บทที่ 94 มองดูแล้วขัดหูขัดตา

บนท้องฟ้าเขาไต้หยุน ชายชราคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในชั้นเมฆ มองดูเหตุการณ์บนที่โล่งริมด้านหน้าลำธารเล็ก สองมือปิดปากเอาไว้ กลั้นขำเอาไว้จนหน้าเต็มไปด้วยสีแดงฉาน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เอามือปิดที่หน้าอกอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความตื่นเต้น

เจ้าจ้อยแห่งเผ่าหงส์ของพวกเขาน่ารักมากจริงๆ!

ฮือ ฮือ ฮือ แยกจากกันเป็นเวลาสามร้อยปีเจ็ดเดือนสามวันสิบเอ็ดชั่วยาม ในที่สุดเผ่าหงส์ของพวกเขาก็ได้ต้อนรับเจ้าจ้อยคนใหม่แล้ว!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คาดไม่ถึงว่านายท่านจะคอยอยู่ข้างกายเจ้าจ้อย ยังลงมือช่วยเขาฆ่าไก่ทำอาหารเอง ถ้าจะพูดว่าไม่มีความเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย ตีเขาให้ตายยังไงก็ไม่เชื่อ!

ฮือ ฮือ มีความสุขมากเลย!

ใช่แล้ว เขาควรจะปรากฏตัวยังไง ถึงจะสามารถทำให้เจ้าจ้อยเกิดความประทับใจที่สุดตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรก?

ต้องไปจับนกชิงหลวนสักสองสามตัวจากจงอวี้มามอบให้เป็นของขวัญเมื่อพบกันครั้งแรก?

ไก่ขนสีม่วงนั้นมองดูสีแล้วไม่ค่อยแข็งแรง!

เจ้าจ้อยของเผ่าหงส์ ถ้าจะกินต้องกินของที่ดีที่สุด!

เมื่อถึงเวลา เขาก็สามารถเล่นเกมกับเจ้าจ้อยได้

จับนกชิงหลวน!

จับกี่ตัว?

จับหนึ่งหมื่นตัว!

ฮา ฮา ฮา!

เขาสามารถเล่นกับเจ้าจ้อยได้อีกหลายปี!

ด้านล่าง ฉู่เชียนหลีลุกขึ้น เงยหน้ามองชั้นเมฆบนท้องฟ้าที่แต่ละก้อนเต็มไปด้วยดวงดาว รอยยับเกิดขึ้นตรงหว่างคิ้วเล็กน้อย

เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกตัว กล่าวอย่างห่วงใย: “เป็นอะไรหรือ?”

“ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ข้าถึงมักจะรู้สึกว่ามีคนคอยมองพวกเราอยู่?”

ภายในใจเฟิ่งเสวียนตู้สั่นไหวเล็กน้อย สัมผัสดูครั้งหนึ่งอย่างระมัดระวัง อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย

ผู้อาวุโสใหญ่ติดตามมาด้วยจริงหรือ? ยังซ่อนตัวอยู่ในชั้นเมฆเพื่อแอบดู นี่มันช่างน่า......จริงๆเลย

“ไม่น่าใช่หรอกน่า? ผู้ฝึกตนเดินทางมาถึงโลกมนุษย์ พละกำลังจะต้องถูกจำกัดไว้ มีน้อยคนมากที่จะสามารถเหาะเหินเดินฟ้า”

ฉู่เชียนหลีหรี่ตา ยกมือขึ้นและชี้ไปทางชั้นเมฆที่ที่ชายชราหลบซ่อนตัวอยู่

“ข้ามักจะรู้สึกว่าเมฆก้อนนั้นดูขัดหูขัดตาเล็กน้อย”

เฟิ่งเสวียนตู้มองขึ้นไปทางท้องฟ้าสูง ดวงตาปรากฏแสงสีแดงเป็นประกายงดงามแวบหนึ่ง

ชายชราในชั้นเมฆได้รับคำเตือนของเขา หลบซ่อนตัวอย่างรีบร้อนและเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าที่สูงขึ้น หยุดความตื่นตระหนกตกใจภายในใจไม่ได้

ระดับความสามารถของเขาบรรลุไปถึงมหาเทพเสวียนแล้ว ถึงแม้ว่าจะมาถึงโลกมนุษย์จะถูกจำกัดพละกำลัง ถึงอย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกผู้ฝึกตนนักพรตเสวียนระดับกลางตัวเล็กๆคนหนึ่งจับได้ถึงจะถูก

ฮูหยินในวันข้างหน้าของนายท่านคนนี้ ความสามารถในการสัมผัสว่องไวและเฉียบแหลมมากขนาดไหนกันแน่?

ฉู่เชียนหลีขมวดคิ้ว กล่าวอย่างประหลาดใจ: “ตอนนี้รู้สึกไม่ขัดตาแล้ว”

“อาจจะเป็นเพราะเมื่อสักครู่รูปทรงมันไม่สวยงาม เอาละ ดึกมากแล้ว พวกเรากลับไปพักผ่อนเถอะ”

“อืม ได้สิ”

เทียนชูและเทียนเซวียนต่างคนต่างประคองซูจิ่นจือและเซียวจวินยี่

เฟิ่งเสวียนตู้ด้านหนึ่งอุ้มเซินเป่า อีกด้านเอนร่างพิงกับฉู่เชียนหลี เดินทางมุ่งหน้าไปยังพระตำหนักสำหรับเสด็จพักผ่อนชั่วคราวอย่างช้าๆ

ในเวลานี้ ภายในกระโจมด้านล่างพระตำหนักสำหรับเสด็จพักผ่อนชั่วคราว ดวงตาของฉู่หานปี้ที่ดำไหม้ทั่วทั้งร่างลืมขึ้นอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ส่งมาจากทุกส่วนของร่างกาย ทำให้เขาอดทนไม่ไหวจนอาเจียนเลือดออกมาหนึ่งคำ

“เจ้าท่าน ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

เสียงนุ่มนวลน่ารักลอยมา ฉู่หานปี้พยายามฝืนสงบจิตใจให้มั่นคง มองเห็นเงาของคนตรงหน้าชัดเจนแล้ว อารมณ์ที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที

“ซุนยู่จือ?”

“เจ้าค่ะ เจ้าท่าน ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว ข้าน้อยเป็นกังวลแทบตาย”

ใบหน้าของซุนยู่จือใส่ผ้าคลุมไว้ แววตาสวยหยาดเยิ้ม คำที่พูดออกมาจากปากยิ่งอ่อนหวานนุ่มนวลไม่มีอะไรสามารถเปรียบได้

ฉู่หานปี้ใช้มือผลักนางออกไป สายตาแสดงออกถึงความเอือมระอาออกมาแวบหนึ่ง

“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”