บทที่ 95 รูปแบบการบดขยี้เศษขยะได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ฉู่หานปี้มองไปทางใบหน้าของนางซุน ทะลุผ่านผ้าคลุมหน้า ได้กลิ่นเหม็นคาวบางเบา สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจขึ้นมาทันที

“ใบหน้าของเจ้าถูกทำลายแล้ว?”

ใบหน้าของซุนยู่จือเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เชียนหลีเล่นเล่ห์เหลี่ยม? ผู้หญิงสารเลวคนนั้น!”

ฉู่หานปี้ขมวดหว่างคิ้ว หยิบขวดยาลูกกลอนออกมาจากกำไลข้อมือเก็บของโยนไปให้

“อาจารย์ให้เจ้าเป็นรางวัล ข้าจะช่วยส่งต่อคำขอร้องที่เจ้าต้องการหนังของคนงามฉู่เชียนหลี เงื่อนไขข้อแรกคือ นำตัวฉู่เชียนหลีมาก่อน!”

ซุนยู่จือรับขวดยามาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ หลังจากเปิดออก เทยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของตัวเองอย่างไม่มีความลังเลเลยสักนิด

ทันทีหลังจากนั้น รอยแผลที่ได้รับบาดเจ็บจากแส้บนใบหน้าของนางเริ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ หลังจากนั้นชั่วขณะ ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างคาดไม่ถึง

“ใช่”

ซุนยู่จือลูบๆคลำๆใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาของตนเอง สายตาปรากฏแสงของความละโมบขึ้นมาแวบหนึ่ง

ใบหน้านี้ฟื้นคืนสภาพดีกว่าเดิม ก็เทียบไม่ได้กับเศษหนึ่งส่วนพันของฉู่เชียนหลี ดังนั้นหนังของคนงามผืนนั้นของนาง นางจะต้องเอามันมาอยู่ในมือให้ได้!

วันที่สอง ท้องฟ้าปลอดโปร่ง

ฉู่เชียนหลีตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์ด้านนอกลอยขึ้นสูงแล้ว นางหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย มองเห็นเฟิ่งเสวียนตู้ที่กำลังนั่งอ่านจดหมายอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่อีกด้าน

เฟิ่งเสวียนตู้ยังสวมชุดคลุมสีดำเหมือนเช่นเคย การเย็บปักของเสื้อผ้าไม่มีความซับซ้อน และก็ไม่มีเครื่องประดับล้ำค่า แต่เมื่อสวมอยู่บนร่างกายของเขา ทำให้คนรู้สึกว่างดงามอย่างไม่มีอะไรสามารถเปรียบเทียบได้อย่างน่าประหลาด

เขาเหลือบตาลงเล็กน้อย อ่านจดหมายด้วยความตั้งใจอย่างมาก

แสงแดดจากหน้าประตูสาดส่องเข้ามา ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาย้อมด้วยวงแหวนของแสงที่ดูอบอุ่นและเป็นกันเอง เส้นผมสีดำกับขนตายาว ราวกับว่ามีแสงสว่างหลากหลายสีกำลังกระโดดอยู่

“ตื่นแล้ว?”

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบตาขึ้น พยายามปรับลมหายใจอย่างสุดกำลัง ควบคุมสีแดงเลือดฝาดที่ขึ้นมาจากตรงกกหู

เมื่อสักครู่ที่ฉู่เชียนหลีตื่นขึ้นมา เขาได้สังเกตเห็นแล้ว ตั้งใจเสแสร้งทำเป็นอ่านจดหมายไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่ไม่คิดว่า คาดไม่ถึงว่านางจะจ้องมองตนเองไม่หยุด

เขามีอะไรน่ามองกัน?

รูปร่างหน้าตาก็ยังไม่ฟื้นคืนสภาพเดิม พละกำลังก็อ่อนแอมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถูกมองเป็นเวลานานๆแล้ว หัวใจก็ไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่งเท่าไหร่......

ฉู่เชียนหลีลุกขึ้น มองไปทางเฟิ่งเสวียนตู้ด้วยความรู้สึกดีใจและแปลกใจ

“เจ้าขี้เหร่ ข้าค้นพบว่า ไม่มองหน้าท่าน ถ้าหยิบยกเอาระดับบางอย่างมาพูด ก็ถือว่ายังหล่อมาก”

ภายในใจที่เต้นเร็วของเฟิ่งเสวียนตู้ค่อยๆผ่อนคลายลง: “ถ้ามองหน้าล่ะ?”

ฉู่เชียนหลียกถ้วยชาขึ้นมาถืออยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นดื่มชาเพื่อให้ชุ่มคอด้วยท่าทีสบายๆไม่รีบร้อน อมยิ้มและกล่าว:

“เจ้าเชื่อฟัง เป็นเด็กดี พวกเราไม่ดู”

เฟิ่งเสวียนตู้ลุกขึ้น สีหน้าหมองซึมขึ้นมาทันที

นางยังคงรังเกียจข้าอยู่จริงๆ!

ฉู่เชียนหลีรีบร้อนก้าวไปข้างหน้าดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้: “อย่าเพิ่งโกรธ รอหลังจากพละกำลังของข้าแข็งแกร่ง สามารถช่วยรักษาใบหน้าของท่านให้หายดีได้อย่างแน่นอน ดีหรือไม่?”

“ถ้าหากว่าข้าต้องขี้เหร่แบบนี้ตลอดไป เจ้าก็จะรังเกียจข้าแล้วใช่หรือไม่?”

“นั่นก็เป็นไปไม่ได้”

คาดไม่ถึงว่าเป็นตั๋วอาหารระยะยาวเพิ่มม้าขี่!

ขณะที่กำลังพูดคุยอยู่ มีเสียงดังโวยวายมากมายจากด้านนอกลอยเข้ามา มีเสียงหนึ่งสูงแหลมและมีพลังเป็นพิเศษ เป็นเกาหลินหัวหน้าควบคุมทั่วไปบ่าวรับใช้นี่เอง

“อืม? พวกเราไปดูกัน”

ฉู่เชียนหลีเดินออกมาไม่ไกลเท่าไหร่ ก็อยู่ที่อีกมุมกำแพงอีกด้านของพระตำหนักสำหรับเสด็จพักผ่อนชั่วคราว มองเห็นเกาหลินเงยหน้าขึ้นพ่นน้ำลายใส่นิ้วดอกกล้วยไม้เต็มไปทั้งสี่ด้าน

และบนพื้นด้านหน้าของเขา มีบ่าวรับใช้หลายคนที่ใบหน้าและผมเต็มไปด้วยฝุ่นนั่งคุกเข่าอยู่

“เกากงกง นี่คือ?”

เกาหลินได้ยินเสียงของฉู่เชียนหลี รีบร้อนหันหลังกลับ: “ข้าน้อยกราบทูลคุณหนูใหญ่”

“กงกงไม่จำเป็นต้องมากพิธี”

“บ่าวไม่มีตาพวกนี้ รับเงินที่ไม่ควรรับ ทำงานในหน้าที่ที่ไม่ควรทำ บ่าวกำลังคิดว่าควรจะใช้ไฟเผาหรือใช้น้ำมันทอดพวกเขา!”

“ทำงานในหน้าที่ที่ไม่ควรทำ?”

“ใช่กระไร？ นำฮูหยินอู๋และคุณหนูรองตระกูลฉู่มาไว้ในกองทัพของการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ กวนคุณหนูใหญ่รำคาญใจ ไม่ต้องกล่าวถึงฝ่าบาท บ่าวคงไม่สามารถไว้ชีวิตพวกเขาได้!”

ดวงตาของฉู่เชียนหลีสั่นไหวเล็กน้อย

คนเมื่อแก่ตัวลงจะกลายเป็นคนมีความเชี่ยวชาญ ฐานะของเกาหลินเป็นถึงหัวหน้าควบคุมทั่วไปบ่าวรับใช้ ถ้าอย่างนั้นก็เป็นคนชราหัวดื้อกลายเป็นคนมีความเชี่ยวชาญ