ตอนที่ 332
บทที่ 332 ท่านอ๋องโดนด่าแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 332 ท่านอ๋องโดนด่าแล้ว
กงชิงวี่หันไปมองแมลงสาบเหล่านั้นถามขึ้น: “หยุนหยุน เจ้าสามารถตรวจสอบได้ว่าคือยาพิษอะไร?”
“ประมาณนั้น”
อันหลิงหยุนหยิบถุงผ้าที่ทำพิเศษออกมาจากตัว หยิบถุงมือป้องกันจากข้างในออกมา ผูกมัดบรรจุภัณฑ์อีกครั้งให้เรียบร้อยแล้วยกขึ้น
“รับของขวัญแล้ว ขอบพระทัยกุ้ยเฟยสำหรับรางวัลเพคะ สิ่งนี้คือของตอบแทนเซียวกุ้ยเฟยสำหรับของขวัญที่ให้หม่อมฉันเพคะ” อันหลิงหยุนหยิบยาถอนพิษเม็ดหนึ่งส่งให้จุนเซียวเซียว
จุนเซียวเซียวรีบรับแล้วกล่าวขอบคุณ: “ขอบคุณพระชายาเสียน”
“พระนางไม่ต้องเกรงใจ ท่านอ๋องพวกเราขอกลับไปก่อนเพคะ”
อันหลิงหยุนต้องการกลับไปศึกษาว่าแมลงสาบตายอย่างไร นางจึงไม่อยากอยู่นานเกินไป
กงชิงวี่กล่าว: “ฮ่องเต้ หม่อมฉันถวายบังคมลาพ่ะย่ะค่ะ”
“ไปเถิด”
ฮ่องเต้ชิงหยู่หันไปมองกงชิงวี่และอันหลิงหยุนที่จากไป กล่าว: “อย่าลืมเรื่องจัดการตระกูลเฉินล่ะ”
“หม่อมฉันจำได้พ่ะย่ะค่ะ”
กงชิงวี่เดินไปจากไปทันที แต่อันหลิงหยุนถวายบังคมลา
หลังจากออกไป กงชิงวี่ก็ดึงอันหลิงหยุนออกจากพระราชวังอย่างรวดเร็ว
กลับถึงจวนอ๋องเสียนอันหลิงหยุนรีบดึงสารพิษจากตัวแมลงสาบทันที เป็นสารพิษชนิดเดียวกับที่พบในร่างกายของฮ่องเต้ชิงหยู่
อันหลิงหยุนออกจากห้องวิจัยมองไปที่กงชิงวี่ กงชิงวี่ลุกขึ้นจากอนดล เดินไปตรงหน้าอันหลิงหยุน
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
อันหลิงหยุนผงกศีรษะ: “พิษชนิดเดียวกัน”
“……”
กงชิงวี่ใบหน้านิ่ง หันมองไปที่ประตู
อันหลิงหยุนเดินไปข้างๆ และนั่งลงด้วยความประหลาดใจ: “หวงผอจื่อถูกควบคุมให้ไปที่วังจิ่งซิ่วได้อย่างไร? ท่านอ๋องยังจำเรื่องตอนที่เราแยกจากกัน ที่พระตำหนักจรุงจิตมีเพียงอ๋องตวน ข้า ฮ่องเต้ สวีกงกง ครั้งนั้นไม่พบผู้ร้ายที่วางยาพิษ คิดว่าผู้ร้ายคือมนุษย์ แต่ตอนนี้เห็นได้ว่า น่าจะเป็นหวงผอจื่อ แต่เราก็ไม่พบมันเลย ต่อให้พบ ก็ไม่อาจถือว่าหวงผอจื่อเป็นผู้ร้ายที่ปองร้ายคน
เมื่อครู่ข้าได้ทดสอบเสื้อผ้าเด็กเล็กด้วย พบว่าบนเสื้อผ้าเหล่านี้เส้นไหมมีลักษณะพิเศษอยู่บ้าง กลิ่นหอมหวานข้างในเล็กน้อย หากเดาไม่ผิด หวงผอจื่อถูกดึงดูดโดยกลิ่นเหล่านี้ จึงตายในบรรจุภัณฑ์”
กงชิงวี่มอไปยังอันหลิงหยุน: “ไม่ใช่เรื่องยากที่จะควบคุมหวงผอจื่อ ข้าสามารถทำได้”
“……ท่านอ๋องสามารถทำได้?”
“สิ่งนี้ชอบของหวาน เพียงแค่นำของหวานเล็กน้อยหาวิธีวางไว้ในห้องนอนของวังจิ่งซิ่ว ก็ได้แล้ว”
อันหลิงหยุนส่ายหน้า: “น่าจะเป็นเพราะมีคนนำหวงผอจื่อไปปล่อยไว้ในวังจิ่งซิ่ว แต่เราไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด
ตอนนั้นก็มีคนทำเช่นนั้นในพระตำหนักจรุงจิตเช่นกัน คือผู้ใด ก็ยังไม่รู้
กงชิงวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “มีไม่กี่คนที่สามารถไปที่พระตำหนักจรุงจิตได้ สามารถตรวจสอบได้อยู่แล้ว”
อันหลิงหยุนมองไปที่กงชิงวี่: “ท่านอ๋อง ดูเหมือนฮ่องเต้จะไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่คิดหาวิธีหยุดพิษ ไม่ช้าก็เร็วจะเกิดอันตรายขึ้นได้”
กงชิงวี่นั่งลง: “หยุนหยุนมีวิธี ที่ทำให้คนหลับไม่ตื่นหรือ?”
อันหลิงหยุนมองไป: “ท่านอ๋องหมายความว่า?”
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอะไร”
กงชิงวี่ไม่อยากพูดมากอันหลิงหยุนจึงไม่ถามต่อ หันไปหยิบยาสีขาวออกมาเม็ดหนึ่ง: “สิ่งนี้ไม่ใช่ยาหอมผ่อนคลาย ท่านอย่าโดยภาระการณ์ หากหลับไปสามถึงสี่วันถึงจะตื่น”
“ไม่เอาแบบนี้ ถ้าให้ดีเอาที่ไม่มีวันตื่นขึ้นมาได้อีก”
กงชิงวี่ผลักไสยากลับไป อันหลิงหยุนส่ายหน้า: “ถ้าท่านไม่ต้องการสิ่งนี้ ก็ไม่มีอะไรอื่นแล้ว”
กงชิงวี่ลุกขึ้น: “ข้าเข้าวังสักเที่ยว อาจจะกลับมาค่ำหน่อย หยุนหยุนนอนเถิด”
อันหลิงหยุนมองไป: “งั้นท่านระวังตัวหน่อย!”
หลังจากกงชิงวี่จากไปอันหลิงหยุนก็ไปพักผ่อน
กว่าจะหลับก็ค่ำมากแล้ว หลับไปโดยที่ยังไม่กินมื้อเย็น
กงชิงวี่กลับมาในตอนดึก อันหลิงหยุนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาทันทีที่เขาเข้าประตู ยังมีกลิ่นคาวเลือดอีกด้วย
อันหลิงหยุนลุกขึ้นนั่ง ไฟในห้องจุดเอาไว้ มีคราบเลือดอยู่ที่ขอบเสื้อคลุมของกงชิงวี่อีกด้วย เขามองไปที่อันหลิงหยุนและหันเดินไปทางสระกำมะถัน เข้าไปอาบน้ำ
อันหลิงหยุนตามลงไปดู กงชิงวี่หรี่ตาแช่อยู่ในน้ำ
“ท่านอ๋อง”
“อืม”
อันหลิงหยุนยืนอยู่อีกฝั่ง: “ผู้ใดบาดเจ็บ?”
“เสินหยุนเจ๋”