บทที่ 265 ความเลวทรามของบุคคลคนหนึ่ง

บทที่ 265 ความเลวทรามของบุคคลคนหนึ่ง

เมื่อทุกคนออกไปแล้ว จุนเซียวเซียวจับมืออันหลิงหยุนแน่น: “ก่อนเกิดเรื่อง ข้าได้พบพี่สาว นางส่งขนมกุหลาบกล่องหนึ่งให้ข้า กินกับข้าอยู่ครู่หนึ่ง แต่……”

จุนเซียวเซียวพูดติดๆ ขัดๆ เหลือบมองไปที่ประตู อันหลิงหยุนโน้มตัวไปเอียงหน้าเข้าใกล้ปากจุนเซียวเซียว จุนเซียวเซียวพูดจบมองอันหลิงหยุน ในที่สุดดวงตาก็มีน้ำตา

“ข้ารู้ดี มีเพียงพระชายาเสียนที่สามารถช่วยข้าได้ ได้โปรดช่วยข้าด้วย!”

จุนเซียวเซียวน้ำตาไหล อันหลิงหยุนไม่อยากรู้ว่าน้ำตาของจุนเซียวเซียวเป็นของจริงหรือเสแสร้ง แต่นางรู้ว่าควรทำอย่างไร

อันหลิงหยุนกล่าว: “วางใจเถิดเพคะ ท่านต้องไม่เป็นไร”

จับข้อมือของจุนเซียวเซียว อันหลิงหยุนเริ่มทำการสแกน เด็กในครรภ์ไม่มีชีวิตแล้ว ร่างกายประสบอุปสรรค อาจมีบุตรยาก บุคคลนี้ลงมือได้เลวทราม ถือเป็นการตัดเส้นทางของจุนเซียวเซียวทางหนึ่งเลย

โชคดีที่อันหลิงหยุนกลับมาทันเวลา มิฉะนั้นแม้ว่าจุนเซียวเซียวจะสามารถอยู่รอดได้ แต่ก็จะอยู่ได้ไม่นาน

“ท่านรออีกประเดี๋ยว ในไม่ช้าก็จะมีคนมาเพคะ”

“อืม”

จุนเซียวเซียวนอนกลับไป จับมืออันหลิงหยุนอยู่ตลอดเวลา ราวกับโลกใบใหญ่นี้ ในวังอันหนาวเหน็บ มีเพียงอันหลิงเท่านั้นที่จะดึงนางเอาไว้

เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ตระกูลจุนไม่ออกหน้า

นี่คือความเหี้ยมโหดของตระกูลจุน ตระกูลจุนก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

ราชครูจุนรู้ดี เป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อแสวงหาผลกำไรในวัง

แต่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในวังใน ยิ่งเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับพวกเขา

ดังนั้นไม่ว่าจุนเซียวเซียวจะถูกถอดออกจากตำแหน่งกุ้ยเฟยหรือเสียชีวิต ตระกูลจุนจะไม่มีข้อร้องเรียนใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้

คิดว่าจุนเซียวเซียวก็ต้องเข้าใจ เริ่มตั้งวันที่นางเข้าวัง ตระกูลจุนก็ไม่ได้เป็นผู้หนุนหลังนางอีกต่อไป การจะได้รับความสำคัญจากตระกูลอีกครั้ง มีเพียงทางเดียวคือยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูง ตระกูลจุนจึงจะสามารถเป็นที่พึงให้นางได้

ดังนั้น จุนเซียวเซียวจึงต้องมาหานาง

รออยู่พักหนึ่ง กงชิงวี่ก็มา กงชิงวี่เข้ามานำกล่องยาให้กับอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนลุกขึ้นกระซิบบางอย่างข้างหูกงชิงวี่ อันหลิงหยุนฉีดยาให้จุนเซียวเซียว กงชิงวี่ออกคำสั่ง: “ทหาร จับกุมพระชายาตวนเดี๋ยวนี้ ส่งไปกักขังไว้ที่ต้าจงเจิ้งย่วน ไม่มีคำสั่งจากข้า ไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม หากมีผู้ใดไม่พอใจ ให้ดำเนินการอย่างเฉียบขาดแล้วค่อยรายงานให้เบื้องบนทราบ

ให้กองทัพวี่หลิน ปิดล้อมตรวจสอบจวนอ๋องตวน ห้ามอ๋องตวนเข้าออกวังฮั๋วหยาง

“พ่ะย่ะค่ะ”

กองทัพวี่หลินตูไห่รับคำสั่งไปดำเนินการ ดวงตาของจุนเซียวเซียวมองไปที่อันหลิงหยุนอย่างว่างเปล่า: “พระชายาเสียน ข้ายังสามารถมองเห็นได้อยู่หรือไม่?”

“พระนางเป็นผู้มีบุญบารมี ย่อมต้องมองเห็น วางพระทัยเถิดเพคะ”

อันหลิงหยุนนำสารละลายสารอาหารและโปรตีนมา นางคิดไม่ถึง สิ่งเหล่านี้ได้ถูกนำมาใช้อย่างรวดเร็ว โชคดีที่ช่วงก่อนหน้านางกลับไป มิฉะนั้นจุนเซียวเซียวจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

อาการของจุนเซียวเซียวควบคุมได้แล้ว อันหลิงหยุนเตรียมไปดูเสินหยุนชู

“ท่านอ๋อง ข้าไปดูไทเฮา เซียวผินทางนี้ฝากท่านดูแลนะเพคะ”

กงชิงวี่หันกลับไปมองเซียวผิน: “ทหาร ไปเชิญหมอหลวงฮู๋มา”

หมอหลวงฮู๋เป็นคนของหวางฮองไทเฮา เขามาน่าไว้ใจที่สุดแล้ว

อันหลิงหยุนรอจนกระทั่งหมอหลวงฮู๋มาถึง อธิบายวิธีการใช้หลอดเข็มอย่างชัดเจน สิ่งของมีวิธีใช้อย่างไร วิธีรับมือกับสถานการณ์ แล้วไปหาเสินหยุนชูที่วังเฟิ่งหยี

แม่นมซีรออันหลิงหยุนอยู่นานแล้ว เห็นนางแล้วรีบก้าวไป ถอนสายบัว: “ข้าน้อยถวายบังคมพระชายาเสียน”

อันหลิงหยุนพยุงแม่นมซีทันที: “เชิญแม่นม ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ยังคงหมดสติอยู่ เสียเลือดมาก แต่ไม่เห็นเด็กออกมาเสียทีเพคะ ตอนนี้เหล่าหมอหลวงทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ยังไม่พบเด็ก เกรงว่าผู้ใหญ่ก็จะไม่สามารถรอดได้เพคะ”