บทที่ 263 ปาฏิหาริย์ของยาอาการแพ้ท้อง

บทที่ 263 ปาฏิหาริย์ของยาอาการแพ้ท้อง

อันหลิงหยุนและกงชิงวี่ออกจากวังไปที่จวนแม่ทัพ พักค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืน ออกจากเมืองหลวงเพื่อไปท่องเที่ยวในวันถัดมา

จุนฉูฉูทราบเรื่องที่หยุนโล๋ชวนตั้งครรภ์ กระทบจิตใจรุนแรงดั่งฟ้าผ่า นั่งบนเตียงเป็นวันๆ ไม่ลุกขึ้น และไม่ยอมกินข้าวพักผ่อน

อ๋องตวนอธิบายกับนางหลายหน นางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้

แต่ในใจนางไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความเจ็บที่เกลียดชัง

อ๋องตวนไม่ได้เรื่อง ยังกล้าอยู่กับหยุนโล๋ชวนลับหลังนาง

ความโกรธนี้จะกลืนหายไปได้อย่างไร ตอนนี้นางกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวงไปเสียแล้ว

เกลี้ยกล่อมอยู่สองวัน จุนฉูฉูฝืนดื่มโจ๊กไปเล็กน้อย ขอร้องให้อ๋องตวนถอดถอนนางด้วยตนเอง

เวลานี้ในใจกงชิงหยินรู้สึกสับสนไปหมด เมื่อคิดถึงเรื่องเงินหกหมื่นตำลึง เขาก็ไม่สามารถเผชิญหน้ากับจุนฉูฉูได้

ก่อนสมรสเขาสามารถไม่ถามไม่เรียกร้อง แต่สมรสแล้วเกิดเรื่องเช่นนี้ เขาควรทำอย่างไร?

จุนฉูฉูร้องไห้จนเป็นลมไป อ๋องตวนก้มอุ้มนางวางบนเตียง ให้คนดูแลอย่างดี แล้วไปที่ตำหนักกั๋วกงก่อน

วันนี้สีหน้าของหยุนโล๋ชวนไม่ดี กินอะไรไม่ลงเลย กินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออก

เมื่ออ๋องตวนมา ทุกคนที่ตำหนักกั๋วกงก็ยุ่งวุ่นวายไปหมด ฮูหยินใหญ่เดินไปมาอยู่หน้าห้องโถงอย่างเป็นกังวล

เป็นเช่นนี้ต่อไป ต้องอาเจียนจนร่างกายทรุดแน่

กินอะไรไม่ลง ยังเอาแต่อาเจียนออก

แม่นมเว่ยก็ไม่เคยเห็นอาการแพ้ท้องที่หนักขนาดนี้มาก่อน แม้ว่าจะมีประสบการณ์ แม้แต่ดื่มน้ำยังอาเจียนเห็นได้น้อยมาก

ไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ในกระเพาะไม่มีอาหาร ยังอาเจียนออกมาเป็นน้ำได้ ก็แปลกเช่นกัน!

อ๋องตวนเข้าไปเห็นหยุนโล๋ชวนนอนอาเจียนอยู่บนเตียง เขาตกใจเมื่อเห็น: “นี่เกิดอะไรขึ้น?”

แม่นมเว่ยรีบถอนสายบัว หันไปดูแลหยุนโล๋ชวนต่อ

“นี่เป็นอาการแพ้ท้องเพคะ แต่อาการหนักเช่นนี้เห็นได้น้อยมาก อาเจียนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แม้แต่น้ำคำเดียวก็กลืนไม่ลงเพคะ”

แม่นมเว่ยก็เป็นกังวล หมอหลวงในวังก็มาแล้ว ทั่วทั้งตำหนักกั๋วกงก็อกสั่นขวัญหายไปตามๆ กัน

กงชิงหยินเดินไม่กี่ก้าวไปยังตรงหน้าหยุนโล๋ชวน นั่งลงกอดนางแล้วลูบให้นาง เห็นว่ามีน้ำอยู่ในตาของนาง รู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผล: “มีลูกทำไมยากเพียงนี้?”

ทุกคนในห้องมองกงชิงหยิน แต่หยุนโล๋ชวนกลับยิ้มไม่ออกร้องไห้ก็ไม่ได้

“หม่อมฉันก็ไม่รู้เหมือนกันเพคะ” หยุนโล๋ชวนมุ่ยปาก ทรมานอย่างมาก

สีหน้ากงชิงหยินนิ่ง: “ไปเชิญพระชายาเสียนที่จวนอ๋องเสียนมา นางมีวิธีอย่างแน่นอน”

แม่นมเว่ยก็ผงะไปเช่นกัน ลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร

รีบสั่งให้คนไปที่จวนอ๋องเสียน ที่นี่ก็อดทนไปก่อน จวนอ๋องเสียน แต่ทางด้านจวนอ๋องเสียนว่างเปล่า

ผู้ที่ไปกลับมาแจ้งแม่นมเว่ย คนไม่อยู่ที่จวน ติดตามอ๋องเสียนออกไปท่องเที่ยวนอกเมืองแล้ว

อ๋องตวนโมโห: “นางไม่อยู่ครรภ์ที่เรือนออกไปเที่ยวอย่างนั้นหรือ? นางคิดอะไรอยู่ รู้ทั้งรู้ว่าชวนเอ๋อเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ยังออกไป?”

อ๋องตวนกังวล มองดูหยุนโล๋ชวนอาเจียนเช่นนี้ เขารู้สึกเสียใจที่เก็บเด็กคนนี้ไว้

ตำหนักกั๋วกงก็หมดความคิดเห็น ทำไมต้องออกไปเที่ยวในเวลานี้ด้วย?

ลนลานวิตกกังวล แม่นมเว่ยก็เสียความรู้สึกเช่นกัน

“ท่านอ๋อง ตอนนี้ควรทำอย่างไรดีเพคะ?” แม่นมเว่ยจึงทำได้เพียงถามอ๋องตวน

อ๋องตวนโมโห: “ไปตามนอกเมือง”

อ๋องตวนส่งคนไปตามหานอกเมือง จุนฉูฉูทางนี้ก็ได้รับรู้ข่าว

นางเหยียดตัวลุกจากเตียง แต่งเนื้อแต่งตัว พาคนจากจวนอ๋องตวนไปที่ตำหนักกั๋วกง ขอพบฮูหยินใหญ่ตำหนักกั๋วกง