บทที่ 693 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 6

งูเขียวน้อยปมผีเสื้อที่อยู่อีกข้างดูดซับพลังเก้าทมิฬอย่างละโมบตลอดเวลา เมื่อได้ยินคำพูดของเต่าเสวียน ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

นึกไม่ถึงว่ามีคนแย่งงานของมัน?

ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

“ฟ่อ เจ้าตะพาบเฒ่าตัวนี้ สืบข่าวของสถานเก้าทมิฬเสียหน่อย มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าข้าราชาใหญ่เซิ่งฉีมีพี่น้องอยู่ทั่วทั้งใต้หล้า? ข้าจะบอกเจ้าให้ พี่น้องของข้ามีเพียงข้าเท่านั้นที่จะทำร้ายได้ ราชินีหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านอย่าได้สนใจตะพาบตัวนั้น เขามีชีวิตอยู่มาตั้งนานหลายปีแล้ส ท้องเต็มไปด้วยน้ำเสีย ไม่แน่ว่าอาจจะหลอกท่านตอนไหนก็ได้ อย่างไรเสียข้างูเขียวน้อยหลอกพี่น้องได้เชื่อถือมากที่สุด”

เมื่อเต่าเสวียนได้ยินประโยคนี้ ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที: “โฮก เจ้าดูถูกราชาแห่งการหลอกลวงอันดับหนึ่งของสถานเก้าทมิฬใช่หรือไม่? ข้าเป็นอสูรเสวียนกลุ่มแรกที่มาถึงยังสถานเก้าทมิฬ คิดถึงเมื่อตอนนั้นที่สถานเก้าทมิฬยังมีอาณาเขตเพียงแค่ยี่สิบผืน ราชาอสูรเล็กๆใหญ่ๆอย่างน้อยๆก็มีสี่ห้าสิบตัว บัดนี้เหลือเพียงแค่แปดตัว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของข้า”

งูเขียวน้อยหัวเราะแฮะแฮะทีหนึ่ง ตะพาบเฒ่าตกหลุมพรางแล้ว!

“ถูกต้อง ราชาเต่าเฒ่าผู้นี้ชั่วช้ายิ่งนัก ไม่รู้ว่าการยุยงเป็นการส่วนตัวทำให้ราชาอสูรเข่นฆ่ากันเองไปตั้งมากมายเท่าไหร่ อาศัยเพียงพละกำลังของตนเองเพียงคนเดียวมาควบคุมจำนวนของอสูรเสวียนทั่วทั้งสถานเก้าทมิฬ ผู้คนต่างขนานนามว่า เต่าเฒ่าใจดำ ราชินีหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ เต่าเฒ่าผู้นี้ชั่วช้ายิ่งนัก ไม่เหมือนกับข้า เป็นเพียงแค่งูเขียวน้อยที่บริสุทธิ์ตัวหนึ่งเท่านั้น”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ เต่าเสวียนก็นิ่งอึ้งไปทั้งตัว มองไปทางงูเขียวน้อยปมผีเสื้อตัวนั้นอย่างไม่กล้าที่จะเชื่อ

“โฮก? เจ้า......เจ้าเจตนาหลอกข้า!”

“ฟ่อ ราชินีหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านมองดูราชาเต่าเฒ่าตัวนี้ มันพาลโกรธแล้ว งูเขียวน้อยหวาดกลัวยิ่งนัก อีกประเดี๋ยวมันคงจะไม่เข้ามากัดข้าหรอกกระมัง?”

ฉู่เชียนหลีมองไปทางงูเขียวน้อยเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม: “กล่าวมาเช่นนี้ ข้าควรยิ่งจะต้องไว้วางเจ้าแล้ว?”

“ฟ่อ ถูกต้องแล้ว ราชินีหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ มีงูเขียวน้อยอยู่ ไม่มีอะไรเกินความคาดหมาย รับรองว่านำราชาอสูรของทั่วทั้งสถานเก้าทมิฬหลอกมาอยู่ในหม้อให้ท่าน!”

งูเขียวน้อยมองฉู่เชียนหลีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส หางคู่หนึ่งสะบัดลอยไป จนเกือบไล่ตามงูหางกระดิ่งทันแล้ว

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงและจิ้งจอกเงามืดในตอนนี้มองดูด้วยความตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง

โดยเฉพาะจิ้งจอกเงามืด เอ่ยกล่าวด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม: “จี๊ดจี๊ด เซิ่งฉี ข้ามองเจ้าผิดไปแล้วจริงๆ คิดถึงตอนนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตามพวกเราก็เป็นแค่คู่ต่อสู้กันเท่านั้น บัดนี้ข้าขอสบประมาทเจ้า! เสือเผ่นอสนีบาต เจ้าก็คิดเช่นนี้ใช่หรือไม่? ”

เสือเผ่นอสนีบาตเสวียนจิงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ซื่อสัตย์รอยยิ้มหนึ่งออกมา จากนั้นอุ้งเท้าก็ไม่อ่อนอีกแล้ว ลุกคลานขึ้นมาก็เดินเข้าใกล้ไปยังทิศทางของเซินเป่า

“โฮก นายน้อย พวกท่านชื่นชอบการลูบเสือหรือไม่? นุ่มละมุน ขนปุกปุย เสือยักษ์ที่น่ารักไร้เดียงสา?”

ด้านหนึ่งพูดไป ด้านหนึ่งก็ยังไม่ลืมที่จะกะพริบดวงตาโตสีเหลืองทอง ตามด้วยท่าทางที่แข็งแกร่งและซื่อสัตย์ อย่าว่าไป ยังมีความใจเต้นอยู่นิดหน่อยจริง