บทที่ 694 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปสถานเก้าทมิฬตอนที่ 7

ฉู่เชียนหลีคิดไม่ถึงอย่างเด็ดขาดเลยว่า อสูรเสวียนที่ได้พบเจอทันทีที่ก้าวเข้ามาในสถานเก้าทมิฬ นึกไม่ถึงว่าแต่ละตัวต่างก็เล่นละครทั้งนั้น

ตะพาบยักษ์อยู่ด้านนั้นก็ร้องไห้ขอความเห็นใจจากผู้อื่นอย่างไม่จบไม่สิ้น เสือยักษ์ที่เสแสร้งทำตัวน่ารักอย่างต่อเนื่อง เหลือจิ้งจอกเพียงตัวเดียวที่มองดูเหมือนจะฉลาดกว่าใครอื่น ก็เริ่มต้นเสแสร้งทำเป็นโง่

ฉู่เชียนหลีอดไม่ได้ที่จะบีบกำปั้น: “เอาละ พวกเจ้าสามคนมั่นใจว่าจะไม่ขัดขืนสักหน่อยหรอ?”

ยังนึกว่าหลังจากมาถึงสถานเก้าทมิฬแล้วจะมีเรื่องที่สามารถทำให้ต่อยตีได้ อย่างไรเสียก็ว่างมานานขนาดนี้ พลังทิพย์ในร่างกายก็ใกล้จะขึ้นสนิมแล้ว ผลสุดท้าย อสูรเสวียนเหล่านี้แต่ละตัวก็ยอมรับสารภาพกันอย่างเร็ว

งูเขียวน้อยปมผีเสื้อกระโดดโลดเต้นอยู่บนพื้นอย่างไม่พอใจ: “ราชินีหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ ตกลงกันเอาไว้แล้วว่าจะให้ข้านำทาง ท่านจะได้แล้วทิ้งไม่ได้นะ!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ตะพาบ เสือโคร่งและจิ้งจอกหันหน้ากลับไปมองพร้อมกัน สีหน้าท่าทางต้องการสู้สุดชีวิตกับงูเขียวน้อยปมผีเสื้อ

ฉู่เชียนหลีจำใจขึ้นมาทันที: “ช่างเถอะ ไปเถอะ อย่างไรเสียก็ไปหาดอกไม้ทมิฬก่อนสำคัญกว่า”

กลุ่มคนออกเดินทางเอิกเกริก

ฉู่เชียนหลีไม่ได้ใส่ใจอสูรเสวียนทั้งสามตัวนั้นเมื่อครู่ เดิมทีคิดว่าพวกมันจะใช้โอกาสหนีวิ่งหนี กลับคิดไม่ถึงว่าแต่ละตัวได้ติดตามมาแล้ว กลั้นหายใจไม่ได้ขยับอะไรออกมาเลยสักนิดตลอดทาง บนร่างกายก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย

ฉู่เชียนหลีคร้านจะพัวพันกับพวกมันต่อไป งั้นก็ให้พวกมันติดตามไปด้วยเลยแล้วกัน ถึงอย่างไรก็สามารถทำเป็นอาหารที่เตรียมไว้สำรองก็ได้นี่นา

สถานเก้าทมิฬ ดินแดงหมื่นลี้ เมื่อตอนที่เข้ามาตอนแรกยังรู้สึกแปลกใหม่และกว้างโอ่อ่าเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานแล้ว ทุกที่ที่ตามองแห่ง ทุกที่เป็นทราย ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้จิตใจคนรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

เซินเป่าหงอยเหงาซึมเซาบินไปในอ้อมอกของฉู่เชียนหลี

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่......”

“เซินเป่า นี่เป็นอะไรไปหรือ?”

ทันทีที่ลมพัดมา ขนบนร่างกายของเซินเป่ายุ่งเหยิงเล็กน้อย รีบใช้ปีกเล็กปิดแก้มเอาไว้

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เซินเป่ารู้สึกตนเองแห้งเหี่ยว เซินเป่าคงจะไม่ถูกลมเป่าจนกลายเป็นหงส์แห้งหรอกกระมัง?”

ฉู่เชียนหลีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นลูบไปบนแก้มของตนเอง: “เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลนะ”

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตนเองก็เป็นท่านแม่ของเด็กน้อยทั้งสองคนแล้ว จะต้องดูแลใส่ใจสุขภาพ!

“เจ้าขี้เหร่ วันนี้ไม่ดื่มชาดำแล้ว ข้ารู้สึกว่าเส้นผมนี่ก็ไม่ต้องเลี้ยงแล้ว วันนี้ชงเก๋ากี้เถอะ”

เฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินดังนั้น หันหน้ากลับไปมองแก้มที่อ่อนนุ่มของฉู่เชียนหลี พยักหน้าอย่างค่อนข้างส่งเสริม: “ได้”