บทที่ 264 พระองค์ทั้งสองประสบปัญหา

บทที่ 264 พระองค์ทั้งสองประสบปัญหา

ในรถม้า จุนฉูฉูกล่าว: “อาศัยอยู่ข้างนอกไม่ใช่ทางออกที่ดี ข้าอยากให้ชายารองหยุนกลับจวนอ๋องตวนเพคะ”

กงชิงหยินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองไปยังจุนฉูฉูที่นั่งอยู่อีกข้าง เป็นเวลานาน: “เรื่องนี้เกรงว่าจะต้องถามเสด็จแม่ก่อน พรุ่งนี้ข้าเข้าไปถามในวัง”

“ท่านอ๋อง เมื่อเด็กเกิดมา ท่านอ๋องก็จะไม่ให้ฉูฉูเป็นพระชายาแล้วใช่หรือไม่เพคะ?” จุนฉูฉูก็แค่รู้สึกว่า เริ่มตั้งแต่หยุนโล๋ชวนออกจากจวนอ๋อง กงชิงหยินหักหลังนางแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีลูกได้อย่างไร?

ดังนั้นนางจึงเกลียด!

“ตำแหน่งพระชายาเอกจะเป็นของเจ้าตลอดไป ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องเจ้า แต่ตอนนี้เสด็จแม่ไม่ยอมฟังข้า ข้าก็พูดอะไรมากไม่ได้”

จุนฉูฉูตลก นี่เป็นคำตอบอะไรกัน?

รถม้าไปถึงจวนอ๋องตวน ทั้งสองไม่มีคำพูดอีกต่อไป

จุนฉูฉูกลับไปลานที่นางอยู่หลังจากที่ลงจากรถม้า กงชิงหยินตามไปด้วย

ทั้งสองกลับไปถึงห้องบรรทม ก็ไม่มีอะไรจะพูด

จุนฉูฉูอาบน้ำอ๋องตวนเพียงแค่นั่งเฉยๆ จุนฉูฉูเมื่อออกมาจากอ่างอาบน้ำก็สวมชุดคลุมที่เกือบโปร่งใส เดินไปตรงหน้าอ๋องตวน นางนั่งลง สายตายั่วยวน จนถึงสุดขีด

มือของอ๋องตวนขยับ ไม่ใช่ว่าเขาไม่หวั่นไหว แต่ในใจของเขาไม่สามารถปลดหินที่ทับอยู่ในใจออกได้

“ท่านอ๋อง ท่านไม่ชอบฉูฉูแล้วหรือเพคะ?” จุนฉูฉูยังคงไม่เข้าใจ ก็แค่หยุนโล๋ชวน มีเสน่ห์อยู่ที่ตรงที่ใด จึงได้ดึงจิตวิญญาณทั้งหมดของกงชิงหยินไปจนหมด

ที่น่าโมโหยิ่งกว่า พวกเขาสมรู้ร่วมคิดไปในทางเดียวกันตั้งแต่เมื่อใด?

กงชิงหยินเงยหน้า ยื่นมือออกไปจับหน้าจุนฉูฉู: “ข้าชอบ แค่ตอนนี้ข้ามีเรื่องมากเกินไป ใจปรารถนาแต่ไร้แรงกาย”

“ท่านอ๋อง ชอบชายารองหยุนหรือเพคะ?” จุนฉูฉูดูแล้วน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้า

กงชิงหยินเช็ดน้ำตาให้นาง: “เรื่องของพระชายารองเป็นความเข้าใจผิด ข้าดื่มเหล้ามากเกินไปจึงกระทำผิดไป”

กงชิงหยินอธิบาย เขาอยากให้จุนฉูฉูรับรู้ ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะนางคนเดียว หากไม่ใช่เพราะนางประพฤติตัวไม่เหมาะสมต่อกงชิงวี่ ถูกบังคับเรียกร้องทรัพย์สินหกหมื่นตำลึง ใช้วิธีทำร้ายตงเอ๋อ ฝนตกหนักไม่เปิดประตู เรื่องทั้งหมดก็จะไม่เกิด

แต่เมื่อมองใบหน้าที่น่าสงสารจุนฉูฉู กงชิงหยินก็กลืนคำพูดที่ติดอยู่ที่ปากกลับไป

อย่าพูดถึงเลย

จุนฉูฉูไม่เชื่อคำพูดของกงชิงหยิน แต่นางจู่โจมเข้าไป จูบกงชิงหยิน: “ท่านอ๋อง เราดีกันเถิดเพคะ ฉูฉูผิดไปแล้ว ต่อไปจะปฏิบัติต่อชายารองหยุนอย่างดี แค่หวังว่านางจะไม่ขับไล่ข้าไป”

กงชิงหยินผงกศีรษะ: “ดีกันเถิด ข้าก็เหนื่อยเช่นกัน มีข้าอยู่ ไม่มีทางให้ผู้ใดขับไล่ฉูฉูไปแน่”

นอกเสียจากเจ้าจะไปเอง คำพูดนี้ติดอยู่ที่ปากอ๋องตวนกลืนกลับไป

กงชิงหยินลุกขึ้นกล่าว: “วันนี้ธุรกิจข้างนอกเกิดปัญหาเล็กน้อย ข้าจะไปจัดการ ฉูฉูรอข้ากลับมา”

พูดจบกงชิงวี่ก็เดินจากไป จุนฉูฉูมองไปที่ด้านหลังกงชิงหยินที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ใช้แรงกำมือแน่น

กงชิงหยินท่านต่างหากที่รังแกข้า!

ขณะนี้ อันหลิงหยุนกำลังพักผ่อนอยู่ในรถม้า นอกรถม้ามีเสียงของธรรมชาติ

กงชิงวี่สร้างสภาพแวดล้อมที่ดีเพื่ออันหลิงหยุน นั่งรถม้าออกท่องเที่ยวนอกเมือง เดินทางออกไปไม่ไกล แต่ก็พบป่าแห่งหนึ่ง รถม้ายังสามารถเข้ามาได้

หลายวันมานี้อันหลิงหยุนหลับสนิทยาก ในระหว่างที่กำลังพักผ่อน ดวงตาของกงชิงวี่เปิดขึ้นอย่างรวดเร็วในรถม้า รถม้าสั่นอยู่ครู่หนึ่ง อันหลิงหยุนก็ตื่นเช่นกัน

กงชิงวี่ส่งสัญญาณว่าอย่าขยับ ยกม่านแคร่รถม้าขึ้น นกพิราบสีขาวตัวหนึ่งบินเข้ามา

หูของหมาจิ้งจอกหางสั้นขยับ จ้องมองนกพิราบสีขาวพร้อมที่จะล่า!

อันหลิงหยุนอุ้มหมาจิ้งจอกหางสั้นเอาไว้ กดหัวของมัน: “มันไม่ได้มาให้เจ้ากิน”

หมาจิ้งจอกหางสั้นจึงกลับไปอย่างหน้าตาเศร้าหดตัวกลมแล้วฟุบลง

กงชิงวี่อ่านจดหมายแล้วส่งให้อันหลิงหยุน นกพิราบก็บินไปแล้ว

เมื่อเปิดจดหมายออกอันหลิงหยึนดูอ่านละเอียด สีหน้าเปลี่ยน: “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”

สีหน้ากงชิงวี่คิดหนัก: “ดูเหมือนว่าจะมีคนรู้แล้วว่าข้ากับหยุนหยุนไม่อยู่ในเมืองหลวง จึงนึกถึงวิธีนี้ ตอนนี้รีบกลับไปเกรงว่าจะไม่ทันเสียแล้ว ประการแรกไม่มีข้า การระดมทหารและม้าในเมืองหลวงขึ้นมีไม่มาก ประการที่สองหยุนหยุนไม่อยู่ พระองค์ทั้งสองก็ไม่สามารถปกป้องเด็กได้”