บทที่ 692 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 5

ผู้อาวุโสใหญ่ได้ยินคำของฉู่เชียนหลี พยักหน้าอย่างบ้าคลั่งในตอนแรก ครู่ต่อมาก็แข็งทื่ออยู่กับที่

“คือว่าราชินีหงส์ องค์หญิงน้อยนาง......”

ฉู่เชียนหลีพูดไป ก็นำเอ้อร์เป่ารับเดินเข้ามาทันที

ทันทีที่เอ้อร์เป่าถึงอ้อมอกท่านแม่ของตนเอง ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที กำปั้นน้อยชูขึ้นโบกไปมาอย่างทรงพลัง

“อ้อแอ้!”

ฉู่เชียนหลีมองไปทางกำไลหยกเลือดหงส์ มุมปากอมยิ้ม สายตากลับเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้ากำไลโง่ นำถุงดอกบัวแดงอัคคีเดือดที่ซ่อนเอาไว้ออกมาให้ข้า!”

กำไลหยกเลือดหงส์ไม่ยอมขยับ เสแสร้งแกล้งตายอย่างถึงที่สุด

ฉู่เชียนหลีหรี่ดวงตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายแห่งความอันตรายก็ปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างฉับพลัน พลังทิพย์พลุ่งพล่าน พันรอบกำไลหยกเลือดหงส์เอาไว้ทันที ครู่ต่อมา กระเด็นออกมาข้างนอกทันที

วิ้ง!

ลำแสงสีแดงลำหนึ่งออกมาจากกำไลหยกเลือดหงส์ทันทีทันใด จากนั้นถุงมือสีแดงที่ประณีตและงดงามคู่หนึ่งก็ถูกพ่นออกมาทันที

ฉู่เชียนหลีเรียกพลังทิพย์กลับคือ: “วอนโดนจัดการ!”

ฉู่เชียนหลีนำถุงมือคู่เล็กออกมา ดึงพลังทิพย์ออกมาจากในร่างกายของเอ้อร์เป่าเล็กน้อย นำมาใส่ลงไปบนถุงมือดอกบัวแดงอัคคีเดือด ครู่ต่อมา ถุงมือหกเล็กลงทันที สวมเข้าไปบนมือของเอ้อร์เป่า

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นลองจับดู พบว่าค่อนข้างพอดีเลยทีเดียว

“เอาละ เอ้อร์เป่า ไปตรวจสอบอาหารให้ท่านแม่เสียหน่อย”

“อ้อแอ้!”

ฉู่เชียนหลีนำเอ้อร์เป่าวางลงบนหลังของเต่าเสวียนอย่างค่อนข้างเด็ดเดี่ยว

จิ้งจอกเงามืดคลานขึ้นมา เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ร่างกายก็สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

โอกาสดีมากมายขนาดนี้ เต่าเฒ่าเจ้าแย่งเด็กน้อยนั่นแล้วก็หนีไป!

เฟิ่งเสวียนตู้มองไปด้วยนัยน์ตาเย็นยะเยือก ยกมือขึ้นแล้วโบกออกไปทันที พลังเสวียนที่แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งโจมตีออกไป นำจิ้งจอกเงามืดที่ปีนออกมาอย่างไม่ง่ายดายตบกลับลงไปในหลุมเสียงดังตูมทีหนึ่ง

“มากเรื่อง!”

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงนำศีรษะมุดลงไปในอุ้งเท้าอย่างเงียบๆ

มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า

เอ้อร์เป่าสามารถพลิกกายได้แล้ว หลังจากลงไปอยู่ด้านบนหลังของเต่าเสวียน รู้สึกว่ากระดองเต่าสั่นเทาขึ้นมาทันที ยังคิดว่าเป็นของเล่นที่เล่นสนุกอะไร หัวเราะออกมาอย่างค่อนข้างมีความสุข ตื่นเต้นจนกำปั้นเล็กทุบลงไปดังตูมทีหนึ่ง

“ตูม!”

“โฮก!”

เต่าเสวียนร้องเสียงโศกเศร้าทีหนึ่ง ร่างทั้งร่างจมลงไปด้านล่างทันที จมดิ่งลงสู่ใต้ดิน

มู่ซิวหานที่นั่งอยู่อีกข้าง พลางนวดขา พลางในหัวใจเต็มไปด้วยความดีใจที่บังเอิญโชคดี

ยังดีที่ตนเองออกมาได้แล้ว ถ้าหากยังไม่ออกมาละก็ เกรงว่าศีรษะก็คงจะเปลี่ยนจากกลมกลายเป็นสี่เหลี่ยมแล้ว

น่ากลัว!