ตอนที่ 617
บทที่ 617 รออย่างทรมาน
October 21, 2026
บทที่ 617 รออย่างทรมาน
ผู้ป่วยจากไปพอสมควรแล้ว ยังมีผู้ป่วยวิกฤตอีกหลายคน อันหลิงหยุนเตรียมผ่าตัดให้กับพวกเขาพรุ่งนี้เช้า ดังนั้นจึงไม่สามารถกินข้าวได้
ผู้ป่วยต่างไม่กล้าผ่าตัด อันหลิงหยุนต้องนั่งลงและทำการเปลี่ยนความคิดให้กับพวกเขา
ก่อนอื่นเป็นชายชรา: “ท่านเป็นติ่งเนื้อในโพรงจมูก หากไม่ทำการผ่าตัด ก็จะหายใจไม่ออก ทำการผ่าตัดนั้นเจ็บปวดมาก แค่ครึ่งเดือนก็จะหาย เวลานี้เจ้าอยู่ที่นี่ มีคนดูแลเจ้า ไม่ต้องกังวล”
“หมออัน ข้าก็แค่ต้องกินอะไรเล็กน้อย พวกเขาได้กิน ทำไมเจ้าไม่ให้ข้ากิน สิ่งที่อยู่ในจมูกข้าก็นานหลายปีแล้ว ข้าไม่ผ่าตัด ข้ากลัว! ”
ชายชราไม่ยอม อันหลิงหยุนก็ไม่มีวิธีอื่น
อันหลิงหยุนทำการเปลี่ยนความคิดให้คนอื่นต่อไป
ทำอยู่สี่ห้าคนก็ไม่มีผู้ใดทำการผ่าตัด พวกเขายอมตาย ดีกว่าจะทำการผ่าตัด พวกเขาก็แค่ต้องการอาหารกินเล็กน้อย อันหลิงหยุนจึงทำได้เพียงให้พวกเขากิน
สุดท้ายมาถึงคราวเด็กอายุสิบเอ็ดปี อันหลิงหยุนไม่อยากพูดแล้ว
เด็กชายร่างกายผอมซูบมาก ถามเขาอายุเท่าไรแล้ว เขาบอกว่าสิบเอ็ดปี แต่เขายังดูเหมือนเด็กอายุแปดเก้าขวบ
ที่ขาของเด็กเป็นพยาธิ จากประสบการณ์หลายปีของอันหลิงหยุน ในนั้นก็คือรังของพยาธิ
พยาธิชนิดนี้แท้จริงแล้วเกิดจากการที่ตัวอ่อนของพยาธิตัวตืดบุกเข้ามาในร่างกาย กลายเป็นเนื้องอกเกิดขึ้นบนอวัยวะบางส่วน และเนื้องอกก็เหมือนถุงขนาดใหญ่ ข้างในเป็นเม็ดๆ เหมือนเม็ดบัว ตุ่มที่รวมเบียดอยู่ด้วยกัน เป็นกลุ่มๆ
โรคชนิดนี้เกี่ยวข้องกับน้ำดื่มที่ไม่สะอาด น้ำที่ไม่ได้ต้ม เนื้อดิบ อาหารดิบเป็นอย่างมาก
อันหลิงหยุนมองที่ขาของเด็กแล้วพูด: “หากข้าบอกกับเจ้าว่า ในขาของเจ้าก็คือไข่ของพยาธิเจ้าเชื่อหรือไม่?”
เด็กชายจ้องมองอันหลิงหยุนอย่างขี้ขลาด: “ข้าเชื่อ”
อันหลิงหยุนไม่เข้าใจ: “เพราะอะไรล่ะ?”
เด็กชายก้มหน้า: “บ้านของข้าอาศัยอยู่ไกลมาก พ่อของข้าเป็นผู้เลี้ยงโค ข้าดูแลโคกับพ่อข้า พ่อของข้าท้องใหญ่ขนาดนี้” เด็กชายแสดงท่าทางของขนาดเท่าแตงโมขนาดใหญ่ ตามด้วยพูดว่า: “ต่อมาเขาก็ตาย ตอนที่เขาตายเขาลืมตา ท้องใหญ่มาก ต่อมาข้าได้ยินได้ยินจากท่านปู่ของเราพูดว่า พ่อของข้ามีพยาธิในท้อง พยาธิก็เหมือนกับตุ่มหนอง พ่อข้าได้รับการถ่ายทอดมันมาจากบนตัวของโค
แม่ของข้าหนีไปกับผู้อื่นแล้ว หลังจากแม่ข้าจากไปขาของข้าก็ปูดขึ้นมาอันหนึ่ง ข้าฟังจากที่ท่านปู่ผู้นั้น ข้าเหมือนกับพ่อข้า มีพยาธิขึ้นบนตัว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตายเหมือนกับพ่อข้า
ข้ากลัว ข้าเจ็บ!”
เด็กชายพูดอยู่ก็ร้องไห้ขึ้นมา ใบหน้าเล็กที่มืดมน คู่ดวงตาที่แวววาว อันหลิงหยุนรู้สึกหดหู่
“พวกเจ้าที่นี่มีโคเยอะเลยหรือ? ” อันหลิงหยุนแปลกใจ
เด็กชายส่ายหน้า: “ข้าคือคนที่ราบสูง บ้านของข้าอยู่ที่ที่ราบสูง พ่อข้าตายแล้วข้ากลัวไม่กล้าอาศัยอยู่ที่บ้าน ข้าจึงหนีออกมา อยู่ที่นี่ข้าก็ขอทานไปทั่ว”
“แต่ที่ราบสูงของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ บ้านเจ้าอยู่ที่หวูโยกั๋วหรือ?” อันหลิงหยุนยิ่งรู้สึกแปลก เด็กชายส่ายหน้า เช็ดน้ำตา
“ข้ามาจากทางฝั่งหวูโยกั๋ว ข้าขออาหารจากหวูโยกั๋ว ตอนที่ข้าอยู่ที่หวูโยกั๋วอายุหกขวบ ข้ามาที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว”
“ก็หมายความว่า เจ้าอาศัยอยู่ที่หวูโยกั๋วเป็นเวลาสี่ปี? ”
“อืม”
อันหลิงหยุนพยักหน้า: “ข้าเข้าใจแล้ว หากเจ้าเชื่อข้า งั้นเจ้ายอมให้ข้าเอาพยาธิจากที่นี่ของเจ้าออกมาหรือไม่?”
เด็กชายมองอันหลิงหยุนอยู่นาน: “เจ็บหรือไม่?”
“ก็เจ็บ แต่เจ้าทนได้แน่นอน ต่อให้เจ็บ ก็ดีกว่าต้องตาย ตอนที่พ่อเจ้าตายเป็นเช่นนั้น งั้นเจ้าก็ต้องกลัวมาก! ”
“อืม”
เด็กชายอดไม่ไหวพยักหน้า สีหน้าของเขาซีดมาก อันหลิงหยุนดูออก เขากลัวมาก
“งั้นข้าต้องกินข้าวหรือไม่? ”
“เจ้าสามารถกินได้เล็กน้อย แต่คืนนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้ข้าก็จะผ่าตัดให้เจ้า”
“งั้นข้าทำ”
เด็กชายตอบตกลงแล้วจริงๆ แล้วอันหลิงหยุนก็ประหลาดใจมาก
แต่เมื่อคิดถึงว่าเด็กคนนี้มีความกล้ามาก ก็ไม่แปลก