บทที่ 331 การตายของหวงผอจื่อ

บทที่ 331 การตายของหวงผอจื่อ

สวีกงกงเดินถึงหน้าประตูกล่าวขึ้น: “กุ้ยเฟยนอนมาทั้งวันแล้ว ยังอาเจียนเป็นเลือดอีกด้วย

เรื่องนี้ไม่ค่อยดีนัก ความตั้งใจเดิมของฮ่องเต้คือให้ราชครูจุนเข้าวัง จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรพระนางกุ้ยเฟยก็ไม่ยอม นางจะรอพระชายาเสียนเข้าวังเท่านั้น

จะบอกว่าเรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องใหญ่ ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้แต่ราชครูจุนก็ตามพ่ะย่ะค่ะ”

อันหลิงหยุนผงกศีรษะ แม้นางจะไม่รู้ว่าจุนเซียวเซียวกำลังคิดพิจารณาอะไรอยู่ แต่นางก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้ เวลานี้ในวังมีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ทำให้ทั่วราชอาณาจักรเกิดความวุ่นวาย

และหากจุนเซียวเซียวจริงใจ งั้นนางก็มีเงาของฮั๋วไท่เฟยในตอนนั้นจริงๆ

เดินไปถึงที่เตียง อันหลิงหยุนไม่เห็นสาวใช้ปรนนิบัติรับใช้อยู่ มีเพียงจุนเซียวเซียวที่นอนห่มผ้าหน้าซีดเผือดบนเตียง

สวีกงกงกล่าว: “เป็นคำสั่งของกุ้ยเฟย ไม่ต้องการผู้ใด ให้ทุกคนเฝ้ารออยู่ข้างนอก บอกว่าวันนี้นางอารมณ์ไม่ดี เจอผู้ใดก็รู้สึกรำคาญพ่ะย่ะค่ะ”

อันหลิงหยุนเหลือบมองสวีกงกง: “เข้าใจแล้ว กงกงกลับไปก่อน ข้าดูเอง”

สวีกงกงถอยออกไป อันหลิงหยุนเดินไปที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง จับข้อมือจุนเซียวเซียว ทำการสแกนให้นาง

จุนเซียวเซียวค่อยๆ ลืมตาที่อ่อนล้าขึ้น: “เจ้ามาแล้วหรือ?”

“พระนางสบายดีหรือไม่เพคะ?” อันหลิงหยุนกล่าวอย่างใจเย็น

จุนเซียวเซียวยิ้ม: “ถือว่ายังดี แค่รู้สึกว่าปวดตามร่างกาย”

อันหลิงหยุนปล่อยมือ ยืนขึ้นเปิดผ้าห่ม เห็นเพียงจุนเซียวเซียวอยู่ในชุดที่เรียบร้อย

อันหลิงหยุนปลดชุดชั้นในจุนเซียวเซียวออก เลิกเสื้อท่อนบนด้านในออก เผยให้เห็นเรือนร่างของจุนเซียวเซียว

“พระนาง ขออนุญาตเพคะ”

จุนเซียวเซียวหันหน้าหนี ปิดตาลง: “พระชายาเสียนไม่ต้องกังวล”

อันหลิงหยุนคิดว่าจุนเซียวเซียวจะต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนอย่างแน่นอน และนางรู้แน่ชัดด้วยว่านางจะไม่ตาย เพียงแค่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่บ้าง

อันหลิงหยุนกดหน้าอกของจุนเซียวเซียวไว้ แตะสัมผัสนาง พบตำแหน่งที่คลาดเคลื่อนของข้อต่อ ออกแรงทำให้กลับมาที่ตำแหน่งเดิม

จุนเซียวเซียวตะโกนด้วยความเจ็บปวด อันหลิงหยุนปล่อยและจัดเสื้อผ้าให้นาง นำยาสำหรับบรรเทาอาการปวดกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและลดอาการบวมให้จุนเซียวเซียวกิน แล้วจึงถอยออกไปยืนอยู่อีกฝั่ง

จุนเซียวเซียวค่อยๆ ลุกขึ้น สัมผัสที่หน้าอก: “ต้องขอบคุณเจ้ามาก!”

อันหลิงหยุนกล่าว: “อาการบาดเจ็บเช่นนี้ผู้อื่นก็สามารถรักษาให้กุ้ยเฟยได้เช่นกันเพคะ”

“แต่หมอหลวงล้วนเป็นผู้ชาย เมื่อพวกเขาสัมผัสข้าแล้ว ข้าก็ไม่สามารถปรนนิบัติฮ่องเต้ได้อีก หากเป็นเช่นนั้นยอมเจ็บจนตายดีกว่า!” จุนเซียวเซียวมองอันหลิงหยุนครู่หนึ่ง: “ขอบคุณ”

“เป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน พระนางไม่จำเป็นต้องขอบคุณเพคะ”

“ไม่แน่ หากเจ้าไม่ช่วย ก็จะไม่มีผู้ใดรู้ เจ้าช่วยข้ามาหลายหน ข้าก็ยังไม่เคยตอบแทนเลย ได้ยินมาว่าเจ้ามีบุตรหลายคน ข้าได้เตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้ให้เจ้า”

จุนเซียวเซียวลงจากเตียงเดินไปที่ด้านข้างหีบ เปิดออกหยิบบรรจุภัณฑ์ชิ้นหนึ่งจากด้านใน นำไปที่โต๊ะและเปิดให้อันหลิงหยุน ดีใจมากในตอนแรก แต่เมื่อมองดูสิ่งของที่อยู่ด้านในบรรจุภัณฑ์ นางตกใจ ถอยหลังกรีดร้องด้วยความตกใจ

อันหลิงหยุนก็ตกใจกับภาพตรงหน้าเช่นกัน มีเสื้อผ้าเด็กหลายชุดวางอยู่ในบรรจุภัณฑ์ มีสีแดง สีเขียว สีชมพูและสีน้ำเงิน แต่มีแมลงสาบเกาะบนเสื้อผ้าเป็นจำนวนมาก แมลงสาบที่ตายไปหมดแล้ว และยังหงายท้องขึ้น

เห็นแล้วน่าตกใจ

อันหลิงหยุนมองครู่หนึ่ง เดินไปหาสวีกงกงที่หน้าประตู: “สวีกงกง เชิญฮ่องเต้และท่านอ๋องมา”

“พ่ะย่ะค่ะ” สวีกงกงหันและเดินไปที่ด้านหน้าพระตำหนัก ในไม่ช้ากงชิงวี่และฮ่องเต้ชิงหยู่ก็ไปถึงหลังพระตำหนักพร้อมกัน

ประตูพระตำหนักเปิดออกกงชิงวี่เหลือบมองอันหลิงหยุน นางไม่เป็นไรเขาก็สบายใจ

เขารู้สึกกังวลเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ แต่ในเมื่อฮ่องเต้ไม่ลุกขึ้น เขาก็ไม่ลุกขึ้นเช่นกัน

หากเกิดเรื่องขึ้น เขาจะรู้สึกได้อย่างแน่นอน

เวลานี้จุนเซียวเซียวตกใจจนหน้าซีดเผือด แข็งทื่อไปทั้งร่าง นางเห็นฮ่องเต้ชิงหยู่ก็เดินเข้าไปสวมกอด: “ฮ่องเต้”