บทที่ 9

จู่ๆสถานที่แห่งนี้ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป เธอไม่กล้าที่จะอยู่ในนี้นานๆ

เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ จะเห็นอาคารหลังเล็กสูงสามชั้น ตกแต่งอย่างประณีตมาก หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีแดง ผนังปูด้วยกระเบื้องกระเบื้องเซรามิคผิวหยาบสีเหลืองอ่อน ตรงหน้าติดกระจกสะท้อนแสง

วัสดุที่ใช้ก่อสร้างและรูปแบบการตกแต่งสถาปัตยกรรมของตัวอาคารหลังเล็กนี้ มีเฉพาะในศตวรรษที่21เท่านั้น

เธอจ้องมองไปที่อาคารหลังเล็กตรงหน้า ยิ่งมองยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ดวงตาของเธอเป็นประกาย

เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากที่ถูกหนามของสมุนไพรไป๋จู๋แทงที่นิ้ว เธอก็เลยทะลุมิติย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 21？

เธอเหยี่ยนเสี่ยวซื่อในศตวรรษที่ 21 เธอเป็นเจ้าของบ้านเดี่ยวในเมือง BJ มีรถปอร์เช่ 911, บูกัตติ และเงินฝากก้อนใหญ่ในธนาคาร

หลังจากกินวอวอโถวผักจี่ไฉ่สองก้อน และนอนบนเตียงไม้หนึ่งคืน เธอคิดถึงตัวเองตอนที่ใช้ชีวิตในเมือง BJ และคิดถึงเงินฝากในธนาคารอย่างมาก เธอรีบก้าวขาไปด้านหน้า แล้วเดินไปยังทางเข้าของอาคารหลังเล็ก

ประตูทางเข้าปิดอยู่

เธอยืนอยู่ที่ประตู ยกมือขึ้นแล้วเคาะเสียงเบา ๆ :"มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่าคะ?"

หลังจากส่งเสียงถามหลายอยู่ครั้ง ก็ไม่มีใครตอบกลับมา

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงออกแรงผลักประตูให้เปิด แล้วเดินเข้าไปข้างใน

เมื่อเธอเดินเข้าไปในชั้นหนึ่ง เธอก็กวาดสายตามองไปรอบๆ และต้องตกตะลึง

ชั้นหนึ่งไม่มีเงาคนอยู่เลย มีแต่ชั้นวางเรียงกันเป็นแถวๆ บนชั้นวางนั้นมียาตะวันตกหลากหลายชนิด ยาจีนสำเร็จรูป ยาสมุนไพรจีน ยารักษาโรคกระเพาะ ยาลดความดันโลหิต ยารักษาอาการลมเย็น เป็นต้น

ตรงกลางของห้องของแต่ละชั้นมีบันไดวน

เธอเดินดูรอบๆ ชั้นหนึ่งอยู่สักพัก รู้สึกตาพร่าเล็กน้อย จึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

เมื่อไปถึงชั้นสอง เธอก็ตะลึงอีกครั้ง

พื้นที่ขนาดใหญ่ของชั้นสองมีผนังกระจกกั้นแบ่งออกเป็นห้องเล็กๆ ภายในห้องห้องเล็กๆ เหล่านั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ มีห้องผ่าตัด ห้องเอ็กซเรย์ ห้องปฏิบัติการ เป็นต้น

ในฐานะที่เป็นนักศึกษาแพทย์ การได้เห็นสิ่งเหล่านี้ราวกับการได้เจอเพื่อนเก่าในใจรู้สึกผูกพันและตื่นเต้นอย่างมาก