บทที่ 711 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาในสถานเก้าทมิฬ 24

ฉู่เชียนหลีคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่ามีเสียงลมโจมตีมาทางนาง ทันใดนั้นยกมือขึ้นสะบัดลงแรงๆ

ทันใดนั้นพลังทิพย์หนึ่งออกมา ต่อด้วยนักฆ่าบินออกมาและพุ่งเข้ามาโจมตีนาง

นักฆ่าคนนั้นชนเข้ากับกำแพงวังอย่างรุนแรง ไม่มีเสียงอีก

“เจ้าขี้เหร่?”

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆอย่างละเอียด

นางยังคงอยู่ในวังที่นางเพิ่งตื่นมาก่อนหน้านั้น แต่วังในเวลานี้กลายเป็นที่รกร้างไปแล้ว

การตกแต่งอันวิจิตรได้ถูกทำลายลงอย่างหมดสิ้น เลือดกระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่งบนพื้น และแม้แต่บ่าวรับใช้ที่เคยอยู่ข้างกายนางก่อนหน้านี้ก็ถูกฆ่าตาย

“ฉู่เชียนหลี ประเทศฉู่ล่มสลายแล้ว ตอนนี้ประเทศหงส์ครองแผ่นดิน เจ้าอย่าคิดจะต่อต้านเลย”

รอบข้างรายล้อมไปด้วยแม่ทัพที่ถือง้าว ทุกคนมองนางด้วยท่าทางที่น่ากลัว

ฉู่เชียนหลียืนขึ้น ชุดสีแดงเพลิงบนกายแกว่งเล็กน้อย

นางยกมือขึ้นมาและบิดข้อมือ ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความเยือกเย็น กวาดมองเหล่าทหารที่รายล้อมนางอย่างไม่สนใจใยดี

“เจ้าขี้เหร่ของข้าล่ะ?”

“เจ้าขี้เหร่อะไร นั่นคือฝ่าบาทของประเทศหงส์ ตอนนี้ทั่วทั้งแผ่นดินมีเจ้าคนเดียวกัน เพื่อกำจัดประเทศฉู่ ฝ่าบาททนอัปยศอดสูมานาน ทุกวันต้องฟังเจ้าใช้ชื่อเจ้าขี้เหร่มาทำให้เขาอับอาย ไม่ได้ฆ่าเจ้าทันที เป็นความกรุณาที่สุดแล้ว ตอนนี้ฝ่าบาทยอมปล่อยเจ้าออกจากวัง แต่ว่า ต้องตัดเอ็นแขนขาเจ้า ให้เจ้าพิการ ”

ฉู่เชียนหลีบิดขี้เกียจ ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย พลังทิพย์กะพริบเล็กน้อย

“ไร้สาระ!”

เดิมทีคิดว่าแดนปริศนานี้จะสามารถทำให้นางและเจ้าขี้เหร่พลอดรักกันก็ดีเหมือนกัน คิดไม่ถึงว่ามันกังวลแล้ว มันรนแล้ว

เชอะ นี่ไม่สนุกเลย

“ฉู่เชียนหลี เจ้าต้องการทำอะไร......”

ฉู่เชียนหลีร่ายวิชา รวบรวมพลังทิพย์ สร้างค่ายกลสีเงินที่สวยงามออกมา

“ข้าต้องการทำอะไร? แน่นอนก็คือจะฆ่าพวกเจ้าไร้สาระทุกคน!”

พูดจบ นางยกมือขึ้นสะบัด ค่ายกลมีเสียงหึ่งๆออกมา วนเวียนสูงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายคลุมไปทั้งวัง

ผมของฉู่เชียนหลีไม่ขยับสักนิด กระโปรงสีแดงสั่นระริก

“ในฐานะเป็นถึงแดนปริศนา กลับไม่รู้ว่ารบกวนผู้อื่นพลอดรักจะถูกฟ้าผ่า ไม่รู้เรื่องจริงๆ”