บทที่ 96 การเตรียมขยะกลับมาใช้

เมื่อซูจิ่นจือได้ยินคำพูดของฉู่เชียนหลี ไม่เข้าใจไปขณะหนึ่ง: "เชียนหลี ที่เจ้าเพิ่งพูดเรื่องความคับข้องใจคือ?"

สายตาของฉู่เชียนหลีมองไปที่แขนของซูจิ่นจือ

ข้อมือที่เปิดออกมีจุดสีแดงเล็กๆตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หากไม่ได้สังเกต ก็ไม่มีวันเจอ

นางจับมือของซูจิ่นจือไว้ ใช้พลังทิพย์โดยตรงบีบคั้นไป หลังจากนั้นไม่นาน พิษกู่สีแดงเข้มก็ถูกนางใช้พลังทิพย์บีบคั้นออกมา

การเคลื่อนไหวของพิษกู่นั้นว่องไวอย่างยิ่ง ร่างกายสีแดงเข้มที่ดูเหมือนเปื้อนเลือดจับตัวเป็นก้อน เผยให้เห็นไอชั่วร้ายที่อธิบายไม่ได้

ถูกบังคับให้ออกจากร่างของซูจิ่นจือ วินาทีต่อมาก็จู่โจมไปที่กลางคิ้วของฉู่เชียนหลี การเคลื่อนไหวเร็วราวกับสายฟ้า

ฉู่เชียนหลียกแขนขึ้น บีบพิษกู่ระหว่างสองนิ้วอย่างง่ายดาย ออกแรงเพียงเล็กน้อย พิษกู่ที่กำลังดิ้นรนก็ถูกขยี้เป็นผง

“พิษกู่ดูดจิต สามารถควบคุมจิตใจของคน และยังทำลายชีพจรหัวใจของคน ถูกผู้อื่นกลั่นมาก่อน มันสามารถเข้าสู่สายเลือดอย่างเงียบ ๆ อานุภาพแรงกว่า”

ใบหน้าของซูจิ่นจือเปลี่ยนไปทันที ความโกรธและความเกลียดชังในดวงตาผสมกัน

“ซุนซื่อ! นางแบ่งตระกูลซูยังไม่พอ ตอนนี้ยังอยากได้ชีวิตของข้า?”

"มากสุดนางก็เป็นเพียงผู้สมรู้ร่วมคิด คนที่น่ารังเกียจจริงๆ ยังเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังนาง"

พิษกู่ดูดจิตที่ถูกปลุกเสกปรากฏขึ้นแล้ว ดังนั้นเป็นไปได้ที่ ฉู่หานปี้จะซ่อนตัวอยู่ในค่ายทหารของซุนยู่จือ

ฉู่เชียนหลีมองไปที่ซูจิ่นจือ: "ท่านผู้พี่ ข้าให้ยาท่านหนึ่งเม็ด ท่านทานลงไป ร่างกายจะแสดงอาการของ พิษกู่ดูดจิตด้านซุนซื่อก็จะไม่พบความผิดปกติ พวกเราก็มาแผนซ้อนแผน ว่าอย่างไร? "

ซูจิ่นจือพยักหน้าทันที: “ได้”

“อืม”

ฉู่เชียนหลีจับชีพจรของซูจิ่นจืออีกครั้ง สีหน้าคิดพิจราณาเล็กน้อย

พลังเสวียนที่สะสมโดยเนื้อไก่ขนม่วงในร่างกายของท่านผู้พี่นิ่งงันไม่สลาย ดังนั้นจึงต้องหาวิธีชุบ ให้เขาดูดซับให้หมดถึงจะถูก

“ท่านผู้พี่ หนทางแห่งการฝึกฝนตน ท่านคิดอย่างไร?”

แม้ว่าจะตัดสินใจแล้วว่าหนทางแห่งการฝึกฝนจะเดินร่วมกัน แต่นางก็ยังต้องยืนยันกับท่านน้า ท่านผู้พี่อีกครั้ง

ซูจิ่นจือดูจริงจังทันที: “น้องเชียนหลี ข้าไม่รู้ว่าคุณสมบัติของตัวเองเป็นเช่นไร แต่ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะทุกข์มากเพียงใด ยากมากเท่าไหร่ ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าแน่นอน!”

ฉู่เชียนหลีสัมผัสได้ถึงกระแสอันอบอุ่นในใจ จากนั้นยิ้มและกล่าวว่า:

“ข้าเข้าใจแล้ว งั้นท่านผู้พี่ท่านเตรียมตัวให้พร้อม หนทางแห่งการฝึกฝนนั้นโหดร้ายเสมอ เพื่อท่านในอนาคตที่จะก้าวไปได้ไกล ถ้าข้าเป็นคนวางแผน ท่านคงจะต้องทนทุกข์อีกมาก”

“ข้าไม่กลัวทนทุกข์ น้องเชียนหลีจัดการได้เลย” ดวงตาของซูจิ่นจือเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะลอง

"อืม"

ความคิดของฉู่เชียนหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อย: ถ้าเป็นเช่นนี้ ฉู่หานปี้ชั่วนั้นเหมือนจะยังเป็นขยะกลับมาใช้ได้?

ในไม่ช้า ซูจิ่นจือก็ได้เชิญหมอหลวงเนื่องจากร่างกายรู้สึกไม่สบาย หลังจากหมอหลวงดูไปซักพัก ไม่ได้วินิจฉัยเจอปัญหาใด ๆ เพียงให้พักผ่อนเท่านั้น

เมื่อซุนซื่อได้ยินข่าวนี้ ก็ยกยิ้มขึ้นอย่างได้ใจ

พิษกู่ที่เจ้าท่านให้ จะให้คนทั่วไปหาเจอได้อย่างไร?

เหอะ ซูจิ่นจือ ซูยี่ พวกเจ้าก็เป็นเบี้ยอย่างเชื่อฟังไปเถอะ ช่วยข้าควบคุมฉู่เชียนหลีไว้อย่างสมบูรณ์ ถลกหนังคนสวยบนตัวนางออก!

ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าของการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างมั่นมั่นคงคง

ฉู่เชียนหลีพิงอยู่บนโครงชิงช้าที่เกาหลินพาคนทำขึ้นใหม่ มองดูก้อนเมฆสีขาวที่ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างบนท้องฟ้าอย่างช้าๆ

เซินเป่าวิ่งมาพร้อมกับเหงื่อเต็มหัว “ท่านแม่ พรุ่งนี้พวกเราก็สามารถกลับไปหาท่านปู่ใหญ่ได้แล้วใช่ไหม”

ฉู่เชียนหลีกำลังจะลุกขึ้น ก็เห็นเฟิ่งเสวียนตู้เดินมา นั่งยองๆบนพื้นและถือผ้าเช็ดหน้าเพื่อช่วยเซินเป่าเช็ดเหงื่อ

เซินเป่าเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่อฟัง เมื่อใบหน้าเล็กถูกเช็ดสะอาด ก็เผยรอยยิ้มอันแสนหวาน

“ขอบคุณเจ้าอาขี้เหร่”

"ด้วยความยินดี"

ฉู่เชียนหลีเอนนอนลงอีกครั้ง ปล่อยให้เซินเป่านั่งข้าง ๆ และโยกไปกับนาง

“อืม พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว”

"ดีที่สุดเลย!"

เซินเป่าดีใจมาก แม้ว่าเล่นนอกบ้านสนุกมาก แต่เขาก็ยังคิดถึงท่านปู่ใหญ่ อาโม่เฟิง เจ้าชมพู เผิงเกิ๋น โต้เกิ๋นและน้องโสมคน ในอนาคต

ฉู่เชียนหลีหรี่ตาลงทันที หลังจากรอสองสามวัน ก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ จากฉู่หานปี้อีกต่อไป ดูเหมือนว่าจะต้องบังคับให้เขาออกมือแล้ว