บทที่ 707 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 20

เฟิ่งเสวียนตู้อุ่นเตียงเรียบร้อย ฉู่เชียนหลีนอนลงไปอย่างสบายๆ จากนั้นท้องก็เริ่มร้องโครกคราก

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นมาลูบ ในใจงงเล็กน้อย หรือว่าอยู่ในแดนปริศนายังรู้สึกถึงความหิว?

นี่ไม่ค่อยตามหลักวิทยาศาสตร์!

เฟิ่งเสวียนตู้มองดูนางที่นอนด้วยท่าทางขี้เกียจ จากนั้นมองท่าทางที่นางลูบท้อง อดไม่ได้ที่จะมอง

“ฝ่าบาทนี่คือหิวแล้ว?”

ฉู่เชียนหลีพลิกตัวทันที ดึงมือของเฟิ่งเสวียนตู้มาวางบนท้องของตัวเอง: “ใช่ ภรรยาของเจ้าใกล้จะหิวตายแล้ว”

เฟิ่งเสวียนตู้หน้าแดง: “เจ้า......”

“ข้าทำไม ท้องของข้าไม่ใช่เพราะหิวจนแบนหรือ?”

“แม้ว่าฝ่าบาทตำแหน่งพิเศษ แต่ก็เป็นหญิง เจ้ากับข้ายังไม่แต่งงาน ตามประเพณี ก็ต้องระมัดระวังบ้าง......”

ได้ยินเช่นนี้ ฉู่เชียนหลีอดคิดถึงก่อนยังไม่ได้งานไม่ได้ เฟิ่งเสวียนตู้อุ่นเตียงให้นางทุกวัน ฉากที่ไม่กล้าก้าวข้ามเขตแดนแม้แต่ก้าวเดียว อดไม่ได้ที่จะยกมุมปาก จับมือของเขาไว้

“อันที่จริงแต่งงานหรือไม่แต่งงาน ก็เป็นแค่พิธีการ ที่ทำให้คนนอกดู ถ้าในใจของเจ้าให้ข้าเป็นฮูหยินของเจ้า เช่นนั้นข้าก็คือภรรยาของเจ้า เจ้าก็เป็นสามีของข้า ฟ้าดินเป็นพยาน ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาวเป็นเวลา แล้วทำไมจะไม่ล่ะ?”

เป็นสามีภรรยานานแล้ว นางเริ่มกังวลว่าสามีจะปล่อยวางยากเกินไป อิๆๆ อย่าพูด รู้สึกแบบนี้สะใจเล็กน้อย!

เฟิ่งเสวียนตู้ตะลึงไปเลย แสงในตาค่อยๆประกายออก: “ฝ่าบาท.....จะเล่นเหมือนเด็กเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“นี่จะมีอะไรเด็กไม่เด็ก” ฉู่เชียนหลีคว้าเฟิ่งเสวียนตู้ไว้ ให้เขานอนลงบนเตียง จากนั้นก็ปีนอยู่บนหน้าอกของเขา ยิ้มอย่างได้ใจแล้วพูด “เจ้าขี้เหร่ เจ้าพูดความจริง ข้อเสนอข้าเมื่อกี้ ทำให้เจ้าใจเต้นใช่หรือไม่?”

“ข้า.....ข้าเปล่า” เฟิ่งเสวียนตู้รีบพูด

“ยังไม่ยอมรับอีก รอถึงกลางคืนดาวและพระจันทร์ออกมา ข้าก็จะพาเจ้าไปแต่งงาน”

บัดนี้ เวลายังไม่ดึก ก็ยังสามารถแอบขี้เกียจ แอบนอนได้

แอบอู้ในเวลาที่ยุ่งเพื่อดูแลความแก่ ไม่ใช่เรื่องง่าย!