บทที่ 8

หยกมรกตที่ดูดซึมเลือดของเธอไปไม่กี่หยด หยกมรกตที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเธอ เปล่งแสงสีเขียวเรืองรองที่บาดตาออกมา

เธอที่กำลังก้มหน้าล้วงผ้าเช็ดผืนเก่าอยู่นั้น ถูกแสงสีเขียวเรืองรองสะท้อนเข้าสู่ดวงตา ทำให้ปวดตาทั้งสองข้าง เธอจึงรีบปิหลับตาทันที

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สมุนไพรไป๋จู๋ตรงหน้าเธอก็หายไปแล้ว

ไม่เพียงแต่สมุนไพรไป๋จู๋หายไป แต่ทิวทัศน์ตรงหน้าเธอถูกเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง นี้ไม่ใช่ภาพทิวทัศน์ก่อนหน้านี้ของเขาซื่อกูเนียงซาน

สถานที่เธออยู่ตอนนี้ คือดินแดนทะเลทรายสีแดงที่ว่างเปล่า พอมองไปรอบๆ ผืนทรายสีแดงผืนนี้มีขนาดประมาณสามเอเคอร์ ตรงกลางทะเลทรายผืนนี้มีบ่อน้ำ ตรงบ่อน้ำมีกลิ่นอายความสดชื่นของน้ำพุที่กำลังพุ่งตัวขึ้นมา บริเวณด้านข้างของทะเลทรายสีแดง มีอาคารขนาดเล็กที่มีความสูงสองหรือสามชั้น

เธอสามารถได้กลิ่นความสดชื่นจากน้ำพุได้จากระยะไกลๆ

เมื่อครู่ตอนที่เธอกำลังเดินอยู่บนเขากลับไม่เห็นบ่อน้ำเลย เธอยังรู้สึกกระหายน้ำอีกด้วยพอได้กลิ่นความสดชื่นจากน้ำพุ เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าลำคอของเธอนั้นฝืดเคืองและแห้งผาก คอแห้งจนจะสามารถพ่นควันไฟออกมาได้แล้ว

“น้ำพุนี้คงไม่มียาพิษหรอกนะ”