บทที่ 710 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 23

ฉู่เชียนหลีค้นพบแก่นแท้ของแดนปริศนา เกาะอยู่ข้างกายของเฟิ่งเสวียนตู้ไม่ยอมลุกขึ้น

“เจ้าขี้เหร่ กินอิ่มดื่มพอแล้ว เราสองคนไปดูดาวเถอะ?”

เฟิ่งเสวียนตู้กอดเอวของฉู่เชียนหลีเบาๆ ไม่ใช่แค่ตัวแข็งแล้ว แต่รู้สึกเลือดในร่างกายจะลุกเป็นไฟออกมาแล้ว

“ฝ่าบาท.....”

ฉู่เชียนหลีหน้ายุ้ยไม่พอใจ: “เรียกอะไรฝ่าบาท พวกเราสองคนสนิทกันขนาดนี้แล้ว เรียกที่รักเถอะ!”

เฟิ่งเสวียนตู้หน้าแดง รู้ทั้งรู้ว่านางแกล้งตัวเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้น

“อะไรจะไร้สาระได้เช่นนี้”

“ดูเจ้าสิ เห็นเป็นคนนอก ไม่ถือข้าเป็นคนกันเอง ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ แต่รู้สึกว่า......”

“ช่างเถอะๆ ข้าเข้าใจเจ้ามากขึ้นหน่อย ก็จะไม่บังคับให้เจ้าเรียกที่รัก เจ้าก็เรียกฮูหยินเถอะ”

ฉู่เชียนหลียิ้มตาหยี

เจ้าขี้เหร่ที่ไม่มีความทรงจำสนุกจริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตัวเองกล้าพูดเช่นนี้ละก็ เขาโจมตีเก่งมาก ไม่แน่อาจจะมากกว่านี้ วันนี้ แค่ล้อเล่นก็ทำให้เขาหน้าแดง

“ฮูหยิน? คือมัน......”

“เฮ้อ คุณพี่ พวกเรารีบไปดูดาวเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวดาวจะรอไม่ไหว”

เฟิ่งเสวียนตู้รู้ว่าขัดแย้งกับมารยาท แต่เมื่อเห็นฉู่เชียนหลีท่าทางมีความสุข ก็ทำให้นางผิดหวังไม่ลง เลยยืนขึ้น

“เช่นนั้นพวกเราไปเถอะ”

ฉู่เชียนหลีกะพริบตามองไปอย่างสงสัย: “’เช่นนั้นเจ้ามาอุ้มข้าสิ?”

เจ้าขี้เหร่นั่งเก้าอี้ตั้งนานล้วนแล้วไม่รู้จักเป็นฝ่ายริเริ่มก่อน แย่

“เจ้าบอกเองว่าจะพาข้าไปดูดาวไม่ใช่หรือ?”

“ใช่ ข้าพาเจ้าไป เจ้าอุ้มข้าไป นี่ไม่ได้ขัดแย้งกัน ไม่ต้องใส่ใจรายละเอียด”

เฟิ่งเสวียนตู้ไม่มีทางเลือก ทำได้แค่โน้มตัวลงอุ้มนางขึ้นมา เดินออกไปทางประตูท้องพระโรง

ฉู่เชียนหลีอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างสบาย จับผมของเขาช่อหนึ่ง พันรอบนิ้วมือ

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าอยู่ประเทศหงส์ เป็นเช่นไรบ้าง?”

“ก็ดี”