บทที่ 611อ๋องตวนคุ้มกันฮ่องเต้

บทที่ 611อ๋องตวนคุ้มกันฮ่องเต้

มือของหยุนโล๋ชวนจับมือของอ๋องตวนแน่น ดวงตาเย็นชาและมุ่งมั่น

อ๋องชินจงพูด: “เมื่อคืนดอกไม้บานเต็มท้องพระโรง คืนนี้หิมะตกทั่วฟ้า หากสามารถมีความที่มีเพียงรักเพียงเรา หากต้องจบชีวิตแล้วจะทำไม!”

สายตาหยุนโล๋ชวนเย็นชาขึ้นไปอีก มือก็ใช้แรงมากขึ้น อ๋องตวนตะโกน: “ลงมือ!”

หยุนโล๋ชวนมองไปที่อ๋องตวน ยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่นครู่หนึ่ง แต่รอยยิ้มเช่นนั้นกลับแทงใจอ๋องตวนให้เจ็บปวด

“ลงมือ! ”

ใบหน้าของอ๋องตวนยังคงตึงเครียดและเย็นชา

องครักษ์ลับเริ่มลงมือแล้ว พร้อมที่จะปิดล้อมปราบ พวกเขาโยนห่วงเหล็กในมือออก สำหรับล็อกคอโดยเฉพาะ

เสียงกรีดร้องตามด้วยสิ่งที่ตกลงไปก็คือหัวของคน

หวางหวยอันขมวดคิ้ว: “ของชิ้นนี้เจ้าได้มาจากที่ใด ทำไมข้าปลาบปลื้มท่านซือถึงไม่มี?”

เวลานี้ท่าทางของหวางหวยอันในการเฝ้าดูความตื่นเต้นนั้นแสดงออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย อ๋องตวนอดทนต่อความเจ็บปวด: “พระชายาเสียนวาด สร้างโดยพระชายาเสียน ข้ามีห้าร้อยชิ้น เจ้าจะเอาข้าให้เจ้าได้สิบตัว มันเรียกว่า เส่ตีจื่อ”

“ขี้เหนียว สิบอันไม่เอา” หวางหวยอันรู้สึกว่าตอนนี้มีอำนาจเหนือกว่า ดังนั้นจึงไม่สนใจเลย ยืนอยู่ข้างกายอ๋องตวนเหลือบมองเขา อุ้มสิ่งที่รักไว้ในอ้อมแขน ใจเย็นลงเยอะมาก แต่ก็สงสัยว่าอ๋องตวนจะสามารถรอจนกว่าเจ้าชายอ๋องชินจงจะตายได้หรือไม่

เฟิงอู๋ฉิงและอ๋องชินจงต่อสู้กัน อ๋องชินจงถูกขัดขวางทุกฝีก้าว เฟิงอู๋ฉิงฟันดาบเข้าที่แขนของอ๋องชินจงได้รับบาดเจ็บ อ๋องชินจงถอยหลังหนึ่งก้าวยืนอยู่ตรงนั้น อ๋องชินจงเงยหน้ามองหยุนโล๋ชวน หยุนโล๋ชวนอดกลั้นความเศร้าโศก จ้องมองอ๋องชินจงไม่พูดอะไร

เฟิงอู๋ฉิงเพิ่มความเร็ว ราวกับเกล็ดหิมะ แต่ร่างที่เปล่งประกายขดตัวในสายลม รุนแรงราวกับมังกรที่น่ากลัวตะครุบเข้าหาอ๋องชินจง อ๋องชินจงยืนอยู่ตรงนั้น จิตใจสงบนิ่ง ยังคงมองไปที่หยุนโล๋ชวน

หยุนจิ่นพูด: “อ๋องตวน อย่าปล่อยให้ลูกเล่นของเขาทำร้ายท่าน เขาต้องการให้ท่านกระวนกระวาย”

อ๋องตวนพูด: “ข้ารู้ ขอบคุณแม่นางหยุนจิ่นที่เตือน”

“เขาไม่ใช่”

หยุนโล๋ชวนพูดเสียงเบา นางดูออก อ๋องชินจงทรมานมาก เขาต้องการที่จะตาย

หยุนโล๋ชวนไม่เข้าใจ ครั้งที่แล้วเขายังไม่ได้ตัดความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาดเช่นนี้ ทำไมเจอกันครั้งนี้ เขาถึงตัดความสัมพันธ์อย่างเด็ดขาดเช่นนี้

อ๋องตวนราวกับได้ยินบางสิ่ง ออกแรงที่มือ: “เจ้าห้ามคิดถึงเขา”

หยุนโล๋ชวนพยักหน้า: “อืม”

เฟิงอู๋ฉิงต้องการฆ่ากงชิงเซวียนเหอ ต้องการเด็ดหัวของของกงชิงเซวียนเหอ กงชิงเซวียนเหอถอยหลัง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นดาบไร้ความปรานี แต่ดาบนี้มีคนรับแทนเขา

หญิงในชุดดำคนหนึ่ง ลอยลงมา ตะโกนคำว่าเจ้านาย คร่อมไปที่บนร่างของกงชิงเซวียนเหอ เสียงดังพุ๊ ดาบของเฟิงอู๋ฉิงทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บ

หญิงสาวสวมเสื้อผ้าที่แปลกประหลาด สีแดงสวยงาม

นางกัดฟัน ไม่รู้ว่าโยนอะไรชิ้นหนึ่ง ควันดำตรงหน้า เฟิงอู๋ฉิงกลัวสกปรกเป็นที่สุด รีบบินถอยหลังไปสิบกว่าเมตร ปกป้องเจ้าห้าในอ้อมแขนเจ้าห้าก็กลัวความสกปรกเช่นกัน บิดไปมาในอ้อมแขนของเฟิงอู๋ฉิง ป้องกันตนเองอย่างมิดชิด

เฟิงอู๋ฉิงลอยลงมา พลิ้วเบาราวกับใบไม้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เป็นอะไร

เขาก้มหน้ามองเจ้าห้าที่อยู่ในอ้อมแขน เจ้าห้าบิดร่างอย่างหยิ่งผยอง กลับเข้าสู่ท่าทางที่นอนราบเมื่อครู่ ลืมตาเหลือบมองเฟิงอู๋ฉิง จากนั้นก็หลับตาพักผ่อน

เฟิงอู๋ฉิงยิ้ม: “ดูเหมือนว่า เจ้าและข้ามีพรหมลิขิตที่จะเป็นอาจารย์กับศิษย์จริงๆ บุคลิกที่ไม่แยแสและเยือกเย็นของเจ้าข้าชอบ รอเจ้าสามารถลงคุกเข่าได้แล้ว ก็คือศิษย์ของข้า”

หยุนจิ่นหัวเราะครู่หนึ่ง รีบปกปิดรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ ตามด้วยมองไปยังอ๋องชินจงที่หายไปแล้ว

คนของเขาตายหมดแล้ว เหลือเพียงอ๋องชินจงที่หนี

อ๋องตวนออกคำสั่ง: “เขาหนีไปได้ไม่ไกล รอบๆ จวนอ๋องเสียนหาทุกซอกทุกมุม ปิดล้อมเมืองหลวง ปกป้องพระราชวัง”

หยุนโล๋ชวนหันไปมองอ๋องตวน อ๋องตวนสีหน้าซีดเซียว อาเจียนเลือดออกมา ภาพตรงหน้ามืด คนล้มลงไปอีกฝั่งหนึ่ง หยุนโล๋ชวนรีบเข้าไปพยุงอ๋องตวน อ๋องตวนได้ล้มไปที่พื้นหิมะแล้ว

เวลานี้ราชครูจุนเพิ่งออกมาจากเรือนของฮูหยินรอง มองไปที่อ๋องตวนอย่างเฉยเมย พูดขึ้น: “แจ้งหมอจวน”

แม่ทัพอันมองไป หันกลับเข้าไปในเรือน เด็กไม่ควรอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน