บทที่ 616 มาหาดึกดื่น

บทที่ 616 มาหาดึกดื่น

เมื่อเจ้าของร้านได้ยินก็ตกใจ รีบคุกเข่าทูลแจ้ง: “ทูลพระชายาเสียน ที่นี่ตั้งแต่ได้ยินว่าจะเกิดการทำศึก ร้านยาจำนวนไม่น้อยปิดไป ก่อนที่พวกเขาจะไปไม่ได้ขนยาไปด้วย ถูกเรารับซื้อมาในราคาที่ต่ำ แล้วก็ร้านขายข้าว ร้านขายบะหมี่ ร้านขายบะหมี่ ตอนนี้ป้อมปราการชายแดน ร้านค้าเกือบทั้งหมดเป็นของเรา แต่เราไม่มีคน”

พวกเขาหนีไปแล้ว ของเราสามารถซื้อไว้ได้ แต่ไม่มีคนใช้ จึงทำได้เพียงเท่านี้

“หมายความว่าคนมีฐานะหนีหมดแล้ว คนจนก็รู้สึกว่าต้องรอความตายอยู่ที่นี่? ”

“เป็นเช่นนั้นขอรับ” เจ้าของร้ายตอบตามความจริง

อันหลิงหยุนครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “ข้าเปิดใบสั่งยาให้เจ้า เจ้าไปจัดมาให้ข้าก่อน ผู้นี้จำเป็นต้องใช้ยา เจ้าค่อยทำของกินมาให้เขา”

ชายคนนั้นร้องไห้อย่างซาบซึ้ง อันหลิงหยุนดูอาการแล้วถามว่าที่นี่มีความต้องการเสบียงอาหารและเสื้อผ้าเท่าไร การคำนวณคร่าวๆ เพียงพอให้ผู้คนที่นี่ใช้ประมาณสองเดือน

อันหลิงหยุนรู้สึกว่ายังไม่พอ แต่ในประเทศต้าเหลียงก็ไม่มี

“หวูโยกั๋วมีเสบียงอาหารหรือไม่” อันหลิงหยุนถาม

เจ้าของร้านทำสีหน้าย่ำแย่: “มี พวกเขามีเสบียงอาหารเยอะมาก พวกเขาผลิตเสบียงอาหาร แต่พวกเขาไม่มีทางให้พกวเรา”

“ก็ไม่แน่” อันหลิงหยุนคิดว่าสามารถลองดูได้

เจ้าของร้านไม่ได้มีความหวังใดๆ อันหลิงหยุนก็ไม่อยู่เช่นกัน มองอายผู้นั้นแล้วกำชับ: “พี่ใหญ่ เจ้าต้องกลับไปก่อน ข้าพาเจ้าไปด้วยก็ไม่สะดวก พรุ่งนี้ข้าจะรอเจ้าที่นี่ เจ้าต้องเชื่อใจข้า ข้าจะมาที่นี่ ถ้าเจ้ามีเพื่อนแล้วป่วยเหมือนเจ้า ก็พามาด้วย ข้าเป็นหมอ สามารถรักษาอาการป่วยให้พวกเจ้าได้ ตอนนี้ข้ายังสามารถหายาได้ ฉะนั้นพรุ่งนี้เจ้ามาได้ ตอนนี้ข้าต้องกลับไปก่อน”

“เชื่อ ข้าเชื่อ”

นั้นพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าหลายครั้ง อันหลิงหยุนพยักหน้า กำชับเจ้าของร้านหลายอย่าง แล้วจากไปก่อน

อันหลิงหยุนกลับไป กงชิงวี่รออยู่ที่ประตูเมืองแล้ว อันหลิงหยุนเห็นกงชิงวี่อารมณ์ย่ำแย่อีกครั้ง คิดถึงเรื่องที่เขาถูกฮั๋วฉิงชอบ ก็อารมณ์เสียมาก

กงชิงวี่รอมาสองชั่วยามกว่าแล้ว เขาจะตามหาอย่างไร้จุดหมายไม่ได้ คนที่ได้รับข่าวกลับมาแล้ว เขาจึงไม่ไปหา

อันหลิงหยุนเดินมาตรงหน้ากงชิงวี่: “หญิงงามอยู่ในอ้อมแขน ท่านอ๋องเต็มใจออกมาได้อย่างไร?”

กงชิงวี่งอน: “ก็เป็นเพราะหยุนหยุนไม่ใช่หรือ ทุกคนกำลังปกป้อง เจ้านี่สิ ส่งมอบข้ากับมือ ข้าแต่งงานกับผู้หญิงเช่นเจ้าได้อย่างไร ข้าช่างโชคร้ายจริงๆ ”

อันหลิงหยุนไม่ตอบ ทำหน้าเย็นชาต่อกงชิงวี่ กงชิงวี่ทั้งโกรธและโมโห อยากลากอันหลิงหยุนกลับไปตีสักยก แต่นางทำหน้าเย็นชา จึงรีบก้มหน้าเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย”

อันหลิงหยุนเดินอ้อมไป

กงชิงวี่ดึงอันหลิงหยุนเอาไว้ อันหลิงหญิงอยากสะบัดเขาออก ทันใดก็หยุด หันกลับไปมองมือที่แดงและบวมของกงชิงวี่ ดึงไปดู เย็นแทบแย่แล้ว แล้วพบว่ากงชิงวี่ออกมาโดยสวมชุดด้านใน ไม่มีเสื้อคลุมและเสื้อหนังสัตว์ป้องกันเลย

“ทำไมท่านไม่สวมเสื้อผ้า? ” อันหลิงหยุนโมโหมาก อากาศหนาวขนาดนี้ อยู่ให้หนาวตัวแข็งที่นี่ ไม่ใช่เสื้อผ้าอีกด้วย

กงชิงวี่มองอันหลิงหยุนอย่างขมขื่น: “ก็เพราะหยุนหยุนไม่ใช่หรือไง ข้ารีบออกมา จนลืมไป รอไม่เจอหยุนหยุน จะกลับไปได้อย่างไร?”

อันหลิงหยุนรู้สึกหน่วงที่หน้าอก ดึงกงชิงวี่แล้วไป

กงชิงวี่ก็เหมือนเก็บของมีค่าชิ้นหนึ่งได้ ตามอยู่ข้างหลังยิ้มอย่าอดไม่ได้

กลับไปถึงที่พักอันหลิงหยุนออกคำสั่งให้คนไปเตรียมน้ำร้อน ให้กงชิงวี่อาบน้ำก่อน ที่สำคัญคือให้แช่น้ำ ขับความเย็น

กงชิงวี่แช่เสร็จออกมา อันหลิงหยุนจัดการมือเท้าให้เรียบร้อย

เขานิสัยเสียตั้งแต่ยังเด็ก เทียบกับทหารที่ชายแดนไม่ได้ หนาวเย็นสามารถต้านทานกับหนาวเย็นได้บ้าง

แต่เขาไม่ได้เลย

กงชิงวี่ให้อันหลิงหยุนปรนนิบัติรับใช้อย่างสบาย หลังจากนอนลงต้องการให้อันหลิงหยุนอยู่กับเขา ดึงอันหลิงหยุนเข้ามากอดอยู่ในอ้อมแขน รู้สึกดีมาก

อันหลิงหยุนถอนหายใจเบาๆ: “ท่านอ๋อง ไม่อยากแต่งงานกับฮั๋วฉิงจริงๆ หรือ?”

“ใจของข้า ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์เป็นพยานได้ หยุนหยุนคอยดูก็พอ หากพวกเขาบังข้าให้ข้าไปแต่งรับพระชายารอง ข้าจะเอาหัวชนฝาตาย! ”

อันหลิงหยุนทำอะไรไม่ถูก จะชนตายอีกแล้ว!