บทที่ 14

ที่นี่ไม่เหมือนที่อาศัยของคน แต่เหมือนกับคอกที่ใช้เลี้ยงสัตว์มากกว่า

“ครอบครัวของเจ้าทั้งห้าคน อาศัยอยู่ที่นี่หรือ？”

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อตอบ อืม คำหนึ่ง และพยุงเขาเข้าไปในบ้าน

“บ้านของข้าดูทรุดโทรมไปหน่อย หากท่านรังเกียจ ก็สามารถจากไปได้ แต่ข้าจะไม่คืนเงินสิบตำลึงให้”

นางต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการช่วยชายผู้นี้ลงมาจากเขา

หลายปีที่ผ่านมา หลงเฮ่านำทัพต่อสู้ และเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาที่ นอนกลางดิน กินกลางทราย เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ หากพักอยู่ในหมู่บ้าน จะปลอดภัยกว่าพักอยู่ในตัวเมือง

เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึงว่าบ้านหลังนี้ทรุดโทรมเกินไป ข้าเกรงว่าจะต้านทานหิมะที่จะตกหนักในปีนี้ไม่ไหว”

“ข้ารู้ ข้าถึงได้ยุ่งอยู่กับการเก็บเงินมาซ่อมแซมบ้าน”

หลงเฮ่า: "..."

ดังนั้น เขาจึงตกเป็นเหยื่อ

เหยี่ยนเสี่ยวซื่อช่วยพยุงตัวเขา เข้าไปในห้องครัวของเขา จากนั้นก็ช่วยพยุงเขานอนลงบนเตียงไม้

“เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน หากอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ข้าจะเป็นคนเอามาส่งให้”

แม้เตียงไม้จะแข็งไปหน่อย แต่พอหลงเฮ่าได้เอนตัวลงกลับรู้สึกสบายตัวมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

สายลับพบว่าหรงตี้อ๋อง ฉุนอวี๋หานเฟิงได้สั่งให้คนคิดค้นอาวุธลับที่มีอานุภาพร้ายแรงในการสังหาร เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้นำคนสนิททั้งสิบคน บุกเข้าไปค่ายทหารหรงตี้ คาดไม่ถึงว่าจะโดนจับได้ คนสนิททั้งสิบคนเพื่อปกป้องเขาให้หนีรอด ทั้งหมดได้สละชีวิต เขาหนีมาแล้วหนึ่งคืนหนึ่งวัน ถึงได้หนีออกจากดินแดนของหรงตี้ ไม่ได้นอนมาหนึ่งคืนหนึ่งวัน ซ้ำร่างกายยังมีบาดแผล พอล้มตัวลงไปบนเตียงก็รู้สึกง่วงนอน

เขาหลับไปอย่างสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงฝีเท้าของเหยี่ยนเสี่ยวซื่อเดินจากไป

ในห้องครัว นางจง เหยี่ยนซูฉิ๋น เหยี่ยนซูเสวี่ยและ เหยี่ยนซูอวิ๋น กำลังกังวลว่าจะทำอะไรเป็นอาหารกลางวัน

ที่บ้านเหลือแค่ วอวอโถวเนื้อหยาบไม่กี่ลูกแล้ว นอกจากนี้ ก็ไม่มีอะไรที่จะกินได้อีกแล้ว