ตอนที่ 340
บทที่ 340 ดาบที่สอง
October 21, 2026
บทที่ 340 ดาบที่สอง
อันหลิงหยุนกระอักกระอวลเป็นที่สุด: “ท่านอ๋อง ข้าไปที่นั่นก็ไม่แน่ว่าไม่ได้เจอหัวหน้า อีกอย่าง……”
กงชิงวี่เลิกคิ้ว อันหลิงหยุนดูท่าทางของเขาครู่หนึ่ง มันไม่ง่ายที่จะโกหกปิดบัง: “พบกันแล้ว”
กงชิงวี่กำมือแน่น กัดฟัน: “ข้าอยากบีบหยุนหยุนให้ตาย”
“……” โมโหมาก
“ทำอะไรกันบ้าง? หัวหน้าของเจ้าผู้นั้น ไม่เป็นเหมือนครั้งที่แล้วหรือ ที่ไม่อยากให้หยุนหยุนจากไป?”
หยินแหยางของกงชิงวี่แปลกจนอันหลิงหยุนไม่รู้จะพูดอย่างไร จึงต้องอธิบายกับเขาไม่กี่ประโยค: “ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนั้นข้าคิดเพียงแค่ว่าหากสามารถมีวัตถุดิบยาบางอย่าง ก็สามารถรักษาเสินหยุนเจ๋ให้หายได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องตาย
ไปที่นั่นก็อยู่ในห้องทดลองของสถาบันวิจัย มียาอยู่ในนั้น ตอนแรกคิดว่าได้ยาแล้วก็จะไป แต่เขาก็ปรากฏตัวขึ้น
จากนั้นพูดอยู่ไม่กี่คำ ก็……”
หลังจากนั้นสีหน้าของกงชิงวี่ย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอันหลิงหยุนพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความมั่นใจน้อยลง ในใจเอาแต่ว่านางไม่ได้เรื่อง ยังจะพูดสารภาพอย่างตรงไปตรงมา
“เขาต้องหยุดข้าไว้อยู่แล้ว ยังพูดบางสิ่งที่น่ารังเกียจ แต่ข้าก็ปฏิเสธทั้งหมด ข้าบอกว่าถ้าเขาทำลายความบริสุทธิ์ของข้า ข้าก็จะฆ่าตัวตาย”
“บังอาจ หากเขาทำลายความบริสุทธิ์ของหยุนหยุน ข้าก็จะไปคิดบัญชีกับเขา หยุนหยุนอย่าทำสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องกลับมาหาข้า”
กงชิงวี่คลายมือ กอดอันหลิงหยุนเอาไว้
ในใจอันหลิงหยุนสับสน ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
“ท่านอ๋อง ข้าไม่มีทางทำเรื่องได้ใหม่ก็ลืมเก่าเช่นนั้นแน่ แค่ว่าหัวหน้าก็เป็นเหมือนอาจารย์ของข้า ในสายตาของข้าเขาเป็นญาติคนหนึ่ง”
“หึ!”
กงชิงวี่ไม่อยากพูดมาก เอนตัวไปข้างๆ และไม่สนใจอันหลิงหยุน
ความเข้าใจผิดได้รับการแก้ไข อันหลิงหยุนก็โล่งอก และไม่ได้พูดอะไรอีก
แต่ในเวลานี้กงชิงวี่ถามอีกครั้ง: “เขาหยุดอย่างไร?”
อันหลิงหยุนเหนื่อย: “ท่านอ๋อง ข้ากลับมาแล้ว”
โดยปกติแล้วอันหลิงหยุนแสร้งทำเป็นโกรธได้ผลมาก วันนี้กงชิงวี่ได้ฟังเรื่องแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เพียงแค่มองอย่างลึกซึ้ง
อันหลิงหยุนไม่สบายใจ จึงต้องพูด: “เขาก็บอกว่าจะขอข้าแต่งงาน ไม่พูดอย่างอื่น ข้าไม่ได้ตกลง”
“สารเลว พระชายาของข้า เขาจะขอแต่งงานได้อย่างไร?” กงชิงวี่เปิดเผยอย่างเต็มที่ แสดงออกถึงสีหน้าที่ดุดัน
อันหลิงหยุนกล่าว: “ที่จริง ข้าก็พูดเช่นนั้น แต่ข้าไม่ได้ตอบตกลง”
กงชิงวี่ฉลาดและไม่มีใครเทียบได้ เขาเข้าใจทันทีเมื่อนึกคิด หรี่ตาคมดั่งตาหงส์ลง กงชิงวี่ถาม: “หรือว่า เขาจะต้องการให้ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ขึ้นในทางเดียวกัน”
“อะไรดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ขึ้นในทางเดียวกัน?” อันหลิงหยุนไม่ได้เข้าใจในทันที กงชิงวี่จึงหน้าดำค่ำเครียด
“เขาต้องการเท่าเทียมกับข้า ฝั่งหนึ่งอยู่บนฟ้าอีกฝั่งอยู่บนพื้นดิน” ใบหน้าของกงชิงวี่ดูดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ อันหลิงหยุนเข้าใจขึ้นมาทันที อกสั่นขวัญผวาอยู่ตลอดเวลา เห็นท่าทางของกงชิงวี่ก็รู้สึกเป็นกังวล
นี่เพราะกงชิงวี่มองไม่เห็นซูมู่หรง หากได้พบ ต่อให้ซูมู่หรงใช้อาวุธในยุคปัจจุบัน เขาก็จะไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใด ทำทุกวิถีทางเพื่อฆ่าซูมู่หรง
คิดๆ ดูแล้ว อันหลิงหยุนก็รู้สึกหวาดกลัว
มองไปที่ใบหน้าที่เศร้าหมองของกงชิงวี่ อันหลิงหยุนจึงเริ่มเอาใจ จุมพิตที่ปากเขาทีหนึ่ง: “ท่านอ๋อง ข้าชอบท่านเพียงคนเดียว”
กงชิงวี่ใบหน้าบูดบึ้ง มือทั้งสองโอบรอบเอวอันหลิงหยุนไว้: “ครั้งหน้าหยุนหยุนกลับไป อย่าลืมพาข้าไปด้วย ไม่เช่นนั้นก็พาเขากลับมา ข้าจะตกลงกับเขาให้ดี ปัญหาเรื่องผู้ใดเป็นใหญ่ผู้ใดเป็นน้อย”
“……ท่านอ๋อง……นี่ก็เกินไป ท่านอย่าได้เดามั่วซั่ว” อันหลิงหยุนยอมรับแต่ไม่ได้พูดอะไร
กงชิงวี่ยิ้มอย่างเย็นชา: “เขาต้องเคยพูดแน่ ว่าจะขอหยุนหยุนแต่งงาน หยุนหยุนอยู่ที่นั่นเป็นภรรยาของเขา อยู่ที่นี่เป็นพระชายาของข้า ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน หยุนหยุนกล้ายอมรับหรือไม่?”
“……” อันหลิงหยุนก็ไม่กล้ายอมรับจริงๆ
“ก็มีพูดเช่นนั้น” อันหลิงหยุนยอมรับอย่างขมขื่น กงชิงวี่เบิกตาขึ้น เขาเงยหน้าและมองไปทางประตูรถม้า อันหลิงหยุนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา พยายามไม่ยั่วโมโหกงชิงวี่
รถม้ามาถึงหน้าประตูจวนอ๋องเสียน อันหลิงหยุนลุกขึ้นจะออกไป กงชิงวี่คว้าดึงกลับไปทันที อันหลิงหยุนซบอยู่ในอ้อมแขนกงชิงวี่ยังจะสามารถพูดอะไรได้ จึงทำได้เพียงซบเอาไว้ไม่ขยับ