บทที่ 614 ฮั๋วฉิงไม่ได้เมาเหล้า เมาในอ๋องเสียน

บทที่ 614 ฮั๋วฉิงไม่ได้เมาเหล้า เมาในอ๋องเสียน

กงชิงวี่ฟังอยู่ในประตู ในใจร้อนรน

ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และตะโกนอันหลิงหยุนจากด้านใน: “หยุนหยุน”

อันหลิงหยุนหันกลับไป ปิดประตูห้อง: “ท่านอ๋อง”

“ข้าจัดเสื้อไม่เรียบร้อย ช่วยจัดให้ข้าที” ขณะนี้กงชิงวี่จัดไม่เรียบร้อยจริงๆ ยิ่งทำก็ยิ่งไม่สบายตัว

อันหลิงหยุนเดินไปตรงหน้ากงชิงวี่ด้วยใบหน้าที่เย็นชาเหมือนผู้หญิงที่ไม่พอใจ ใช้แรงดึงเสื้อผ้าให้เขา

กงชิงวี่ก็จ้องมองอันหลิงหยุนอย่างขมขื่น เขาถูกอันหลิงหยุนดึงจนเกือบล้มลง เขายังใช้มือปกป้องที่เอวของอันหลิงหยุน

ทั้งสองไม่ได้คุยกันมากนัก พูดไปก็พูดเพื่อให้ฮั๋วฉิงฟัง

อันหลิงหยุนจะไป มือทั้งสองกงชิงวี่กอดอันหลิงหยุน ดวงตาลึกซึ้ง แม้จะมีคำตำหนิ แต่ก็รู้ว่านางจำเป็นต้องทำ

แต่กงชิงวี่ก็ยังก้มหน้าจูบอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนเบือนหน้าหนี ปล่อยมือไปดินไปอีกฝั่ง ด้วยความน้อยใจเล็กน้อย

กงชิงวี่กอดอันหลิงหยุนจากด้านหลัง ก้มหน้าพูดที่ข้างหูอันหลิงหยุนเสียงเบา: “ข้ามีชีวิตเป็นของหยุนหยุน ตายไปก็เป็นผีของหยุนหยุน งามก็จริง แต่ไม่ใช่หยุนหยุนของข้า ข้าก็จะไม่เอา”

อันหลิงหยุนหันไปมองกงชิงวี่ กงชิงวี่ยิ้ม จูบอันหลิงหยุน จากออกไปดึงพาอันหลิงหยุนไปที่ประตู อันหลิงหยุนออกไปกับกงชิงวี่ และรู้สึกว่าได้ว่านางมีท่าทีกระโดกกระเดกเล็กน้อย ก็แค่ชอบ ไม่ได้จะทำอะไร

เก็บอารมณ์ที่ร้อนรน อันหลิงหยุนออกไปกับกงชิงวี่ ไปถึงข้างนอกอั๋วฉิงก็อยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นทั้งสองฮั๋วฉิงรีบทำความเคารพ: “ฮั๋วฉิงถวายบังคมพระชายาเสียน”

“แม่ทัพน้อยไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าตื่นสาย ได้ฟังที่พระชายาพูดแล้ว ต้องโทษที่เมื่อคืนข้านอนดึก จึงทำให้พระชายาเหนื่อยไปด้วย ต้องขออภัยแม่ทัพน้อยด้วย! ”

“ฮั๋วฉิงมิกล้า”

ฮั๋วฉิงเงยหน้ามองกงชิงวี่ ใบหน้านางแดงก่ำ จากนั้นก็ก้มหน้า

ดวงตาของกงชิงวี่ลึกล้ำ เขามองไปที่อันหลิงหยุนที่อยู่ข้างกาย ก้าวเดินออกไปด้านนอก

อันหลิงหยุนถูกเขาดึงไว้ ฮั๋วฉิงที่อยู่ข้างหลังผงะ เมื่อมองไปที่กงชิงวี่ก็ไม่ได้โกรธ แต่เดินตามมาอย่างรวดเร็ว.

อันหลิงหยุนก็ไม่ได้ดีใจมากนัก นางรู้สึกได้ ว่าฮั๋วฉิงไม่ได้โกรธ

ทั้งสามมาถึงที่โรงอาหาร อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว อยู่ที่ชายแดนไม่ได้หรูหราเหมือนเมืองหลวง อาหารสามอย่างและซุป 1 อย่างสำหรับอาหารเช้า หมั่นโถว

นั่งลงกงชิงวี่ก็เริ่มกินข้าว อันหลิงหยุนไม่ได้แสร้งอะไร กินได้ทุกอย่าง สิ่งทหารชายแดนกินได้นางก็กิน ต่อให้ไม่ชอบกิน นางก็จะไม่พูดอะไร กินอย่างเอร็ดอร่อย

ฮั๋วฉิงสังเกตอันหลิงหยุนอย่างละเอียด อันหลิงหยุนอดทนความลำบากได้ดีมาก เป็นคนง่ายๆ

กงชิงวี่คีบน่องไก่ชิ้นหนึ่งให้อันหลิงหยุน: “ระหว่างทางไม่ได้กินของอร่อยอะไร กินเนื้อเยอะๆ เมื่อกลับไปจะได้ไม่ผอมลง”

ฮั๋วฉิงยิ้มพูด: “อาหารบางอย่างที่ชายแดนขาดแคลนจริงๆ สามารถมีของเหล่านี้ให้กินก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ปกติแล้วเราก็มีเนื้อกินไม่มาก”

กงชิงวี่เหลือบมองฮั๋วฉิง: “แม่ทัพน้อยก็กินเยอะหน่อย ข้าจะพยายามหาเงินให้มากพอที่จะส่งไปชายแดน แก้ปัญหาเรื่องอาหารขาดแคลน ให้เหล่าทหารได้กินเนื้อมากขึ้น”

บางครั้งอันหลิงหยุนยังคงชื่นชมกงชิงวี่ ในบางครั้งเขาหยิ่งผยอง ทัศนคติเช่นนั้นไม่มีใครเทียบได้ แต่บางครั้งก็เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ทัศนคติเช่นนั้นก็เข้าถึงได้มาก

ฮั๋วฉิงพูดกล่าว: “เงินในปีนี้มากพอ ดีกว่าหลายปีที่แล้วมาก หลายปีก่อน เหล่าทหารต้องขุดผักป่า กินรากไม้ ปีนี้ถือเป็นปีที่ดีที่สุด ทั้งหมดนี้เป็นเพราะน้ำพักน้ำแรงของอ๋องเสียน

ตั้งแต่อ๋องเสียนเริ่มรับช่วงดูแลสามสถาบันหกกระทรวง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในราชวงศ์ ทุกๆ ปีทหารชายแดนจะได้รับเงินอุดหนุน ไม่เพียงแค่สามารถส่งกลับไปที่บ้านได้ ยังไม่กินเนื้ออีกด้วย

เหล่าทหารทั้งนับถือและเคารพมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ยินมาว่าอ๋องเสียนเป็นแม่ทัพน้อยที่อยู่ยงคงกระพัน ต่างอยากเห็นแม่ทัพน้อยมาก อยากเป็นทหารของแม่ทัพน้อย

อันหลิงหยุนแทบจะกลืนไม่ลง ดูเหมือนว่าชื่อเสียงข้างนอกกงชิงวี่นั้น ผู้คนนับถือไม่น้อย ในนั้นรวมถึงฮั๋วฉิงด้วย

กงชิงวี่คีบเนื้อเล็กน้อยให้อันหลิงหยุน: “กินเนื้อ”

กลัวว่าอันหลิงหยุนจะไม่ได้กิน กงชิงวี่จึงออกคำสั่ง