเจ้าชื่นชอบการพักผ่อนในวัยเกษียณ แต่ว่าไม่ชอบถูกขังอยู่ภายในห้องเพาะบ่มศพ”

เฟิ่งเสวียนตู้หัวเราะเสียงเบา ผ่อนคลายแขน ให้นางหนุนได้สบายมากยิ่งขึ้นสักหน่อย

“ไม่อย่างนั้นจะช่วยเจ้าหา เรื่องที่สามารถทำได้ในห้อง?”

ฉู่เชียนหลีหรี่ดวงตาเล็กน้อย: “เจ้าคงไม่ได้คิดทำเรื่องไม่ดีหรอกกระมัง?”

กกหูของเฟิ่งเสวียนตู้เป็นสีแดงทันทีอย่างห้ามไม่ได้: “ข้าไม่ได้คิดสะหน่อย ฮูหยินเจ้ามักจะคิดอะไรไปในทางไม่ดี พาข้าเสียคนหมดแล้ว”

“ข้าก็แค่ถามว่าเรื่องที่เจ้าอยากทำนั้นเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่ เหตุใดเจ้าจึงเขินอายอีกแล้ว?” ใบหน้าของฉู่เชียนหลีเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา “โอ๊ย เจ้าขี้เหร่ตอนนี้ถูกพาเสียคนเสียแล้ว”

เฟิ่งเสวียนตู้ยิ้มอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความส่งเสริม ก้มหน้าจูบลงไปบนปากของฉู่เชียนหลีทีหนึ่ง ถึงยกมือขึ้นนำเมฆดำน้อยกวักมือเรียกเข้ามาข้างเตียงเล็กของเอ้อร์เป่า

“เชียนหลีถ้าเบื่อละก็ มิสู้ลองศึกษา ว่านี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่? เมื่อเจ้าศึกษาอย่างชัดแจ้งแล้ว เวลาหนึ่งเดือนก็จะผ่านไปอย่างรวดเร็ว”

ฉู่เชียนหลีลุกขึ้นยืน บีบเมฆดำน้อยเอาไว้ เหมือนกับตบไปบนลูกบอลยางอย่างไรอย่างนั้น

“จะว่าไป ความยืดหยุ่นยังถือว่าค่อนข้างดีเลยทีเดียว”

“ไม่เลวจริงๆ อีกทั้งก็ยังทนต่อการหล่นการตีกว่างูเขียวน้อยปมผีเสื้อตัวนั้น ต่างก็ถูกเอ้อร์เป่าเขวี้ยงหล่นไปหลายรอบแล้ว ยังคงทนไม้ทนมือมากทีเดียว”

“ดี เช่นนั้นข้าจะลองศึกษาดีดี”

เมฆดำน้อยหดตัวกลายเป็นก้อน ตัวสั่นเทาระริก: “กู๊ ข้าไม่ใช่ตัวอะไร ข้าไม่ใช่ตัวอะไรจริงๆ”

ฉู่เชียนหลีบีบเมฆดำน้อยเอาไว้แล้วดึงไปดึงมา ค้นพบว่าสัมผัสมือนี้เหมือนกับผลไม้แช่แข็งแบบนั้น น่าประหลาดไม่เลว

“รู้ว่าเจ้าไม่ใช่ตัวอะไร ไม่ต้องเน้นย้ำอีกแล้ว เจ้าน่าจะดีใจที่ตนเองมีความรู้สึกตัว ไม่เช่นนั้นละก็ คิดอยากจะหยิบมีดผ่าตัดมาสักเล่ม ลองดูว่าด้านในของเจ้ามีโครงสร้างอย่างไร”

“ฮือฮือ”

เมฆดำน้อยยิ่งสั่นเทารุนแรงมากยิ่งขึ้น มีหยดน้ำตาแต่กลับไม่กล้าหล่นลงมา ทำได้แค่เพียงหวังว่าฉู่เชียนหลีจะยกมือขึ้นสูง

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมฆดำน้อยติดอยู่มุมกำแพง วิ่งไปยังข้างเตียงเล็กของเอ้อร์เป่าอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่พบเห็นฉู่เชียนหลี นี่ถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างหนัก ถูไปมาที่กำปั้นของเอ้อร์เป่าอย่างระมัดระวัง ร่างกายที่แต่เดิมดำปี๋กลายเป็นสีรุ้งภายในพริบตา

“กู๊ เอ้อร์เป่า เอ้อร์เป่า”

เอ้อร์เป่าลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ มองเห็นเมฆดำน้อยกลายเป็นเมฆสีน้อย ดวงตาโตดำขลับมีชีวิตชีวาขึ้นมามากทันที ยื่นมือเล็กออกไปนำเมฆดำน้อยเอาไว้

เมฆดำน้อยยิ่งตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น: “เอ้อร์เป่า เอ้อร์เป่า รอเจ้าโตแล้ว ข้าก็จะทำสัญญากับเจ้า จากนั้นพวกเราก็จะสามารถไปเที่ยวเล่นด้วยกันได้หลายๆที่”