บทที่ 612 แม่ทัพน้อยฮั๋วฉิง

บทที่ 612 แม่ทัพน้อยฮั๋วฉิง

อ๋องตวนผ่านการรักษา ร่างกายไม่ได้ดีขึ้นมากนัก ในห้องเต็มไปด้วยเลือด

ฮ้องเต้ชิงหยู่และฮั๋วไท่เฟยมาถึงจวนเมื่อเห็นสถานการณ์ ฮั๋วไท่เฟยก็ร้องไห้

ขณะนี้อ๋องตวนตื่นอยู่ ต้องการลุกขึ้นน้อมทักทายฮ่องเต้ชิงหยู่ แต่ลุกขึ้นไม่ไหว

เมื่อหมอจวนโจวเห็นฮ่องเต้ชิงหยู่ก็รีบถวายความเคารพ รายงานสถานการณ์ โชคดีที่หมอกุ่ยอยู่ที่นี่ รักษาให้คนที่ใกล้ตายไปแล้วกลับฟื้นคืนชีวิตได้ ช่วยอ๋องตวนเอาไว้ได้ หากมิใช่เช่นนี้ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าอ๋องตวนจะเป็นอย่างไรบ้าง

ฮ่องเต้ชิงหยู่ให้รางวัลตอบแทนหมอกุ่ยด้วยบางสิ่ง ได้ยินมาว่าที่นี่มีเฟิงอู๋ฉิงที่เก่งกาจ ฮ่องเต้ชิงหยู่ต้องการพบ แต่หาเขาไม่พบ

ความจริงแล้วเฟิงอู๋ฉิงอยู่ในก้องไม่ยอมออกมาพบ คนของจวนอ๋องเสียนจึงต้องพูดว่าหาไม่พบ

ฮั๋วไท่เฟยอยู่กับอ๋องตรวจสักพัก ฮ่องเต้ชิงหยู่จะกลับ นางจึงต้องตามกลับไปด้วย กำชับหลายพันคำ ต้องพักฟื้นให้ดี ก่อนที่จะหันหลังเดินตามจากไป

อ๋องตวนพักฟื้นอยู่หลายวัน ตื่นมาพร้อมกับอาการบาดเจ็บ

อ๋องตวนสามารถขึ้นราชสำนักได้ จึงยื่นส่งหนังสือคำขอ ควรมีการตรวจสอบทั้งราชนิกุลอย่างเคร่งครัด ผู้ที่สงสัย ว่าจะก่อกบฏอยู่ในราชนิกุล

ฮ่องเต้ชิงหยู่อนุมัติหนังสือคำขอของอ๋องตวน ร่างกายกระดูกอ๋องตวนไม่ดี จึงให้คนอุ้มออกไป ในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าอ๋องตวนกลายเป็นอ๋องพิการ ขาทั้งสองใช้งานไม่ได้แล้ว

เมื่ออ๋องตวนกำลังจะไปที่จวนอ๋องชินจง ก็ถูกราชครูจุนรั้งเอาไว้

อ๋องตวนต้องการสอบปากคำราชนิกุลด้วยตนเอง ถูกคนของตำหนักกั๋วกงเชิญไป

จากนั้นระยะเวลาครึ่งเดือนสั้นๆ จวนอ๋องชินจงถูกราชครูจุนได้จัดการอย่างหมดจด มีทั้งคนตาย คนบ้า เมื่อพูดถึงจวนอ๋องชินจง จะต้องนึกถึงราชครูจุนที่เด็ดเดี่ยว

ครึ่งเดือนในเมืองหลวงนับตั้งแต่กงชิงวี่จากไปครึ่งเดือน ในที่สุดก็เงียบสงบลง

กงชิงวี่ที่ได้รับจดหมายจากนกพิราบก็ได้มาถึงชายแดนแล้วเช่นกัน

อันหลิงหยุนเหลือบมองจดหมาย ถาม: “ราชครูจุนต้องการปกป้องชื่อเสียงของอ๋องตวนหรือ?”

กงชิงวี่นำจดหมายไปเผาทิ้ง

“พี่สองมีพรสวรรค์ในการเป็นจักรพรรดิ หากไม่ใช่เพราะพระชายาตวน เขาก็จะไม่กลายเป็นคนรุนแรง หากผ่านจุดนี้ไป ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาก็จะเป็นคนที่มีคุณธรรม”

กงชิงวี่ยิ้มเบาๆ อันหลิงหยุนถอนหายใจ: “พวกเขาคนหนึ่งเป็นนักปราชญ์ อีกคนคือเป็นขุนนางที่มีคุณธรรม แล้วท่านล่ะ? ”

“……”

อันหลิงหยุนถูกกงชิงวี่ทำให้คิดมากแทบตาย

“แล้วแต่เจ้าเถิด”

อันหลิงหยุนมองไปที่หน้าประตูเมือง แม่ทัพฮั๋วและอ๋องจู้นหย่งออกมาต้อนรับ อันหลิงหยุนเดินตามกงชิงวี่ไป

ไม่รอให้แม่ทัพฮั๋วและอ๋องจู้นหย่งพูดอะไร กงชิงวี่ก็พูดกล่าวขึ้นก่อน: “ข้ามาช้าเกินไป แม่ทัพทั้งสองได้โปรดอภัยด้วย”

ด้านหลังของแม่ทัพฮั๋วและอ๋องจู้นหย่ง คือหยุนซวนอี้และสองสามีภรรยาอู๋โก๋ ถัดจากนั้นคือบุตรชายทั้งสองของจุนเจิ้นตง เป็นแม่ทัพรองของที่นี่

“อ๋องเสียนมาได้ สามเหล่าทัพก็ดีใจ อ๋องเสียนอย่าโทษตนเอง” แม่ทัพฮั๋วรีบพูด

ขณะนี้อันหลิงหยุนเพิ่งจะพบว่า ด้านหลังของแม่ทัพฮั๋วยังมีหญิงแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่งยืนอยู่ หญิงผู้นั้นสวมชุดเกราะสีเงิน ใบหน้าสวย รวบผมสูง มัดเป็นหางม้า ถือหมวกสีเงินในมือ เป็นแม่ทัพที่สวยงามคนหนึ่งเลยทีเดียว

ในขณะนี้นางก้มศีรษะลงเล็กน้อย มองไปที่พื้น และท่าทางที่สวยสง่าของนาง สะกิดใจอันหลิงหยุนเล็กน้อย เคยได้ยินมาแล้วว่า แม่ทัพฮั๋วมีบุตรสาวตัวน้อย หน้าตาสวยงาม และยังถูกให้อยู่ข้างกายแม่ทัพฮั๋วตลอด ป้องกันชายแดนอยู่ที่ชายแดน เป็นเสี้ยนจู่ตั้งแต่อายุยังน้อย

อันหลิงหยุนนึกขึ้นได้ ก็น่าจะเป็นผู้นี้

นางชื่อ……

ความทรงจำบางอย่างของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาในความคิดของอันหลิงหยุน สาวน้อยคนหนึ่ง ในชุดเกราะสีเงิน ในมือถือหอกชี้มาที่นางด้วยลักษณะท่าทางที่ไม่ธรรมดา ต้องการทำอะไรบางอย่างกับนาง

นางตกใจจนถอยหลังสองก้าว อยากจะวิ่งหนี

ราวกับว่าถูกหยุดด้วยการปรากฏตัวของกงชิงวี่ และบอกหญิงสาวที่ถือหอกให้เก็บหอก