บทที่ 12

เห็นแก่เงินสิบตำลึง เหยี่ยนเสี่ยวซื่อเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่เหยี่ยนซูฉิ๋นมอบให้ พันบาดแผลให้บุรุษในชุดดำ

“พันบาดแผลรวมยาแก้พิษขวดนั้น คงมีค่าเท่ากับเงินสิบตำลึงแล้ว”

บุรุษในชุดดำพยักหน้า: "ยาแก้พิษของเจ้าได้ผลอย่างมาก"

“เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ได้ติดค้างกันแล้ว”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อพอพันแผลให้เสร็จ ตบมือเตรียมจะจากไป

ตอนนี้เธอเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ดังนั้นเธอควรหลีกเลี่ยงคนที่อันตรายเช่นนี้ เธอไม่ควรก่อปัญหา ให้นางจงและพวกเหยี่ยนซูฉิ๋นต้องเดือดร้อน

สถานที่แห่งนี้เกิดการฆ่าฟันกันขึ้นมา อันตรายมาก บุรุษในชุดดำก็คิดจะจากไปเช่นกัน แต่พอลองขยับร่างกาย กลับรู้สึกว่าร่างกายทรงตัวไม่อยู่ ภาพตรงหน้าหมุนวนไปมา

เขาในสภาพแบบนี้ ไม่สามารถเดินลงเขาลูกนี้ได้

"น้องชาย"

ก่อนที่เหยี่ยนเสี่ยวซื่อจะเดินไปไกล เขาก็รีบเรียกเหยี่ยนเสี่ยวซื่อ

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อหยุดและหันกลับไปมองเขา:"มีอะไรอีกหรือ?"

บุรุษในชุดดำหยิบก้อนเงินออกมาอีกก้อนหนึ่ง แล้วยื่นให้เหยี่ยนเสี่ยวซื่อดู:"เจ้าพาข้าลงจากเขา แล้วช่วยข้าหาสถานที่พักฟื้น เงินสิบตำลึงนี้ก็จะเป็นของเจ้า"

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อคิดในใจว่าไม่ควรรับปาก ไม่ควรสร้างปัญหาให้กับนางจงและพวกเหยี่ยนซูฉิ๋น แต่ปากกลับไม่เชื่อฟัง "ตกลง"

ไม่มีทางเลือก เธอขาดแคลนเงินจริงๆ เงินสิบตำลึงก็เพียงพอที่จะซ่อมแซมศาลเจ้าที่ใกล้จะพังได้

เธอรีบหมุนตัวกลับมา เดินไปอยู่ด้านข้างของบุรุษในชุดดำอย่างรวดเร็ว แล้วรับเงินสิบตำลึง

พอเธอรับเงินแล้ว บุรุษในชุดดำก็พาดแขนบนไหล่ของเธอตามที่คิดไว้:"ช่วยพยุงข้าลงจากเขาหน่อย"

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อทั้งขาดสารอาหาร และรูปร่างผอมบาง จู่ๆก็มีแขนข้างหนึ่งมากดทับบนตัว ร่างกายหนักอึ้งอย่างมาก

เพื่อเงินสิบตำลึง เธอกัดฟัน พยุงบุรุษในชุดดำเดินลงเขา