บทที่ 619 ได้กำไรไม่น้อย

บทที่ 619 ได้กำไรไม่น้อย

อะมู่พากันอันหลิงหยุนเดินไปไกลมาก เมืองถ่าถ่างกว้างใหญ่กว่าที่พวกเขาอาศัยอยู่ คนเดินจะต้องช้าไปบ้างแน่นอน

อันหลิงหยุนและพวกมาถึงข้างนอกลานบ้านหลังหนึ่ง อะมู่ชี้นิ้ว: “ก็คือที่นี่ ที่หลังลานของที่นี่มีรูสุนัขสำหรับรอด ข้าเคยเข้าไป มีครั้งหนึ่งข้าเห็นคนคนหนึ่งลงไปจากปากบ่อ ข้าสงสัยมาก จึงตามไปดู ต่อมาข้างในไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว ข้าคิดว่าคนคนนั้นตายแล้ว ข้าจึงรีบวิ่ง ในเวลาช่วงหนึ่งต่อมา คนคนนั้นเดินเล่นไปตามถนนและข้าก็เห็นคนคนนั้นอีกครั้ง ข้ารู้สึกแปลกมากจึงตามเขากลับมา พบว่าเขาเป็นนายท่านใหญ่ของจวนแห่งนี้

แต่เขาก็ยังชอบไปที่บ่อน้ำแห้งนั้น เวลาที่เขาเข้าไปเป็นตอนกลางคืนเสมอ แต่มีครั้งหนึ่งข้ารออยู่ฝั่งหนึ่ง ตอนเช้าเขาก็ออกมา

ต่อมาเข้าไปแล้วข้าก็ลงไปดู ในบ่อมีเชือก อยู่ที่ข้างล่างของปากบ่อ ข้าลงไปได้อย่างลำบาก ข้างในกว้างขวางเล็กน้อย แต่มีทางเดิน ข้าจึงเข้าไปตามทางเดิน

ข้างในเดินระยะไกลพอสมควร ก็พบกับว่ามีสถานที่แห่งหนึ่ง ข้างในมีของบางอย่าง ยังมีเสบียงอาหารอีกด้วย อย่างไรก็ตามของเยอะมาก”

“อะมู่ ทำไมเจ้าไม่เอาสักหน่อย?” อันหลิงหยุนลูบหัวอะมู่ อะมู่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

“ข้าไม่เอา พ่อข้าบอกกับข้า ต่อให้จนมากเท่าไหร่ก็ไม่ควรไปแย่งไปขโมย ข้ามุดเข้าไปก็แค่สงสัย แต่ไม่ใช่ของข้าข้าไม่เอา”

“อะมู่เป็นเด็กดีมาก” ยอมขอทานก็ไม่คิดไปขโมย

อันหลิงหยุนมองไปที่ประตูสูงของลานกว้างข้างบนเขียนด้วยอักษรหลายตัว

เป็นจวนที่มีประตูสูง

อันหลิงหยุนถาม: “ท่านอ๋อง”

กงชิงวี่อ้อมไปข้างหลัง: “เราเข้าไปทางหลังลาน”

อันหลิงหยุนจุงอะมู่ ทั้งสามไปที่หลังลาน กงชิงวี่อุ้มทั้งสองคนละมั้งขึ้นไปทันที อะมู่ตกใจมาก ไม่กล้าส่งเสียงตะโกน อันหลิงหยุนตกใจจนอยากตะโกน แต่อดกลั้นเอาไว้จึงไม่ตะโกนออกมา มิเช่นนั้นนางกลัวขายหน้า

ขณะนี้ในลานไม่มีคนเลย อันหลิงหยุนเดาว่าคนที่นี่หนีไปตั้งนานแล้ว คนมีฐานะก็เป็นเช่นนี้ เมื่อเข้าเจอการทำสงครามก็กลัวแทบตาย ทรัพย์สมบัติต่างๆ ก็ทิ้งไปไม่สนใจ

กงชิงวี่ลอยตัวลงมาที่ลานจากข้างบน กงชิงวี่มองไปรอบๆ ด้าน

ออกคำสั่งตรวจค้นทันที อันหลิงหยุนจึงรู้ว่า นางออกมามีคนคอยปกป้องอย่างลับๆ สิบกว่าคน ไม่แปลกที่กงชิงวี่จะจำนางได้ทันทีที่เห็น

คนที่ปกป้องอย่างลับๆ เริ่มตรวจสอบ ยืนยันว่าที่ลานไม่มีคน กงชิงวี่เดินไปที่ปากบ่อมองลงข้างล่าง ยกมือขึ้น มีคนส่งไฟให้ กงชิงวี่ลองดู ตรวจสอบให้แน่ใจว่ามีลมอยู่ข้างใต้ จึงให้คนลงไป

“ดูว่ามีคนหรือกับดักหรือไม่” อันหลิงหยุนกำชับเป็นพิเศษ

อะมู่เสียใจเล็กน้อย เขารีบพูดขึ้น: “ข้าไม่ได้โกหก”

อันหลิงหยุนรีบปลอบ: “ไม่ได้บอกว่าเจ้าโกหก แต่ครอบครัวนี้ไปหมดแล้ว ก่อนหน้านี้ถ้าข้างล่างมีของซ่อนอยู่จริงๆ ไม่แน่พวกเขาอาจจะยังไปไม่ไกล แล้วอยู่ข้างล่างนี้ ดังนั้นตอนลงไปต้องระวัง”

อะมู่หน้าแดง ส่งเสียงอ๋อ

กงชิงวี่เหลือบมองอันหลิงหยุน ส่งสัญญาณให้คนลงไป

มีสามคนลงไปอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็มีคนขึ้นมา

“ข้างล่างมีทางเดิน ไม่มีคน เราต้องการอีกสองคนลงไป”

“อืม ไปเถิด” จากนั้นก็ลงไปอีกหลายคน อันหลิงหยุนรอยู่ข้างนอก ไม่นานคนของกงชิงวี่ก็กลับมา ข้างในมีเสบียงเยอะมาก แต่ไม่ใช่ของที่ขึ้นรา เป็นเสบียงอาหารที่ดีทั้งหมด ยังมีอัญมณีเงินทองมากมาย

กงชิงวี่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ให้คนเคลื่อนย้ายอัญมณีอย่างรวดเร็ว แล้วส่งคนบางส่วนมาช่วยอย่างลับๆ เงินทองย้ายไปยังชายแดนเมืองโบราณถงกวนในประเทศต้าเหลียงของพวกเขาก่อน

อันหลิงหยุนพบเจ้าของร้าน นำของวางไว้ที่ธนาคารใต้ดิน

ที่นั่นแข็งแรงแน่นหนา น้ำไฟไม่เข้า เจ้าของร้านก็เป็นคนกันเอง น่าเชื่อถือมาก

เรื่องนี้จัดการค่อนข้างยาก กงชิงวี่ต้องการหลีกเลี่ยงสายตาและหูของผู้คน ดีที่เป็นเวลากลางดึก ไม่มีคนพบเห็น เขาอาศัยความสะดวกของตัวตน ในไม่ช้าก็จัดการเรียบร้อย

วุ่นวายอยู่ทั้งคืน รุ่งเช้าวันต่อมา อันหลิงหยุนก็ขนเสบียงอาหารทั้งหมดกลับไปที่เมืองโบราณถงกวน

มีเสบียงอาหารเจ้าของร้านดีใจมาก ในทางตรงกันข้ามอันหลิงหยุนรู้สึกกังวลเสบียงอาหารอื่นๆ