บทที่ 74 เศษเดนมาเยือน

ฉู่เชียนหลีได้ยินเซียวจวินยี่พูดขอโทษ เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

เซียวจวินยี่ถอนหายใจ

“น้องเชียนหลีน่าจะมองนิสัยใจคอของใต้เท้าซูและจิ่นจือออกแล้ว ล้วนแต่เป็นคนที่ไม่ชอบรบกวนคนอื่น”

“ใช่ พวกเขาเป็นแบบนั้น” ฉู่เชียนหลีพยักหน้า

“เกิดเรื่องกับใต้เท้าซูในตอนนั้น สูญเสียตำแหน่ง จวนซูก็ถูกราชสำนักเรียกกลับ ผู้คนมากมายต้องการช่วยเหลือ แต่ใต้เท้าซูปฏิเสธทั้งหมด ดังนั้น พวกเขาถึงย้ายไปอยู่ในลานเรือนเล็กที่มีสภาพทรุดโทรมแห่งนั้น”

ฉู่เชียนหลีพยักหน้า

“ข้ารู้ ดังนั้นจึงไม่เข้าใจ ตอนนั้นข้าถูกฉู่เฉิงเสี้ยงบีบบังคับให้เข้าวังไปขอโทษ ท่านน้องและท่านผู้พี่ไม่มีปัญญาซื้อแม้กระทั่งยา แต่พวกเขากลับนำตั๋วเงินสามสิบตำลึงออกมาช่วยฆ่าแก้ปัญหา ข้าเดาว่าพวกเขาทำเพื่อข้าจึงนำของอะไรบางอย่างไปจำนำใช่หรือไม่? ”

เซียวจวินยี่พยักหน้า สีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกผิด

“สิ่งที่จำนำคือเป็ดจี้หยกน้ำชิ้นหนึ่ง เป็นของหมั้นสัญญาระหว่างใต้เท้าซูและฮูหยินของเขา ตอนที่ข้าได้รับข่าวรีบไปทันที แต่ไปช้าเพียงนิดเดียว จิ่นจือส่งจี้หยกไปที่โรงจำนำแล้ว แลกเป็นเงินสามสิบตำลึง และเร่งเร้าข้ารีบไปหาเจ้า ดังนั้น……”

ฉู่เชียนหลีรู้สึกปวดแปลบในใจ

ของหมั้นสัญญา มันต้องเป็นสิ่งของที่ท่านลุงหวงมากที่สุด ไม่อย่างนั้นคงไม่เก็บไว้ข้างกายตลอดจนถึงปัจจุบัน

“ส่งไปที่โรงจำนำร้านไหน ข้าจะไปช่วยท่านลุงไถ่คืนมา”

สีหน้าของเซียวจวินยี่เริ่มซีด

“นี่แหละคือเรื่องที่ข้ากำลังจะขอโทษ ความจริงในวันนั้น หลังจากที่เจ้าและใต้เท้าซูย้ายกลับจวนซู ข้าไปตามหาหยกชิ้นนั้นที่โรงจำนำทันที แต่ปรากฏว่า……กลับหาไม่เจอ”

“เจ้าไปหาในวันนั้น มันก็เพียงไม่กี่ชั่วยาม จี้หยกถูกคนซื้อไปแล้ว?”

“โรงจำนำไม่ได้ซื้อขาด แต่เจ้าของโรงจำนำบอกว่าจี้หยกหายไป และยังบอกอีกด้วยว่ายินดีชดใช้เงินหนึ่งพันสองร้อยตำลึงให้แก่ข้า ข้าจะเอาเงินไปเพื่ออะไร? แม้ข้าบอกว่าจะหาคนมาพังโรงจํานํา ก็ไม่สามารถหาที่หยกกลับมา”

ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้วแน่น

เซียวจวินยี่รีบพูด “น้องเชียนหลี หลายวันมานี้ ข้าสั่งให้คนตามหาจี้หยกชิ้นนั้นมาโดยตลอด ต้องช่วยใต้เท้าซูหาคืนกลับมาได้อย่างแน่นอน”

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นมองเฟิ่งเสวียนตู้ “เจ้าขี้เหร่ เรื่องนี้ข้าจำเป็นต้องให้เจ้าช่วย”

เป็นเพราะนางไม่ดีเอง ตอนที่กำลังรู้สึกสงสัย ควรจะถามให้รู้เรื่องตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ควรปล่อยให้มันเลยเถิดมาจนถึงตอนนี้ค่อยถาม

เฟิ่งเสวียนตู้พยักหน้า “ได้ เทียนชูไปตรวจสอบ”

“ขอรับ” เทียนชูรับคำสั่งทันที

เซียวจวินยี่มองฉู่เชียนหลีที่ขมวดคิ้ว ยิ่งอยู่ก็ยิ่งรู้สึกโทษตัวเอง

“เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง ถ้าหากข้าไปเร็วกว่านี้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้จิ่นจือนำของล้ำค่าแบบนั้นไปจำนำแล้ว”

ฉู่เชียนหลีดึงสติกลับมา ส่ายหัวแล้วพูด “ท่านชายเซียวช่วยมามากพอแล้ว เชียนหลีรู้สึกซาบซึ้งมาก ตั้งแต่วันนี้ไป หากท่านมีอะไรที่สามารถใช้ข้าได้ เชิญพูดมาได้เต็มที่เลย”

“ไม่ ข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

เซียวจวินยี่คิดว่าผู้คุ้มกันที่ชื่อเทียนชูจะคว้าน้ำเหลวกลับมามือเปล่า แต่คาดคิดไม่ถึงเขาจะกลับมาหลังจากเพิ่งดื่มชาไปถ้วยเพียงถ้วยเดียว

“คุณหนูใหญ่ คุณชาย ข้าน้อยได้เรื่องมาแล้ว จี้หยกถูกคนของตระกูลซุนนำไป”

“ตระกูลซุน?” ฉู่เชียนหลีเรียงลำดับความทรงจำ มีภาพของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นภายในหัว

“ซุนยู่จือ?”

“ใช่”

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น มีนกกระจอกตัวหนึ่งบินมาร่อนลงบนไหล่ของเซินเป่าอย่างรวดเร็ว มันส่งเสียงร้องจี๊ดจ๊าดพูดอะไรบางอย่าง

เซินเป่าเบิกตากว้าง รีบพูดด้วยความร้อนใจ

“ท่านแม่ มีคนไปหาเรื่องท่านปู่ใหญ่และท่านลุงแล้ว”

สีหน้าของฉู่เชียนหลีเย็นชาลง “รีบไป”

อีกด้านหนึ่ง บ้านตระกูลซู

ซูยี่กำลังพยายามโคจรกำลังภายใน ความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกส่งมาจากในเส้นเลือดซึ่งหยุดนิ่งมานาน กลับทำให้เขารู้สึกดีใจจนถึงขีดสุด

ซูจิ่นจืออยู่เป็นเพื่อนที่ด้านข้าง กำลังฝึกฝนวิชา"ไร้เทียมทาน"อย่างใจจดใจจ่อ สีหน้าดูจริงจังมาก

ในตอนนั้นเอง โต้เกิ๋นและโต้เกิ๋นส่งเสียงร้องอย่างกะทันหัน

“กา!”

ซูยี่เงยหน้าขึ้น สังเกตเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดเพ้ายาวสีน้ำเงินไพลินดูหรูหราเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

บนใบหน้าของนางถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต เครื่องประดับประดาเต็มตัว ดอกทับทิมแดงบนชายกระโปรงส่องแสงเป็นประกายทองเงิน หันไปมอง ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่องค่อนข้างแสบตา

และด้านหลังของหญิงวัยกลางคนคนนี้มีนางอู๋และฉู่หลินเซวียนเดินตามมา

การเคลื่อนไหวของซูจิ่นจือหยุดชะงัก มองหญิงวัยกลางคนคนนั้นด้วยดวงตาที่แทบจะลุกเป็นไฟ