บทที่ 691 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 4

“อือ อืออือ!”

ใต้ดิน มู่ซิวหานพยายามดิ้นรนคิดจะผลักเต่าเสวียนออก ทำอะไรไม่ได้กับน้ำหนักตัวของเต่าเสวียนที่วางอยู่ตรงนั้น ทำได้แค่เพียงส่งเสียงร้องอืออืออย่างไร้หนทางออกมา หวังว่าจะสามารถสังเกตเห็นเข้าอย่างรวดเร็ว

ด้วยผลบำเพ็ญตนของเขาในตอนนี้ ก็สามารถกลั้นลมหายใจเอาไว้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เพียงแต่ถ้าเวลานานไปก็ยังสามารถตายได้ เมื่อคิดถึงสถานที่อยู่ในตอนนี้ ลดขั้นตอนในการฝังไปได้มากทีเดียว

โชคดีที่ฉู่เชียนหลีไม่ได้ลืมเขา หลังจากที่ลงถึงพื้นดินแล้ว ยกมือขึ้นตบไปที่ศีรษะของเจ้าชมพู

“เจ้าชมพู รีบนำน้องมู่ขุดออกมาจากพื้นดินเร็วเข้า”

เจ้าชมพูพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย เถาวัลย์เจาะลงไปใต้ดิน ดึงขาข้างหนึ่งของมู่ซิวหานเอาไว้ทันที

“อือ......”

มู่ซิวหานรีบใช้พลังเสวียนปกป้องตนเอง โชคดีที่หลังจากเป็นผู้ฝึกตนแล้ว ระดับความแข็งแกร่งของร่างกายเลื่อนขั้น ไม่เช่นนั้นเขาเกรงว่าหลังจากออกไปได้จะกลายเป็นขาสั้นข้างยาวข้าง

เมื่อถึงเวลานั้น เวลาเดินสักพักหนึ่งร้อยแปดสิบเมตร สักพักหนึ่งร้อยเก้าสิบเมตร น่าขายขี้หน้า

เต่าเสวียนโผล่ศีรษะออกมามอง พบว่าตนเองวิ่งหนีมาพักใหญ่ หลังจากนึกไม่ถึงว่าจะกลับมายังที่เดิม จึงไม่ออกมาจากกระดองโดยสมบูรณ์

ถึงอย่างไรพวกมันที่เป็นตะพาบ......ถุย เผ่าเต่าเสวียน กระดองเต่ามีการเตรียมพร้อมป้องกันที่แข็งแกร่งมากที่สุด ผู้คนเหล่านี้มองดูท่าทางแต่ละคนก็ไม่ได้แข็งแกร่งสักเท่าไหร่ น่าจะทำลายไม่แตก

เซินเป่ากระพือปีกเล็กร่อนลงไปเกาะบนหลังของเต่าเสวียน อุ้งเท้าเล็กสีเหลืองอ่อนเหยียบตรงนั้นที เหยียบตรงนี้ที

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เมื่อมีหม้อที่ขนาดใหญ่สักหน่อยแล้ว ก็นำตะพาบยักษ์ตัวนี้ไปขัดล้างให้สะอาดแล้วก็ทิ้งลงไป ตุ๋นทั้งกระดอง ยังสามารถเสริมแคลเซียมได้ด้วย!”

เต่าเสวียนสั่นเทาไปทั่วทั้งกาย มีความสงสัยในชีวิตอยู่เต็มหัวใจ

โฮก? ผู้คนกลุ่มนี้ช่างไม่เลือกกินเลยจริงๆ แม้แต่กระดองก็ไม่เว้น

เมื่อได้เห็นกับตาตนเองว่าเต่าเสวียนไร้หนทางเอาชีวิตรอดแล้ว เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงขยับแขนขาที่อ่อนแรงทั้งสี่ข้าง พยายามฝืนบังคับให้ยืนให้มั่นคง

“โฮก นั่นมันอะไร? สามารถหารือสักหน่อยได้หรือไม่ เนื้อให้พวกเจ้ากินก็แล้ว ละเว้นกระดูกของพวกข้าได้เป็นอย่างไร?”

ฉู่เชียนหลียกมุมริมฝีปากขึ้น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเงาสีขาวเงาหนึ่งที่รวดเร็วฉับไวดั่งสายลมกระโจนจากทางด้านข้างไปยังตำแหน่งของเอ้อร์เป่า

เป็นจิ้งจอกเงามืดที่แอบเฝ้าสังเกตอย่างเงียบๆอยู่ด้านข้าง ไม่มีการเคลื่อนไหวมาโดยตลอด!

จิ้งจอกเงามืดรู้ว่าเต่าเสวียนและเสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงคาดหวังอะไรไม่ได้อีกแล้ว ต้องการหนีเอาชีวิตรอดจากคนกลุ่มนี้ มันทำได้แค่เพียงพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้เมื่อตอนที่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น มันเฝ้าสังเกตอยู่ด้านข้างอย่างละเอียด สุดท้ายจึงเลือกคนแก่และเด็กน้อยที่รังแกได้ง่ายที่สุด

“ระวัง!”

ฉู่เชียนหลีหยิบแส้ยาวออกมา ฟาดออกไปอย่างรุนแรงทันที