ตอนที่ 339
บทที่ 339 พบหรือไม่
October 21, 2026
บทที่ 339 พบหรือไม่
ผลที่ตามมาคือมู่มิงและกงชิงวี่ก็ออกหน้าพร้อมกัน เสินหยุนเอ๋อกรีดร้อง ฝ่ามือติดอยู่บนก้านไม้ไผ่และปิ่นปักผม
เสินหยุนเอ๋อตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด นางมองที่มือเหมือนกับคนโง่เขลา
นางคิดไม่ถึงว่ามือของตนจะกลายเป็นเช่นนี้ เพียงเพราะแค่จะตบอันหลิงหยุน
อันหลิงหยุนก็ตกใจเช่นกัน ความสามารถในการป้องกันของนางก็แย่เกินไป และพลังโจมตีของลูกพี่ลูกน้องคู่นี้แข็งแกร่งเกินไป
กงชิงวี่ลุกขึ้นเดินไปที่ข้างกายอันหลิงหยุน: “ในเมื่อไม่ใช่การบาดเจ็บถึงขั้นจะเสียชีวิต หยุนหยุนไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น เผื่อใครบางคนจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น”
เสินเฉิงเสี้ยงตกใจจนตัวสั่น เหลือบมองเสินหยุนเอ๋อ แล้วมองไปที่กงชิงวี่: “อ๋องเสียนหม่อมฉันจะให้คำอธิบายข้อสรุปแก่ท่านอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
“คำอธิบายไม่จำเป็นแล้ว หากวันข้างหน้าไม่มายุ่งวุ่นวายกับพระชายา ข้าก็พอใจมากแล้ว” กงชิงวี่ดึงมืออันหลิงหยุนไป โดยไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่นิด
อันหลิงหยุนถูกดึงไปอีกฝั่ง หมอจวนโจวก็กลับมา
อันหลิงหยุนไม่สนใจอะไรมาก หยิบกล่องยาเปิดออก ตามคาดเป็นของที่นางเตรียมไว้ในห้องวิจัยเหล่านั้นนั่นเอง
เปิดออก อันหลิงหยุนทำการทดสอบอาการแพ้ให้กับเสินหยุนเจ๋ก่อน เตรียมยาอย่างอื่นในขณะที่สังเกตรอผลทดสอบ
“พระชายา สิ่งนี้คืออะไร เพราะเหตุใดบนผิวหนังถึงเกิดถุงพุพองล่ะพ่ะย่ะค่ะ?” หมอจวนโจวตอนนี้ก็เท่ากับเป็นศิษย์น้องของอันหลิงหยุน พระชายาเห็นความสามารถของเขา สอนทักษะทางการแพทย์ให้เขามากมาย เขาได้รับประโยชน์มากมาย คิดว่าแม้ว่าอนาคตจะไม่มีพระชายาจะไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ยังสามารถยืนหยัดคนเดียวได้
แต่เขาแค่ต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมให้มาก เพื่อรักษาและช่วยชีวิตผู้คน
ดังนั้นเขาจึงชอบถาม อันหลิงหยุนก็พอดูออก เมื่อถามก็จำเป็นต้องตอบ สิ่งที่หมอจวนโจวต้องการเรียนรู้ นางก็จะไม่หวงวิชาในการสอน
“นี่คือการทดสอบอาการแพ้ มันเหมือนยาพิษชนิดหนึ่งเมื่ออยู่ในร่างกายมนุษย์ดูว่าจะมีการต่อต้านหรือไม่ สิ่งนี้คือยาต้านการอักเสบ บางคนจะเกิดปฏิกิริยาหลังฉีด อาจถึงแก่ชีวิตได้ในกรณีที่รุนแรง ในกรณีที่ไม่รุนแรงอาจมีผื่นคัน ปวดคัน หมดสติ……ปฏิกิริยาอีกมากมาย”
ตอนนี้ข้าเพียงแค่จะสังเกต จุดนี้มีอาการอย่างว่าหรือไม่ เช่น เกิดอาการคัน เจ็บแสบ ผื่นแดง……
หากไม่มีอาการ ก็แสดงว่าไม่มีปัญหา สามารถฉีดยาได้”
อันหลิงหยุนอธิบายอย่างละเอียด เป็นเรื่องยากที่คนอื่นจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้ แต่ตอนนี้หมอจวนโจวสามารถเข้าใจสิ่งที่อันหลิงหยุนพูดได้ทั้งหมดแล้ว เขารีบผงกศีรษะ: “เข้าใจแล้ว ขอบพระทัยพระชายาที่ให้ความรู้พ่ะย่ะค่ะ”
“หมอจวนโจวไม่ต้องเกรงใจ เปิดโรงเรียนหมอในอนาคต หมอจวนโจวยังต้องไปเป็นบังคับบัญชาของสถานพยาบาล ถึงตอนนั้นหมอจวนโจวก็จะเป็นแบบนี้เช่นกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อันหลิงหยุนรออยู่สักพัก มั่นใจว่าว่าไม่มีปฏิกิริยาของอาการแพ้ อันหลิงหยุนฉีดยาต้านการอักเสบให้เสินหยุนเจ๋
นางนำมาเพียงพอสำหรับครึ่งเดือน อันหลิงหยุนแขวนถุงสี่ใบทันที
นางยังพันแผลให้กับเสินหยุนเจ๋ใหม่อีกครั้ง
ครั้งนี้กงชิงวี่ไม่พอใจเล็กน้อย เห็นอันหลิงหยุนปลดเสื้อผ้าเสินหยุนเจ๋ สีหน้าดูแย่ผิดปกติ
มู่มิงเดินไป: “ข้าเอง ข้าทำได้เหมือนกัน”
ตอนแรกอันหลิงหยุนคิดว่าจะเห็นด้วย แต่คิดขึ้นได้ว่าตอนนี้มู่มิงยังไม่รู้เรื่องอะไร นางจึงพูดว่า: “ไม่ต้อง ให้หมอจวนโจทำเถิด”
หลิงหยุนเหลือบมองไปที่กงชิงเจวที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความโมโห ใจแคบจริงๆ!
อันหลิงจึงพูดขึ้นหลังจากไป: “ท่านอ๋อง ข้าก็เหนื่อยแล้ว อยากกลับไปพักผ่อน สักพักเราค่อยกลับมาใหม่ ที่นี่ให้หมอจวนโจวและมู่มิงอยู่ดูแลเถิด”
“อืม”
กงชิงวี่จับมืออันหลิงหยุน แล้วหันเดินออกไปข้างนอก