บทที่ 338 ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น

บทที่ 338 ตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น

“หยุนหยุน……” สีหน้าซูมู่หรงเปลี่ยนไป จับไหล่ทั้งสองขอ้างของอันหลิงหยุนไว้แน่น

อันหลิงหยุนกำลังจะตายด้วยความเจ็บปวด แต่เธอมองไปที่ซู่มู่หรงกลับไม่พูดอะไร

เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่เธอสามารถรู้สึกได้ว่า เธอไม่ได้จะตาย แต่กำลังจะไปแล้ว

“ยา……กล่องยา……”

อันหลิงหยุนมองกล่องยาข้างๆ เธอเตรียมพร้อมที่จะไปตลอดเวลา ดังนั้นจึงเก็บกล่องยาไว้ข้างกาย

ซูมู่หรงเหลือบมอง แล้วเอามาให้เธอทันที

อันหลิงหยุนกอดกล่องยาเอาไว้: “หัวหน้า คุณจะเป็นหัวหน้าที่ดีของฉันตลอดไป”

“ผมไม่อยากเป็นหัวหน้าของคุณ ผมอยากเป็นสามีคุณ คุณเป็นของผม” ดวงตาซูมู่หรงแดงก่ำ ใช้แรงกอดอันหลิงหยุนแน่น แต่เขาไม่สามารถรั้งอันหลิงหยุนไว้ได้ ร่างกายของอันหลิงหยุนเริ่มสลายไปต่อหน้าต่อตาเขา

อันหลิงหยุนจ้องมองซูมู่หรงตลอดเวลาก่อนจะจากไป จนกระทั่งร่างของเขาหายไปต่อหน้าต่อตา

กว่ากงชิงวี่จะถึงจวนเฉินเสี้ยงก็ใช้เวลานานมาก มู่มิงคิดไม่ถึงว่าผ่านไปสองชั่วยามกงชิงวี่ก็ยังไม่มา อันหลิงหยุนก็ไม่ตื่น

เมื่อคืนมู่มิงก็ไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ วันนี้เริ่มมีอาการง่วง

หาวเล็กน้อยก็หลับไปเลย

เสินหยุนเอ๋อขยิบตาให้สาวใช้ข้างกาย สาวใช้รีบออกไปทันที กลับมาพร้อมกับขวดใสสีขาวขนาดเล็กให้กับเสินหยุนเอ๋อ เสินหยุนเอ๋อเปิดฝาออก มีแมงป่องพิษสีดำอยู่ภายในตัวหนึ่ง

นางตั้งใจซื้อมาโดยเฉพาะด้วยราคาที่แสนแพง นางไม่เคยคิดจะเอามาทำร้ายผู้คน แต่ตอนที่เสินหยุนเอ๋อซื้อได้ฟังคำแนะนำของอีกฝ่าย ทันใดนั้นก็นึกถึงอันหลิงหยุน นางจึงซื้อไว้ตัวหนึ่ง

แมงป่องกระปรี้กระเปร่ามาก เสินหยุนเอ๋อเดินไปที่ข้างกายอันหลิงหยุน โดยตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงจวิ้นจู่มู่มิง แล้วเทแมงป่องไว้บนร่างของอันหลิงหยุน แต่เมื่อแมงป่องนั้นตกลงไปก็แปลกเล็กน้อย ตกใจลุกลี้ลุกลนไปมา ราวกับเจออะไรที่น่ากลัว ขณะลุกลี้ลุกลนก็วิ่งไปที่ร่างของเสินเอ๋อ เสินหยุนเอ๋อรีบปัดลง

แมงป่องต่อยเข้าที่มือของเสินหยุนเอ๋อด้วยหางทันที เจ็บจนเสินหยุนเอ๋อกรีดร้องขึ้น ขวดแก้วในมือก็ตกแตกลงที่พื้น

มู่มิงตกใจ ตื่นจากความฝันด้วยความตกใจ

เสินหยุนเอ๋อกรีดร้องและร้องไห้ สาวใช้ก็ตกใจเช่นกัน: “คุณหนู คุณหนู”

สาวใช้ยังคงตะโกน เสินหยุนเอ๋อยืนไม่มั่นคงและนั่งลงบนพื้น ใบหน้าหม่นหมอง เวียนหัวกับภาพตรงหน้าอีกด้วย ในเวลาไม่นานก็ล้มนอนลงกับพื้นไม่มีการตอบสนอง

สาวใช้ตกใจกลัวจนร้องไห้ มู่มิงมองดูแมงป่องวิ่งไปที่ประตูและซ่อนตัวอย่างตื่นตระหนก

กงชิงวี่บังเอิญเข้าไปในประตู เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงตรงหน้าสีหน้าของเขาก็หมองหม่น เข้าไปหาอันหลิงหยุน: “หยุนหยุน”

ขณะนี้อันหลิงหยุนยังไม่ตื่น มู่มิงบอกว่า: “เมื่อครู่ข้าหลับไป พวกนางน่าจะกำลังจ้องจะทำร้ายคน แต่แมงป่องต่อยเสินหยุนเอ๋อ

ท่านก็มาพอดี”

กงชิงวี่เหลือบมองมู่มิงที่พูดจาไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว แล้วก็ไม่ได้สนใจนาง

เดินขึ้นหน้าสองก้าวดูอันหลิงหยุน อุ้มนางขึ้นเดินไปนั่งอีกฝั่ง โอบกอดอันหลิงหยุนไว้ในอ้อมแขน

“หากเกิดอะไรขึ้นกับหยุนหยุน ข้าจะทำลายจวนเฉินเสี้ยงให้สิ้นซาก” กงชิงวี่กำหมัดแน่น ก้มหน้ามองอันหลิงหยุน

ดวงตาของเขาเริ่มมืดมน เมื่อนึกถึงแมงป่องเมื่อครู่ ก็โกรธขึ้นมาอีก

เสินเฉิงเสี้ยงและเฉิงเสี้ยงฮูหยินรีบเข้ามาจากด้านนอก เห็นอันหลิงหยุนนอนหมดสติอยู่ รีบเข้าไปทักทายกงชิงวี่

“อ๋องเสียน”

“เรื่องที่เสินหยุนเอ๋อทำ ข้ารู้มานานแล้วว่านางมีแรงจูงใจที่ไม่ดี แต่ข้าเห็นแก่หน้าจวนเฉินเสี้ยงของพวกท่าน ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับนาง

คิดไม่ถึงจะเกิดเรื่องกับพระชายา นางยังทำอันตรายโดยใช้สิ่งมีพิษ”

เฉิงเสี้ยงสองสามีภรรยาตกใจจนสั่นไปทั้งตัว จวนเฉิงเสี้ยงตอนนี้ก็มีหายนะมากอยู่แล้ว เป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าตระกูลจะไม่สามารถรอดพ้นการถูกทำลายล้างได้

คิดไม่ถึงว่าเสินหยุนเอ๋อจะทำเรื่องนี้อีกแล้ว เฉิงเสี้ยงเหงื่อเย็นไหลลง

เฉิงเสี้ยงฮูหยินก็ไม่สามารถสนใจอย่างอื่นได้มากนัก รีบกล่าวขึ้น: “อ๋องเสียนใจเย็นก่อนเพคะ เด็กสาวที่ดื้อรั้นคนนี้ไม่ได้กระทำความผิดครั้งแรก จวนเฉินเสี้ยงจะต้องมีอำอธิบายข้อสรุปให้ท่านอ๋องและพระชายาเสียแน่นอนเพคะ”

กงชิงวี่ใบหน้าหม่นหมอง เขาไม่อยากพูดมาก