ตอนที่ 615
บทที่ 615 ความว่างเปล่าในเมือง
October 21, 2026
บทที่ 615 ความว่างเปล่าในเมือง
หยุนซวนอี้และอู๋โก๋ถวายบังคมลาไปก่อน ฮั๋วฉิงมองอันหลิงหยุน: “พระชายาเสียน ก่อนหน้านี้ที่ข้าบอกว่าจะคุยกับอ๋องเสียนตามลำพัง ไม่ทราบว่าสะดวกหรือไม่?”
“หากข้าบอกว่าไม่สะดวกกลัวว่าเจ้าจะไม่พอใจ หากบอกว่าสะดวกก็ไม่สะดวกจริงๆ และเพราะอ๋องสียนต้องการหลบหน้าแม่ทัพฮั๋ว จึงทำได้เพียงแสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียง ตอนนี้ข้าก็ทำอะไรไม่ได้”
ฮั๋วฉิงเสียอาการเล็กน้อย แล้วพูดว่า: “เพราะเหตุใดอ๋องเสียนถึงไม่ชอบข้า ไม่ทราบว่าพระชายาเสียนรู้หรือไม่?”
อันหลิงหยุนส่ายหน้า: “เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ เจ้าเข้าไปเถิด”
อันหลิงหยุนก้าวออกไปข้างนอก ทิ้งกงชิงวี่เอาไว้
ฮั๋วฉิงรีบประสานมือคำนับกล่าวขอบคุณ: “ขอบพระคุณพระชายาที่สนับสนุน”
หลังจากส่งอันหลิงหยุนออกไปแล้ว ฮั๋วฉิงตื่นเต้นมาก นางมองไปที่ประตูของกงชิงวี่ ผลักออกเดินเข้าไป โดยแทบไม่ลังเล
กงชิงวี่ลุกขึ้นนั่งอย่างเจ็บปวด เมื่อเห็นฮั๋วฉิงกงชิงวี่พูดขึ้น: “ประตูเปิดเอาไว้”
ฮั๋วฉิงผงะครู่หนึ่ง หันไปมองประตูที่อยู่ด้านหลัง นางไม่ได้พูดอะไร ผลักประตูเปิดออก
“ปกป้องพระชายา”
กงชิงวี่ออกคำสั่ง ร่างของหลายคนจากไปทันที ไปปกป้องอันหลิงหยุน
ฮั๋วฉิงสังเกตกงชิงวี่สักพัก ก้าวเข้าไปหากงชิงวี่ นางอยู่ในเครื่องแบบของแม่ทัพน้อย เดินไปถึงตรงหน้ากงชิงวี่หยุดลง
ทั้งสองมีพื้นที่เพียงสองเมตร สีหน้ากงชิงวี่เย็นชา ลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าโต๊ะ นั่งอยู่บนเก้าอี้ พูดขึ้น: “มานั่งเถิด”
ฮั๋วฉิงเดินไปตรงข้ามกงชิงวี่ แล้วนั่งลง
“ท่านอ๋อง ข้าไม่ดีหรือ? ” ฮั๋วฉิงเป็นคนอาจหาญ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับที่นางเติบโตในค่ายทหาร สิ่งที่นางได้เรียนรู้คือความอาจหาญใบแบบของเด็กชาย
กงชิงวี่ส่ายหน้า: “เจ้าดีมาก”
“ทำไมท่านอ๋องถึงไม่ชอบข้า? ”
“ไม่ใช่ไม่ชอบ เพียงแค่ไม่สามารถชอบได้ และไม่ควรชอบ ข้าชอบคนมากมาย เสด็จแม่ ฮ่องเต้ อ๋องตวน แม้กระทั่งราชครูจุน รวมถึงพระชายาตวนด้วย
แต่นั่นไม่เหมือนกัน สำหรับข้าแล้ว แม่ทัพน้อยดูเหมือนจะเป็นดอกไม้ที่มีเสน่ห์ในทะเลทราย
ทะเลทรายกว้างใหญ่ แต่ก็รกร้างว่างเปล่า สามารถเห็นดอกไม้ที่มีเสน่ห์ในทะเลทรายแห่งนี้ เป็นความงามในแบบใด คือตะลึงไปกับมัน
แต่ดอกไม้เช่นนี้เติบโตในทะเลทราย ต้องมีความหมายของการอยู่รอดของมัน มีเหตุผลในการดำรงอยู่
ข้าทำได้เพียงชื่นชมไกลๆ ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ยิ่งไม่สามารถเอื้อมมือไปเด็ดได้
ยิ่งไปกว่านั้นในอ้อมแขนของข้ายังถือตะบองเพชรดอกหนึ่งด้วยสิ?
ฮั๋วฉิงผงะไปชั่วขณะ กงชิงวี่ลุกขึ้น เขาพูด: “หยุนหยุนไม่ใช่ผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหมือนเจ้า แต่นางไม่เลวเลย ความสง่างดงามของนาง สง่ามีชีวิตชีวา เป็นทิวทัศน์ที่ข้าไม่สามารถมองเห็นได้ทั้งหมดตลอดชีวิต
ความงามของนางไม่เพียงแค่ภายนอกของนาง ข้าจำได้ว่านางเคยบอกกับข้า ความงามภายนอกเป็นแบบเดียวกันหมด จิตวิญญาณที่น่าสนใจมีเพียงหนึ่งในหมื่น
ช้าคิดว่า นางก็คือตัวเลือกหนึ่งในหมื่นผู้นั้น
ตอนที่ข้าตกลงอยู่กับนาง ก็เคยรับปากเอาไว้ มีเป็นนางเพียงคนเดียวไปชั่วชีวิต ไม่มีทางแต่งงานกับหญิงอื่นอีก โลกของนาง ไม่ควรมีบุคคลที่สามดำรงอยู่ด้วย
สองวันมานี้ ข้าไม่กลัวที่จะอับอายแม่ทัพน้อย ถูกนางทำให้ใจหาย นางมักจะให้ข้าแต่งงานมีพระชายารอง ข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ ทั้งหมดเป็นเพราะกลัวว่านางจะเข้าใจข้าผิด
วันนั้น ตอนที่ข้าพบกับแม่ทัพน้อย เหมือนเห็นดอกไม้ที่พิเศษมาก อยู่ในทะเลทรายแห่งนี้ จะมีหญิงที่งดงานเช่นนี้ได้อย่างไร