บทที่ 709 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 22

ฉู่เชียนหลีหยิบขนมขึ้นมากินคำหนึ่ง มุมปากยิ้มหวาน รู้สึกถึงความสุขเต็มอก

แม้เจ้าขี้เหร่ของตัวเองไม่มีความทรงจำ แต่ก็ยังรักและเอ็นดูนางขนาดนี้ ไม่ยอมให้นางได้รับความลำบากแม้แต่นิด

เฮ้อ ทำไมดีขนาดนี้ล่ะ?

เฟิ่งเสวียนตู้มองดูมุมปากที่ยกขึ้นของนาง ความคิดก็ผ่อนคลายเช่นกัน

เขาเป็นราชทายาทของประเทศหงส์ แต่กลับถูกส่งมาแต่งงานที่ประเทศฉู่

กระทั่งถึงขั้นเตรียมการสำหรับเรื่องนี้อย่างลับๆ มาเกือบหกปีแล้ว ในช่วงหกปีนี้ เขามีพระนามว่าองค์ราชทายา แต่ไม่เคยเรียนรู้กลวิธีใดๆ ในการปกครองประเทศ แต่กลับต้องเรียนทำอาหารทุกวัน เรียนกวีนิพนธ์และเพลง ถึงขั้นเรียนเต้นรำ ก็เพื่อที่จะสามารถคว้าใจของฉู่เชียนหลีได้ดีขึ้น

หกปีมานี้ เขารู้สึกขุ่นเคืองในใจตลอดเวลา และเขารู้สึกเสมอว่าเขาเฟิ่งเสวียนตู้ไม่ควรเป็นเช่นนี้

แต่เมื่อเห็นฉู่เชียนหลี ความขุ่นเคืองที่สะสมอยู่ในใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้หายไปอย่างมองไม่เห็น และในใจรู้สึกดีใจเล็กน้อย รู้สึกว่าความพยายามหลายปีไม่ได้ไร้ประโยชน์

เหมือนเป็นบ้าเลย

ฉู่เชียนหลีมองดูเฟิ่งเสวียนตู้ทำอาหารรสเริศอย่างเงียบๆเช่นนี้ กำลังคิดว่าเป็นลาภปากจะกินให้อิ่มๆ ก็เห็นบ่าวรับใช้วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก

“ฝ่าบาท ด้านนอกมีอำมาตย์มามากมาย บอกว่าฝ่าบาทโดนอาคมของราชทายาทประเทศหงส์ ขับไล่นางสนมสองท่านออกไป มันเป็นความผิดพลาดจริงๆ เขากำลังคุกเข่าอยู่ข้างนอก เพื่อขอร้องให้คืนรับสั่ง!”

เฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินคำนี้ อาหารที่อยู่ในมือยกไม่นิ่ง เกือบตกอยู่บนพื้น

ฉู่เชียนหลีเดินมาข้างหน้า จับข้อมือของเขาเอาไว้ รับอาหารมาอย่างมั่นคง วางไว้บนโต๊ะ ยังมีอารมณ์จับผักกาดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เงยหน้าใส่เข้าไปในปาก

“รสชาติดีมาก”

สายตาของเฟิ่งเสวียนตู้มองนางอย่างสงสัย: “ฝ่าบาท อำมาตย์ที่อยู่ด้านนอก.....”

ฉู่เชียนหลีนั่งลงข้างโต๊ะอย่างไม่ร้อนรน หยิบตะเกียบเริ่มกิน หลังจากกินสองคำ ถึงได้เงยขึ้นมองบ่าวรับใช้ที่รออยู่ข้างๆ

“บอกกับพวกอำมาตย์ข้างนอก อยากคุกเข่าก็คุกเข่าไป ข้าจัดการเรื่องไม่ต้องให้ใครมาบอกมาว่า เป็นอำมาตย์ ดูแลจัดการประเทศให้ดีก็พอ ยังจะมาสนว่ากลางคืนข้าจะนอนกับใคร? ยุ่งเรื่องของผู้อื่น”

บ่าวรับใช้ขี้ขลาดไม่กล้าตอบรับ