บทที่ 128 ตนเองยังเอาตัวไม่รอด

บทที่ 128 ตนเองยังเอาตัวไม่รอด

บนรถม้าหมาจิ้งจอกหางสั้นหมอบอยู่ที่มุมด้านหนึ่ง บางครั้งก็ลืมตาขึ้นเพื่อมองอันหลิงหยุนราวกับเห็นใจนาง

ถังเหอและพ่อบ้านกำลังควบม้าอยู่ด้านนอก อาซิวถูกส่งไปแล้วไปและตอนนี้ก็ดึกแล้ว

ก่อนเข้าเมืองพ่อบ้านเอ่ยกับอันหลิงหยุนว่าพวกเขาต้องไปก่อน อันหลิงหยุนรับปากไปคำหนึ่ง พ่อบ้านและถังเหอลงจากรถม้าและทิ้งอันหลิงหยุนไว้นอกประตูเมืองแล้วจากไป

หมาจิ้งจอกหางสั้นลุกขึ้นจากรถม้าและเหยียดตัวไปหาหลิงหยุน มันเงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุน

อันหลิงหยุนสัมผัสหมาจิ้งจอกหางสั้น "พวกคนโบราณเหล่านี้อ้างว่าตนเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่กลับไม่อาจเทียบเท่าเจ้า

ขี้ขลาดไม่เอ่ยถึง รังแต่จะทำร้ายคนอื่น”

อันหลิงหยุนออกมาจากด้านในรถม้าและขับรถม้าเข้าไปในเมือง

แต่เมื่อนางเข้ามาในเมือง นางก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งอยู่ที่ประตูเมือง นางรู้สึกว่ามีคนกำลังมองมา จากนั้นนางจึงมองขึ้นไปที่ประตูเมือง โดยบังเอิญ นางเห็นชายในชุดแดงยืนถือมือโคมไฟเมื่อเห็นนางเขาก็เดินลงมาจากหอคอย

อันหลิงหยุนรู้ว่าตนไปไหนไม่ได้เสียแล้ว นางจึงหยุดรถม้าลงที่ด้านหนึ่ง

กลางคืนดึกดื่นไม่มีผู้ใดอยู่บนถนน เสินหยุนเจ๋เดินมาตรงหน้าของอันหลิงหยุน เขาขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แต่งตัวแบบนี้พวกเขาก็ยังทิ้งเจ้าไป ไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงได้เป็นคนไร้หัวใจเช่นนี้?”

ก่อนหน้านี้เจ้าก้าวหน้าไปมาก แต่ตอนนี้ เจ้ากลับไม่ก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย

เสินหยุนเจ๋ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห เขาดึงชุดคลุมสุนัขจิ้งจอกสีดำบนตัวออกและโยนลงบนร่างของหลิงหยุนโดยตรง เขาเอ่ยด้วยความโกรธ “ใส่”

อันหลิงหยุนรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ถึงแม้เสินหยุนเจ๋จะเป็นคนตระกูลเสิน แต่เขากลับดีต่อเจ้าของร่างเดิม

นางไม่เข้าใจจริงๆ หากตั้งแต่แรกเสินหยุนเจ๋เป็นเช่นนี้ เห็นทีเจ้าของร่างเดิมคงสมองจมน้ำพังไปแล้ว ถึงได้ไม่ชอบเขา

เมื่อมองไปที่ขนสุนัขจิ้งจอกสีดำบนร่าง อันหลิงหยุนก็หยิบมันมาและวางไว้ข้างๆ

“ข้าใกล้จะถึงบ้านแล้ว ไม่รบกวนท่านแม่ทัพน้อย” อันหลิงหยุนไม่กล้าใช้เสินหยุนเจ๋

นางเป็นพระชายาเสียน ดึกดื่นไม่อยู่จวน อีกทั้งยังมาอยู่กับบุรุษเพียงลำพัง นางหน้าไม่อาย แต่ท่านพ่อของนางยังต้องมีหน้าตาอยู่

เสินหยุนเจ๋ไม่สนใจแม้แต่น้อย เขากระโดดไปที่อันหลิงหยุนและนั่งลงข้างๆ นาง เขาคว้าบังเหียนม้า จากนั้นจึงสะบัดแส้ลงที่บั้นท้ายของม้า มันเชื่อฟังอย่างยิ่งและวิ่งไปทางจวนท่านแม่ทัพ

หมาจิ้งจอกหางสั้นมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหลิงหยุนและขดตัวอย่างสบาย ๆ

เสินหยุนเจ๋หันไปมอง เขาขมวดคิ้ว “หมาจิ้งจอกหางสั้นเป็นของดี เจ้านับว่าโชคดี”

“ก็พอไหว” อันหลิงหยุนไม่พูดมาก นางกลับเข้าไปข้างใน

เสินหยุนเจ๋มักจะมองไปที่อันหลิงหยุนตลอดทาง อันหลิงหยุนจัดการเสื้อผ้าของตนเองด้วยเกรงว่าจะเปิดเผยอะไรออกมา

“มีอะไรต้องกลัว ใช่ว่าไม่เห็นมาก่อน” เสินหยุนเจ๋เอ่ยมาขนาดนี้ อันหลิงหยุนก็แปลกใจ เขาเคยเห็น?

อันหลิงหยุนไม่ได้ถาม นางคิดว่านี้ไม่มีความหมายอะไรอีก

ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปแล้ว

เสินหยุนเจ๋เอ่ยถาม "ดึกดื่นเจ้าออกไปทำอะไร?”

“เจ้าดึกดื่นไม่หลับไม่นอนออกมาวิ่งอยู่บนกำแพงเมืองทำอะไร?”

คำต่อคำ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไร้คำพูดไป

เมื่อรถม้ามาถึงจวนแม่ทัพ เสินหยุนเจ๋ก็วางแส้ลงและกระโดดออกจากรถม้า เขาหันไปมองอันหลิงหยุน “ดึกๆ ดื่นๆ ออกไปข้างนอกให้น้อยๆ หน่อย”

พูดจบเขาก็หันหลังจากไปทันที อันหลิงหยุนลงจากรถม้าและมองไปยังทิศทางที่เสินหยุนเจ๋จากไป

เสินหยุนเจ๋จากไปอย่างง่ายดายยิ่ง แต่เขาก็ไม่ควรปรากฏตัวขึ้นมาอยู่แล้ว เรื่องทุกอย่างล้วนผ่านไป มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรในตอนนี้อีก แต่เขากลับมักปรากฏตัวขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เพื่ออะไรกัน?

อันหลิงหยุนรู้สึกว่าเสินหยุนเจ๋ก็น่าสงสารเช่นกัน รักแต่ไม่ได้ครอบครอง มาตอนนี้ก็ยังลังเลที่จะจากไป

เมื่อเห็นเสินหยุนเจ๋จากไปไกล อันหลิงหยุนก็หันกลับมาและเตรียมที่จะกลับไปยังจวนแม่ทัพ แต่ทันทีที่นางหันกลับมา นางก็เห็นกงชิงวี่ยืนอยู่ตรงข้าม

เขาใส่ชุดดำทั้งตัว ด้านหลังคลุมด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไม่มีการแสดงออก แต่อันหลิงหยุนก็รู้สึกได้ว่าไม่ดีแน่

“ท่านอ๋อง” อันหลิงหยุนย่อคำนับ

กงชิงวี่ไม่ได้สนใจนางแม้แต่น้อย เขาเดินไปยังรถม้า จากนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำมาให้นางดู

อันหลิงหยุนมองไปที่เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำที่อยู่ตรงหน้าเขา จากนั้นจึงมองไปที่กงชิงวี่ “ข้าไม่มีอะไรจะพูด”

กงชิงวี่กำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกดำเอาไว้แน่น ก่อนจะโยนมันทิ้งไปด้านหนึ่ง

หมาจิ้งจอกหางสั้นตกใจจนรีบมุดเข้าไปในอ้อมแขนของอันหลิงหยุน เมื่อรู้สึกว่าอ้อมแขนนี้ไม่ปลอดภัย มันจึงรีบกระโดดลงมาและเข้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ประตูจวนแม่ทัพ

อันหลิงหยุนหันไปมองหมาจิ้งจอกหางสั้นที่กำลังหนี แม้แต่สุนัขจิ้งจอกยังวิ่งหนี นี่แสดงให้เห็นว่ากงชิงวี่โกรธมากแค่ไหน

จิตวิญญาณของสัตว์นั้นดีกว่าของมนุษย์ หากสัตว์หวาดกลัวจนไม่แม้แต่จะเอาเจ้านายของตน นั่นย่อมเห็นได้ว่าน่ากลัวเพียงใด

“นี่คือคำอธิบายของพระชายาต่อข้าหรือ?” ใบหน้าของกงชิงวี่ดูแทบไม่ได้ อันหลิงหยุนนิ่งคิด แต่กลับไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เมื่อนึกถึงเรื่องที่ซูมู่หรงเคยเอ่ย เขาถูกคนเข้าใจผิด แต่กลับไม่เอ่ยอธิบาย เขาบอกว่าคนที่เชื่อเจ้าย่อมไม่จำเป็นต้องเอ่ยอธิบาย คนที่ไม่เชื่อเจ้าอธิบายก็ไร้ประโยชน์

นางไม่ได้ต้องการให้กงชิงวี่เชื่อนาง แต่ถ้าหากเขาต้องการเข้าใจผิด มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอธิบาย

อันหลิงหยุนหันหลังและคิดจะจากไป แต่กงชิงวี่เรียกนางไว้ "หยุด"

อันหลิงหยุนหยุด กงชิงวี่ไม่เคลื่อนไหวและเอ่ยอะไรออกมา

อันหลิงหยุนยืนอยู่สักพัก จากนั้นจึงหันไปมองกงชิงวี่ นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาซิวถูกข้าปล่อยออกมาแล้ว หากมีเรื่องอะไรก็มาหาข้าเพียงคนเดียว เรื่องนี้ข้าบอกท่านแล้วเมื่อเช้า แต่ท่านไม่รับปาก ดังนั้นข้าจึงได้แต่ต้องเสี่ยงเพื่อช่วยชีวิตคน