บทที่ 690 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 3

ฉู่เชียนหลีได้ฟังคำพูดของเสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงตัวนั้น มุมริมฝีปากยกขึ้นยิ้มมุ่งร้ายแวบหนึ่ง สายตาที่สว่างเจิดจ้าสำรวจเสือเผ่นอสนีบาตตัวนั้นตั้งแต่หัวจรดปลายเท้ารอบหนึ่ง

“เสือน้อยแบบเจ้าเช่นนี้ คุณภาพเนื้อสดอร่อย ปกติพวกข้าไม่กัดกินแบบดิบๆ ต่างก็นำมาหั่นเป็นแผ่นจุ่มหม้อไฟ เลาะเนื้อทั้งหมดจนสะอาดแล้ว กระดูกก็สามารถนำมาดองเหล้าได้ เหล้ากระดูกเสือ รสชาติดีเลยทีเดียว ยังมีตะพาบยักษ์ที่อยู่ข้างๆตัวนั้นอีก นำมาตุ๋นน้ำแกงดีที่สุด สารอาหารบำรุงร่างกายเป็นอย่างดี รสชาติสดอร่อย”

เต่าเสวียนที่กำลังปกป้องผืนหญ้าผืนนั้นด้วยความหลงใหล เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกตะลึง

ตะพาบยักษ์? ที่กล่าวมาคงจะไม่ใช่ตนเองหรอกกระมัง

เขาเป็นถึงเต่าเสวียนที่สง่าผ่าเผย ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตะพาบสักนิด!

เพียงแต่ว่า ที่ด้านหลังเย็นวาบนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?

เท้าหน้าที่อุ้ยอ้ายของมันรวบผืนหญ้าผืนนั้นขึ้นไปไว้บนศีรษะอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้พลังเก้าทมิฬยึดเอาไว้เป็นอย่างดี ใช้กลอุบายเดิม หดแขนขาทั้งสี่กลับเข้าไปในกระดองเต่าในทันที ตั้งขึ้นมาแล้วกลิ้งหนี

เมื่อเซินเป่าได้ยินท่านแม่ของตนเองพูดว่าจะใช้ตะพาบมาตุ๋นน้ำแกง กำลังคิดให้เจ้าปู่เฟิ่งสร้างหม้อใหญ่ให้เขาใบหนึ่ง ก็เห็นว่าตะพาบวิ่งหนีไปแล้ว รีบกระพือปีกเล็กไล่ตามไปทันที

“จิ๊บจิ๊บ อาหาร เจ้าอย่าหนี!”

เมื่อเต่าเสวียนได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งกลิ้งให้เร็วขึ้นทันที

โฮกโฮก อาหารบ้าบออะไรกัน เจ้าอย่าเข้ามานะ!

เมื่อเซินเป่ารู้สึกตัวว่าตนเองไล่ตามไม่ทันแล้ว ก็ยิ่งร้อนใจมากยิ่งขึ้นทันที

“จิ๊บจิ๊บ ถ้าเจ้ายังวิ่งหนีอีก เซินเป่าก็จะใช้ท่าไม้ตายสุดท้ายแล้ว!”

เต่าเสวียนพูดออกมาด้วยความโมโห: “โฮก? ใช้ไฟเผา? อายุยังน้อยนิด ไม่มีศีลธรรมการต่อสู้!”

เซินเป่ากระพือปีกเล็กด้วยความโมโหทันที เอ่ยปากกล่าวสุดเสียง: “จิ๊บจิ๊บ เจ้าชมพู ปล่อยเจ้าอามู่!”

ทันทีที่พูดจบ แม่นางน้อยอายุสิบขวบคนหนึ่งก็ลงมาจากท้องฟ้า สวมชุดกระโปรงหลัวสีเขียวใบบัว บนศีรษะมีมวยผมสองลูก แทบผ้าไหมสีชมพูผูกเป็นปมผีเสื้อ พลิ้วไหวไปตามสายลม

ทันทีที่เห็นนิ้วมือนางสะบัด เถาวัลย์เขียวขจีเส้นหนึ่งก็คำรามออกมา อีกปลายด้านหนึ่งของเถาวัลย์ มัดหนุ่มน้อยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความซังกะตายคนหนึ่งเอาไว้

“โฮกโฮก ไปเถอะ มู่ซิวหาน!”

มู่ซิวหานแหวกเส้นโค้งที่ราบรื่นเส้นหนึ่งที่กลางท้องฟ้า กระแทกลงมาบนพื้นดังตูม

เห็นเพียงแค่พื้นดินที่เดิมทีแข็งแรงพังทลายลงในชั่วพริบตา ก้อนหินที่แตกร้าวถล่มลงมาดังโครมแล้วนำเขาฝังกลบเอาไว้