บทที่ 129 ท่านอ๋องขี้หึงต้องการยึดทรัพย์

บทที่ 129 ท่านอ๋องขี้หึงต้องการยึดทรัพย์

อันหลิงหยุนมองกลับไปที่อาหยูที่กำลังตื่นตระหนก อาหยูนิ่งงันไป

นี่ยังเป็นพระชายาอยู่หรือเปล่า?

พระชายาสูญเสียความทรงจำไปแล้ว?

เสินหยุนเจ๋ชอบพระชายา?

คู่รักในวัยเยาว์?

พระชายาเคยชอบเสินหยุนเจ๋มาก่อน?

แต่งงาน?

เช่นนั้นท่านอ๋องก็ไม่จำเป็นหรอกหรือ?

สมองของอาหยูยุ่งเหยิง เขาลืมเรื่องของตัวเองไปจนหมด แต่กลับกังวลว่าท่านอ๋องจะทำร้ายพระชายาโดยไม่ได้ตั้งใจ

อันหลิงหยุนเดินเข้าไปและปิดประตูลง

กงชิงวี่ยืนอยู่หน้าเตียงด้วยใบหน้าที่เย็นชา ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด "เสินหยุนเจ๋พูดเช่นนั้นจริงๆ หรือ? "

อันหลิงหยุนพยักหน้า “หม่อมฉันแค่สงสัย ว่าหม่อมฉันเคยตกปากรับคำที่จะแต่งงานกับเขาจริงหรือไม่ ในเมื่อเขาเองก็มีท่าทีไม่เลวต่อข้า ส่งปิ่นปักให้ อีกทั้งยังส่งหม่อมฉันกลับบ้าน เขาดูไม่เหมือนคนที่กำลังเสแสร้ง”

"ไร้สาระ พระชายาของข้า ต้องส่งให้เขาหรือไงกงชิงวี่ชี้ไปที่ประตูและถามด้วยความโกรธ

หลิงหยุนพูดอย่างแปลกใจ "แต่เขาบอกว่าเขากลับมาเพื่อสู่ขอข้า ข้าเองก็ตกลงรับปากว่าจะแต่งงานกับเขา นี่คงไม่ใช่เรื่องที่จะเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลได้?”

“ถ้าเขากล้า ข้าจะหักขาของเขา” กงชิงวี่เดินก้าวสองสามก้าวไปยังตรงหน้าของอันหลิงหยุน ท่าทางน่ากลัวอย่างยิ่ง ราวกับเสือร้ายกินคนที่กำลังหิวโหยมาครึ่งปี ถ้ามันไม่กินก็ต้องตาย ดังนั้นมันย่อมสู้ทุกทางเพื่อที่จะได้กินคนผู้นั้น

อันหลิงหยุนยังคงทำตัวเดือดร้อน “แต่เขาบอกว่าพวกเราเหมาะสมกันที่สุด ล้วนเป็นผีเน่าโลงผุของเมืองหลวง ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไม่มีใครเทียบ”

“เสินหยุนเจ๋!” กงชิงวี่กัดฟันแน่น เขาโกรธจนแทบตายแล้ว

อันหลิงหยุนกล่าวต่อ "เขายังบอกด้วยว่า หากท่านไม่ต้องการข้าแล้ว เขาต้องการ อีกทั้งยังไม่รังเกียจ เขาจะพาข้าออกเดินทางไปยังใต้หล้า กลายเป็นคู่สามีภรรยากัน เป็นคู่สวรรค์สร้าง”

“ข้าจะฆ่าเขา” กงชิงวี่ชี้ไปที่ประตู มือของเขากำลังสั่น เขาก้าวไปที่ประตูด้วยความโกรธและคิดจะไปตามหาเสินหยุนเจว๋

อันหลิงหยุนเอ่ยต๋อ "แต่เขายังบอกอีกว่า หากข้าไม่มีความสุข ให้ไปหาเขา”

กงชิงวี่หันมาและจ้องมองอันหลิงหยุนด้วยความโกรธ "เจ้ากล้า? "

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่อยู่ครู่หนึ่ง

"หม่อมฉันผิดไปแล้ว ท่านอ๋องโปรดให้อภัย อย่าได้ถือโทษอาหยู รวมถึงท่านถางและพ่อบ้าน พวกเขามีจิตใจ หม่อมฉันเข้าใจดี

พ่อบ้านไม่มีลูก เขาต้องการรักษาอาซิว อาหยูนับถืออาซิวเหมือนพี่ชาย เขาไม่สามารถเห็นอาซิวตายไปแบบนี้ได้ สูญเสียน้องสาวไปก็เกินกว่าจะรับได้แล้ว เขาเอาชนะความเสียใจและยอมรับพระชายาที่ฆ่าน้องสาวของเขา ไม่เพียงแต่ไม่ทำร้ายข้า แต่ยังคอยปกป้องข้าทุกวัน สำหรับอาหยูแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง

มาวันนี้เขายังต้องยอมรับการตายของพี่ชายที่แสนดี เขาไม่มีทางรับไหว จะต้องตายตามไปด้วยแน่

ท่านถางมีความภักดีและกล้าหาญ เห็นแก่พ่อบ้านและอาหยู เขาไม่ลังเลที่จะทำให้ท่านอ๋องขุ่นเคืองและเสี่ยงตนเองเข้าช่วย ถึงได้เป็นเช่นนี้

ท่านอ๋องเคยคิดหรือไม่ หากวันนี้เป็นท่านอ๋องเกิดเรื่อง พวกเขาก็จะไม่สนใจไยดีเลยสักนิด

หัวใจของผู้คนมีค่าที่สุด เมื่อเวลาผ่านไป

คนฐานะเช่นท่านอ๋อง สิ่งที่ต้องการคืออะไร?

ก็แค่จิตใจของคน

หากท่านอ๋องเกิดเรื่อง พูดจาไม่น่าฟัง เงินจะมีประโยชน์อะไรกัน เกรงว่าแม้แต่ภูเขาเงินภูเขาทองก็ไม่มีใครกล้ารับไป

แต่จิตใจของผู้คนแตกต่างกัน และจิตใจของผู้คนรอบข้างล้วนมีคุณค่า

เพื่ออาซิวแล้ว ท่านถางและอาหยูสามารถบุกน้ำลุยไป นี่หมายความว่ากระไร?

เพื่อความชอบธรรม พวกเขาสามารถสละทุกสิ่งได้

แม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นข้าที่รับผิดเพียงผู้เดียว แต่ท่างถางและอาหยูเองก็ย่อมรู้ดีว่าท่านอ๋องจะไม่ทำร้ายข้า ดังนั้นจึงได้กล้าทำเช่นนี้

และพวกเขาย่อมต้องรู้เช่นกันว่าท่านอ๋องทรงพระปรีชา ย่อมมองออกถึงเรื่องทั้งหมดได้ตั้งนานแล้ว

ท่านอ๋องจะต้องจัดการกับพวกเขาอย่างแน่นอน แต่พวกเขาก็ยังต้องทำ ซึ่งแสดงว่าพวกเขาเป็นคนที่มีหลักคุณธรรม

อาซิวไม่มีประโยชน์กับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังเป็นภาระ แต่พวกเขาก็ยังปฏิเสธที่จะยอมแพ้ แม้ว่าอาซิวจะใกล้ตายและไม่มีทางรอด แต่พวกเขาก็เต็มใจที่จะเสี่ยง

ท่านอ๋อง เคยคิดหรือไม่ อาซิวในวันนี้อาจจะเป็นกลายเป็นท่านอ๋องในภายหลัง หากท่านอ๋องเป็นเช่นนั้น พวกเขาแม้ตัวตายก็ยอมที่จะปกป้องท่าน

พ่อบ้านเป็นชายชรา เขาไม่มีบุตรชาย ท่านอ๋องเห็นว่าเขาไม่มีผลงานแต่ก็ทำงานหนักไม่น้อย โปรดกรุณาเขาเถอะ เหลือทางรอดให้เขา! "

“พระชายาพูดจนตัวข้าถึงกับซาบซึ้ง คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้ากลับนึกว่า หากมีวันหนึ่ง ตัวข้ากลายเป็นเช่นอาซิว พระชายาจะทำเช่นไร?” กงชิงวี่รู้สึกเย็นชาอยู่บ้าง แต่เวลานี้ยามมองอันหลิงหยุนกลับดูล้ำลึกขึ้นมาอยู่หลายส่วน

อันหลิงหยุนไม่ได้หลีกเลี่ยง "หากยังมีความหวังแน่นอนว่าย่อมไม่ยอมแพ้ แต่ถ้าหากไร้ความหวังแล้ว บางทีข้าอาจจะไปยังสถานที่อันไกลโพ้นแทน กระไรคนก็ตายไปแล้ว สองคนก็คือตาย มิอาจเอาอะไรมาทดแทนได้”

ใบหน้าของกงชิงวี่เป็นสีเขียวคล้ำ เขากัดฟันเอ่ย “ข้านึกอยากจะตีเจ้าให้ตายนัก!”

อันหลิงหยุนกลับไม่กลัวเขา "ท่านอ๋องตัดใจลงมือก็ย่อมได้ หม่อมฉันก็แค่พูดตามความจริง หากท่านอ๋องอยากรู้จริงๆ หม่อมฉันถามท่านอ๋อง หากหม่อมฉันเป็นอาซิว ท่านอ๋องจะไม่ใส่ใจไยดีหม่อมฉันหรือไม่?”

กงชิงวี่ตกตะลึง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

อันหลิงหยุนรู้ดีว่าต้องเป็นเช่นนั้น หากเป็นซูมู่หลง เขาไม่มีทางไม่ใส่ใจนางแน่ แต่เขาจะพิจารณาปัญหาจากมุมมองของหัวหน้าว่าจะช่วยหรือไม่

ดังนั้นสิ่งที่นางพูดก็คือความจริง

กงชิงวี่เอ่ย “พระชายาเป็นสตรี จะเทียบกับข้าได้กระไร สามีคือท้องฟ้า เมื่อไม่มีท้องฟ้าแล้ว เข้าย่อมเป็นม่าย!”

"ช่างเป็นคำพูดอัปมงคล ตายดีมิสู้อยู่ต่ออย่างลำบาก หากท่านอ๋องขอร้องให้ข้ามีชีวิตอยู่เพียงเพื่อท่านเท่านั้น หม่อมฉันคงไม่สามารถทำได้” อันหลิงหยุนพูดตามความจริง

ใบหน้าของกงชิงวี่สงบนิ่ง "แล้วเมื่อไหร่จะทำได้? "

"นั่นขึ้นอยู่กับความปรารถนา และความจริงใจของท่านอ๋องต่อหม่อมฉัน ในยามที่เวลาและสถานที่ที่ล้วนบรรจบเหมาะสม”

"หึ เวลาและสถานที่ที่บรรจบเหมาะสม โกหกข้าได้เป็นฉากๆ” ในใจของกงชิงวี่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาเข้าใจความหมายของอันหลิงหยุนดี

นางอยากจะบอกว่า นางจะทำได้ก็ต่อเมื่อเขานำหัวใจเข้าแลก