ตอนที่ 93
บทที่ 93 การเรียนภาษาต่างประเทศนั้นสำคัญมากแค่ไหน
October 22, 2026
“กา!”
ไม่ ไม่ใช่สิ!
เฟิ่งเสวียนตู้ฟังภาษาสัตว์ลึกลับของอินทรีมู่หยู เหลือบตาลงเล็กน้อย หยิบดาบของเซินเป่ามาด้วยมือของตนเอง
“อย่าโมโห ข้าช่วยเจ้าฆ่า”
เซินเป่ารีบพยักหน้า: “อืม อืม เจ้าอาขี้เหร่ พวกเราเร่งมือหน่อย ท่านแม่หิวแล้ว”
“ได้”
“กา!”
ข้าสามารถเป็นสัตว์ที่ใช้สำหรับขี่ เป็นวัวเป็นม้าก็ได้หมด!
อา อา!
เฟิ่งเสวียนตู้หิ้วอินทรีมู่หยูขึ้นมาลากไปที่ริมลำธารเล็ก ด้านนั้นฉู่เชียนหลีขยับมือเล็กน้อย การจำกัดขอบเขตของตาข่ายไหมเงือกถูกแก้ออก
อินทรีมู่หยูหมอบลงบนพื้น มองไปทางเฟิ่งเสวียนตู้เต็มไปด้วยความวิงวอน
“กา!”
เจ้าท่าน ท่านดูว่าข้ายังมีโอกาสอีกหรือไม่?
ดวงตาเย็นชาของเฟิ่งเสวียนตู้ขยับเล็กน้อย:
“ชาติหน้ายังเกิดมาเป็นสัตว์ลึกลับอีก อย่าลืมเรียนภาษาที่ใช้กันทั่วไปบนโลกมนุษย์”
อินทรีมู่หยู: “......”
หม้อต้มขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้น ด้านล่าง เปลวไฟจากฟืนกับเศษใบไม้ที่นำมาก่อไฟลุกไหม้ขึ้นสูง
เซินเป่าหาห่อผ้าสัมภาระอันเล็กของตนเองเจอแล้ว ล้วงแล้วล้วงอีก ดึงโสมเมฆแดงที่สวยงามออกมาต้นหนึ่ง
เซียวจวินยี่ช่วยถอนขนไก่เสร็จแล้ว ในตอนนี้เหนื่อยจนปวดเมื่อยแขน เห็นสิ่งของที่อยู่ในมือของเซินเป่า แววตาแสดงออกถึงความกระหายออกมาทันที
“ว้าว หัวไช้เท้านี้เปลือกเป็นสีแดง กินแล้วดับกระหายได้หรือไม่?”
เซินเป่าครุ่นคิดเล็กน้อย หลังจากนั้นนำโสมเมฆแดงยัดเข้าไปในมือของเซียวจวินยี่
“ท่านอาเซียวท่านลองดู ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
พูดจบ ก็หันหลังวิ่งกลับไป ดึงโสมเมฆแดงออกมาใหม่อีกหนึ่งต้น ถือไปที่ด้านหน้าหม้อใบใหญ่หั่นเป็นแผ่นแล้วโยนลงไป
เซียวจวินยี่กอดโสมเมฆแดงเดินมาถึงริมลำธารเล็ก หลังจากล้างสะอาด แบ่งออกเป็นสองท่อน ยื่นท่อนหนึ่งให้แก่ซูจิ่นจื่อ
“จิ่นจือ เจ้าก็กินดับกระหาย”
ซูจิ่นจือมองดู “หัวไช้เท้า”ครึ่งท่อน กำลังจะรับมา แต่จู่ๆก็รู้สึกว่าไม่ชอบใจ
“นี่คือหัวไช้เท้า?”
เซียวจวินยี่ก้มหัว “หัวไช้เท้า” ด้านที่ถูกตัดทั้งหมดปรากฏเป็นสีแดงก่ำ น้ำค้างสีแดงเกาะตัวแวววาวเป็นจุดๆ ยังมีกลิ่นหอมเข้มข้นของโสมลอยกระจายออกมา
อืม?
“หรือ......หรือ......หรือว่านี่คือ......”
เขาตกใจจนคำที่พูดออกมาไม่คล่องแล้ว
เซินเป่าปอกเปลือกของโสมเสร็จแล้ว หันหัวไปเห็นซูจิ่นจือและเซียวจวินยี่ก้มหัวมองดูโสมเมฆแดงพร้อมกัน อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
“ท่านลุง ท่านอาเซียว อันนี้ไม่ช่วยดับกระหายใช่หรือไม่?”
เซียวจวินยี่นำโสมเมฆแดงทั้งสองท่อนกลับไปคืนอย่างรีบร้อน
“เซินเป่า อันนี้คือโสมนี่!”
เซินเป่าตบไปที่หน้าผากหนึ่งที: “เจ้าอาขี้เหร่เคยบอกว่า โสมเมฆแดงช่วยบำรุงเลือดลม แน่นอนว่าไม่ช่วยดับกระหาย ถ้าอย่างนั้นพวกท่านลองอันนี้”
พูดจบ เขาวิ่งไปที่ด้านหน้าห่อผ้าสัมภาระอันเล็ก นั่งยองๆอยู่บนพื้นคุ้ยอยู่สักพัก หยิบโสมหิมะหยกขาวต้นหนึ่งออกมา
“อันนี้แข็งๆเย็นๆ น่าจะพอใช้ได้”
เซียวจวินยี่ยกมือขึ้นพยายามค้ำคางของตนเองที่อ้าค้างจากอาการตื่นตะลึงเอาไว้
“เซินเป่า ท่านอาเซียวรู้สึกว่า......ที่ลำธารเล็กด้านนั้นก็ดีมากแล้ว!”
พูดจบ วิ่งไปที่ริมลำธารนั่งยองๆลงไป แล้วเอาหัวมุดลงไปในลำธารเล็ก
เซียวจวินยี่ น้ำในลำธารเล็กก็ช่วยดับกระหายได้ไม่ใช่หรือ?
เจ้ายังอยากจะเอาหัวไช้เท้าจากในมือของเซินเป่า เจ้าคู่ควรหรือ?
เจ้าไม่คู่ควร เจ้าคู่ควรแก่การดื่มน้ำเย็นเท่านั้น!
เซินเป่าตกตะลึง: “ท่านอาเซียว หากท่านรู้สึกว่าอันนี้ไม่ได้ ข้ายังมีอันอื่น......”
“เซินเป่า!”
ซูจิ่นจือรีบร้อนตัดบทเซินเป่า รู้สึกว่าถ้าหากให้เขาพูดจนจบ น้องชายที่แสนดีท่านนั้นของเขาคงมุดลงไปในลำธารเล็กทั้งตัว
“เจ้าไปต้มไก่ขนสีม่วงเถอะ ท่านอาเซียวด้านนั้นไม่เป็นอะไรหรอก”
“อ่อ”
เซินเป่าพยักหน้า: โลกของผู้ใหญ่ยากที่จะเข้าใจ!
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยกระจายออกมา สูดดมไปทีหนึ่ง ความสดอร่อยทำให้รู้สึกอยากกินจนน้ำลายหก
ฉู่เชียนหลีที่กำลังนอนหลับอย่างสนิทค่อยๆลืมตาขึ้น ลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน