บทที่ 613 ไม่ควรมา

บทที่ 613 ไม่ควรมา

“ท่านอ๋อง ที่ผ่านมาข้าเอาแต่ใจมากเกินไป คนอื่นๆ ต่างมีภรรยาหลายคน ท่านเป็นอ๋องซื่อเจิ้น จะให้น้อยใจตนเองได้อย่างไร ข้าไม่ดีเอง ข้าว่า……”

อันหลิงหยุนเข้าใกล้และแสยะยิ้ม กงชิงวี่ตกใจรีบชี้แจง: “ข้าหยาบคายไปแล้วก็จริง แต่ข้าไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่เห็นว่านางงดงามมากจริงๆ ......อืม......”

กงชิงวี่พูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรแล้ว

อันหลิงหยุนจ้องกงชิงวี่อย่างโมโห: “เป็นอย่างที่คิด คิดไม่ซื่อ ยังบอกว่าจะไม่ชอบใคร”

“หยุนหยุน ข้าจริงใจกับเจ้า ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์เป็นพยานได้หากข้ากล้ามีความคิดแปลกแม้แต่น้อย ข้าต้องถูกสวรรค์ประณาม ไม่ได้ตายอย่างสบาย! ”

กงชิงวี่ใบหน้าจริงจัง อันหลิงหยุนก็รั้งไว้ไม่ได้ หากกงชิงวี่ตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นจริงๆ นางก็ไม่มีอะไรต้องทุกข์ใจ จะตายก็ไม่ได้ตายสบาย

กงชิงวี่ดูเหมือนกระต่ายที่กำลังกลัว ยื่นมือออกมาและดึงอันหลิงหยุน: "หยุนหยุน"

“ไปไกลๆ ” อันหลิงหยุนโกรธ ผลักกงชิงวี่ออกโดยตรง นางยังเตะอีกด้วย

กงชิงวี่ไม่กล้าที่จะขยับ และไม่กล้าใช้กำลังภายในต่อต้าน ถูกอันหลิงหยุนเตะจนล้มกองที่พื้น

เห็นกงชิงวี่ล้มลงกับพื้น อันหลิงหยุนไม่ได้ดีใจ เข้านอนพักผ่อนโดยตรง กงชิงวี่ลุกขึ้นจากพื้น ต้องการเข้านอน ถูกอันหลิงหยุนตะโกน: “ลุกออกไป!”

กงชิงวี่เหมือนหมาป่าน้อยที่ถูกรังแก ยืนอยู่บนพื้นเดินไปเดินมา เดินไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

เพราะอันหลิงหยุนเหนื่อยแล้ว เข้านอนไม่นานก็กลับไป

เมื่ออันหลิงหยุนหลับไป กงชิงวี่จึงเริ่มถอดเสื้อผ้า แต่เดิมติดว่าจะสามารถขึ้นไปนอนได้ หลับให้สบายโดยอาศัยช่วงเวลาที่อันหลิงหลับ ผลสุดท้ายเมื่อเขาขึ้นไปอันหลิงหยุนก็ตื่น ลืมตาขึ้นเตะออกไป ทำให้กงชิงวี่ล้มลงกับพื้น กงชิงวี่ยืนไม่นิ่ง ล้มลงกับพื้นทันที

ลุกขึ้นต้องการขึ้นเตียงเข้านอนอีกครั้ง ถูกอันหลิงหยุนขู่เอาไว้ไม่เบา: “หากท่านยังอาศัยช่วงที่ข้าหลับขึ้นเตียง ระวังพรุ่งนี้ข้าจะทูลต่อฮ่องเต้ เรื่องให้ท่านมีนางสนม”

กงชิงวีรีบพูดขึ้น: “ข้าก็ไม่ได้คิดจะขึ้นไป ก็อยู่ข้างล่างนี่แหละ”

พูดจบกงชิงวี่ก็ไปนั่งที่เก้าอี้ พิงเก้าอี้หลับ

อันหลิงหยุนมองกงชิงวี่สักพัก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เพลินตา ดึงผ้าห่มขึ้น แล้วหลับไป

เช้าวันต่อมา อันหลิงหยุนตื่นขึ้นเห็นกงชิงวี่พิงอยู่บนเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน สวมเสื้อคลุมยาวสีขาวพระจันทร์ ด้านนอกเป็นชุดสีทองแดงที่เปิดออก เขาคือท่านอ๋องที่ใช้ชีวิตที่มีเกียรติมั่งคั่งและร่ำรวย ลักษณะการแต่งตัวก็ต้องแตกต่างอยู่แล้ว

แม้จะเป็นเวลาพักผ่อน แต่ก็เต็มไปด้วยความยั่วยวน

ความเงียบของเขาเช่นนั้น แต่ก็เหมือนแสงรุ่งอรุณ ทำให้คนสบาย

อันหลิงหยุนมองอยู่สักพัก ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

หันไปล้างหน้าบ้วนปากก่อน กงชิงวี่ลืมตาขึ้นอย่างกลัดกลุ้มใจมองไปที่อันหลิงหยุน ดูเหมือนว่าจะยังโกรธอยู่

กงชิงวี่ลุกขึ้นแล้วตามไป อันหลิงหยุนไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ

คงจะทำให้อันหลิงหยุนไม่สุขกระมัง กงชิงวี่ปรนนิบัติอย่างไม่กล้าหายใจแรง อันหลิงหยุนล้างหน้าบ้วนปากเขารินน้ำส่งผ้าเช็ดให้ อันหลิงหยุนส่องกระจกเขาก็ส่งดินสอเขียนคิ้วให้อันหลิงหยุน อันหลิงหยุนเปลี่ยนชุด เขาสวมเสื้อให้อันหลิงหยุน อันหลิงทำหน้าเย็นชา ไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ

ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อันหลิงหยุนก็ออกไปข้างนอก กงชิงวี่ทำอะไรไม่ถูก เขายังไม่ได้ล้างหน้าบ้วนปาก นางก็ไปแล้ว

ปกติก็คอยอยู่ช่วยเหลือกัน วันนี้กลายเป็นทาสรับใช้แล้วหรือ？

อันหลิงหยุนไม่สนใจอะไรมากนัก ออกจากห้องก็คิดว่าอาหารมื้อเช้ากินใครกินมัน

แต่เมื่อออกจากห้องอันหลิงหยุนก็เห็นฮั๋วฉิงยืนอยู่ที่หน้าประตู

อันหลิงหยุนผงะครู่หนึ่ง ฮั๋วฉิงเป็นหญิงที่สวยงามและสง่างามจริงๆ เป็นหญิงที่แม้แต่นางยังชื่นชอบมากคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นก็คือกงชิงวี่

มีคำหนึ่งกล่าววว่าทุกคนก็ล้วนรักสวยรักงามกันทั้งนั้น ก็ไม่ถือโทษที่กงชิงวี่ชอบ

อันหลิงหยุนนึกถึงสิ่งเหล่านี้ก็กลัดกลุ้มใจมากๆ เขาคือผู้ชายของนาง ไม่สามารถชอบได้

อันหลิงหยุนมองฮั๋วฉิง ฮั๋วฉิงสวมชุดลำลองสีน้ำเงินกรมท่าของแม่ทัพ ชุดเกราะด้านนอกดูเรียบง่าย และมัดผมหางม้าสูง

แม้ว่าเขาจะผอมบาง แต่ก็เป็นคนที่ค่อนข้างสูง

ทำให้คนรู้สึกว่า เป็นคนที่ตัวสูงและสง่างาม