บทที่ 13

“น้องชาย เจ้าชื่อว่าอะไร? ดูเหมือนเจ้าจะมีความรู้เรื่องยาสมุนไพรไม่น้อย?”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อตอบอย่างสบายๆว่า:"เหยี่ยนเสี่ยวซื่อ เด็กที่อาศัยอยู่บนเขา ก็รู้จักสมุนไพรเพียงไม่กี่ชนิด ไม่สามารถพูดได้ว่ามีควมรู้หรอก"

หลงเฮ่าไม่เชื่อว่าเขาจะเป็นเด็กธรรมดาที่อาศัยอยู่บนเขา สามารถเอายารูปร่างแปลกๆออกมาได้ เขารู้ว่าหากถามต่อก็จะไม่ได้อะไร ดังนั้นเขาจึงเลือกปิดปาก ภายใต้การช่วยพยุงของเหยี่ยนเสี่ยวซื่อ ค่อยๆเดินลงเขาไปอย่างช้าๆ

“เสี่ยวซื่อ”

“น้องสี่ เจ้าอยู่ที่ใด?”

นางจง เหยี่ยนซูฉิ๋น เหยี่ยนซูเสวี่ย และ เหยี่ยนซูอวิ๋น พอสับฟืนเสร็จ ก็รวบไว้เป็นมัด แต่พอไม่เห็นเหยี่ยนเสี่ยวซื่อยังไม่กลับมา จึงออกตามหาเขาด้วยจิตใจร้อนรน

หลงเฮ่าได้ยินเสียง จึงถามว่า:"คนในครอบครัวเจ้าหรือ?"

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อตอบเสียงในลำคอ:"ท่านแม่และพี่สาวทั้งสามของข้า"

หลงห่าวตัวหนักมากจนนางไม่สามารถช่วยพยุงเขาได้อีกต่อไป จึงขานตอบอย่างรวดเร็ว:"ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่ พี่รอง พี่สาม ข้าอยู่นี่"

เมื่อได้ยินเสียงของนาง นางจง เหยี่ยนซูฉิ๋นและคนอื่นๆต่างก็โล่งอก และเดินตามเสียงนั้นไป

เมื่อเห็นนางเดินมากับไปกับบุรุษที่มีใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยผื่น นางจงจึงถามอย่างระแวง: "เสี่ยวซื่อ เจ้าหายไปไหนมา แล้วนี่ใคร？"

หลงเฮ่ามองไปที่เหยี่ยนเสี่ยวซื่อ ความหมายคืออยากให้เหยี่ยนเสี่ยวซื่อช่วยอธิบายแทนเขา

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อกำลังใช้ความคิด แล้วตอบนางจง: "ท่านแม่ค ข้าเพิ่งเจอหมาป่า เป็นพี่หลงเฮ่าที่ช่วยข้าไว้ พี่หลงเฮ่าจึงได้รับบาดเจ็บ

นางจงเป็นคนจิตใจดี พอเห็นบาดแผลที่แขนของหลงเฮ่า ในใจรู้สึกผิดเล็กน้อย

“คุณชายหลงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเจ้า?”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อกำลังขบคิด ว่าจะทำอย่างไรให้นางจง ยอมตกลงที่จะให้ หลงเฮ่า พักอาศัยในศาลจีน เพื่อพักฟื้นสักสองสามวัน พอนางจงถาม นางก็รีบพยักหน้า

พอดีกับที่ว่า บาดแผลบนแขนของหลงเฮ่านั้นดูเหวอะหวะเล็กน้อย เหมือนว่าพวกมันจะถูกสัตว์ป่าทำให้บาดเจ็บ

“ท่านแม่ พี่หลงเฮ่าได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยข้า ท่านดูสิ ให้เขาพักฟื้นอยู่บ้านเราสองสามวันได้หรือไม่?”