บทที่ 11

ในเมื่อถูกจับได้แล้ว เธอก็ยืนกอดอก อยู่ตรงหน้าบุรุษในชุดคลุมลึกลับอย่างเปิดเผย เหลือบมองบุรุษในชุดคลุมแล้วถามอย่างหาเรื่องว่า "เจ้าต้องการอะไรจากข้า"

สายตาของเธอยังคอยระวังบุรุษในชุดคลุมสีดำ หากบุรุษในชุดคลุมกล้าโจมตีเธอ เธอก็จะหลบเข้าไปในมิติเวลาทันที

โอ้ก!

บุรุษในชุดสีดำที่ดูมีพลังกำลังอย่างมากเมื่อสักครู่นี้ จู่ๆ ก็พ่นเลือดสีดำออกมาเต็มปาก

“ที่เชิงเขาแห่งนี้มีหมอหรือไม่?”

เขากำลังถามเหยี่ยนเสี่ยวซื่อ

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อถึงสังเกตเห็นว่า มีเลือดสีดำไหลออกมาจากบาดแผลที่แขนด้านขวา

“เจ้าถูกวางยาพิษแล้ว”

บุรุษในชุดดำมองดูชุดของนางก็รู้ว่านางเป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านเชิงเขา จึงรีบล้วงเอาเงินออกจากอกเสื้อ ยื่นมือไปด้านหน้าของเขา “เจ้าช่วยข้าไปตามหมอ เงินก้อนนี้ก็จะเป็นของเจ้า”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับสกุลเงินของราชวงศ์ต้าฉู่ แต่เมื่อเขามองไปที่ก้อนเงินที่ใหญ่เท่ากับลูกเสี่ยวหลงเปาในมือของบุรุษในชุดดำ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา

“หนุ่มหล่อ ไม่สิ พี่ใหญ่ นี่เป็นเงินกี่ตำลึงกัน?”

บุรุษในชุดดำเพราะต้องการความช่วยเหลือ เขากัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด ตอบว่า "เงินสิบตำลึง"

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อ คิดในใจ กระพริบตาถี่ๆ แล้วถามอีกครั้ง: "เงินสิบตำลึงจะซื้อเนื้อได้เท่าใด"

ตอนนี้ร่างกายของอ่อนแอมาก เธออยากจะกินเนื้อสัตว์ตลอดเวลา

พอนึกขึ้นว่าพิษได้แล่นเข้าสู่หัวใจ บุรุษในชุดดำท่าทีเหมือนจะไม่มีความอดทนแล้ว

“ในอำเภอซีเจ๋อ หมูสามชั้นแปดขีดขายขายในราคาสิบห้าอีแปะ เงินหนึ่งตำลึงมีค่าเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ เจ้าคำนวณเองเถอะ”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อคิดคำนวณอย่างละเอียด

“หมูสามชั้นแปดขีดราคาสิบห้าอีแปะ เงินหนึ่งตำลึงก็ซื้อเนื้อได้ประมาณหกสิบเจ็ดขีด หกสิบเจ็ดคูณด้วยสิบ ซึ่งเท่ากับเนื้อหมูหกร้อยกว่าขีด”