บทที่ 620 นางเป็นหมอทหาร

บทที่ 620 นางเป็นหมอทหาร

ร้องท้ารบทั้งวัน หวูโยกั๋วสูญเสียทหารและบาดเจ็บจำนวนมาก แต่ฝ่ายประเทศต้าเหลียง ออกไปเพียงไม่กี่คน

พักผ่อนในเวลากลางคืน เมื่อกงชิงวี่นอนลงก็คิดถึงอันหลิงหยุน ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

ด้านนอกเต็นท์ทหารมีคนเดินมา กงชิงวี่พูดขึ้น: “ใคร?”

“แม่ทัพ ข้าเอง”

ฮั๋วฉิงนอนไม่หลับเช่นกัน นับตั้งแต่ที่เห็นกงชิงวี่เป็นจอมพลนำทัพออกรบ นางก็อดไม่ได้อีกต่อไปที่จะชอบกงชิงวี่

คืนพระจันทร์เต็มดวงที่หายากในคืนนี้ นางนอนไม่หลับ อยากคุยกับกงชิงวี่

กงชิงวี่พูดกล่าว: “แม่ทัพน้อยกลับเถิด คืนนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ต้องพักผ่อนแต่เช้า”

“ท่านอ๋อง ข้าชอบท่านอ๋องมาก ยินดีเป็นครูที่ดีและเพื่อนในยามยากกับท่านอ๋อง ท่านอ๋องไม่อยากเจอข้าสักนิดเลยหรือ? ” เป็นครั้งแรกของฮั๋วฉิง นางอายุน้อยอารมณ์รุนแรง แต่ก็มีเวลาที่อ่อนโยนเช่นกัน อย่างเช่นปฏิบัติต่อกงชิงวี่

ยังไงนางก็ชอบกงชิงวี่ ชอบจากใจจริง

“กลับไปเถิด ข้าเจอระหว่างวันแล้ว ตอนนี้ไม่อยากเจอแล้ว ตอนนี้อยากพักผ่อนให้เพียงพอ บำรุงและสะสมกำลังให้เข้มแข็ง พรุ่งนี้โจมตีกำแพงเมืองหวูโยกั๋วต่อ”

กงชิงวี่ไม่ยอมพบฮั๋วฉิง ฮั๋วฉิงยืนอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ต้องกลับไปอย่างเหงาหงอย

กงชิงวี่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ตลอดทั้งคืน เขากลัดกลุ้มใจ ไม่ได้เจออันหลิงหยุนสู้รบก็รู้สึกน่าเบื่อ

ทางฝั่งอันหลิงหยุนจัดการเสร็จ บอกหมอสิบกว่าคน ว่าต้องรักษาอย่างไร จัดการอย่างไร ยังฝึกหลายคนขึ้นมา

ให้ถางเหออยู่ดูแล และเงินและอัญมณีก็หาสถานที่ที่ปลอดภัยซ่อนเอาไว้ให้ดี เสบียงอาหารที่เหลือขายให้ราษฎรในราคาที่ถูก เหล่าราษฎรซื้อเสบียงอาหารเพื่อดำรงชีวิตให้อยู่รอด และซื้อเสบียงอาหารก็ต้องสร้างรายได้

อันหลิงหยุนวางแผนที่จะสร้างโรงงานในเมืองโบราณถงกวน ผลิตเสื้อกันหนาวผ้าห่ม ไม่เพียงแค่ลดต้นทุน ยังสามารถจัดส่งไปยังชายแดนอื่นๆ จากเมืองโบราณถงกวนอีกด้วย คนของที่นี่ทำงานแลกเงิน ซื้อเสบียงอาหาร จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต จากนั้นก็ใช้ชีวิต

อันหลิงหยุนคิดว่าผ่านช่วงเวลาหนึ่งไป ก็จะดีขึ้น

ทั้งหมดมอบหมายให้ถางเหอ อันหลิงหยุนแต่งตัวเป็นหมอที่หล่อเหลา ไปหากงชิงวี่

ในเมื่อตอนนี้ไม่ใช่เวลาปฏิเสธฮั๋วฉิง ฉะนั้นยังไม่พบเจอดีกว่า ไปพบกงชิงวี่โดยใช้อีกตัวตนหนึ่ง ดีต่อทุกคน!

เมื่อได้รับข่าวกงชิงวี่ก็หันกลับไปมอง เขาอยู่ในสนามรบไม่สามารถออกไปได้ แต่เขาก็หันกลับไป

กงชิงวี่อารมณ์ดีในทันที มองไปที่ซ่านเต๋อที่อยู่ตรงข้ามเผยท่าทางแสดงความตลกออกมา

ในระยะทางมากกว่าหนึ่งร้อยเมตร แม่ทัพซ่านเต๋อสู้รบอย่างน่าตกใจ

ตีระฆังถอยทัพ

กงชิงวี่หันกลับมาและเหยียดขาและจับท้องของม้า ม้าดุร้ายข้างใต้วิ่งออกไปเหมือนลมกระโชก

อันหลิงหยุนมองจากที่ไกลๆ รออยู่ที่หน้าค่ายทหาร คงชิงวี่ไปถึงเป็นคนแรก ลงจากหลังม้ากงชิงวี่โยนบังเหียนม้า อุ้มอันหลิงหยุนแล้วจากไป

อันหลิงหยุนตกใจ: “ท่านปล่อยข้าลงมา เร็วเข้า……”

“ข้าไม่” กงชิงวี่กอดอันหลิงหยุนที่แต่งกายเป็นหมอด้วยสวมเสื้อผ้าหยาบไม่ยอมปล่อย ทำให้อันหลิงหยุนเป็นกังวล กลัวว่าจะมีคนเห็น

แต่กงชิงวี่ไม่คิดเช่นนั้น เห็นก็เห็น

ออกมาครั้งนี้ สิ่งที่น่าปลื้มใจที่สุดอย่างหนึ่งของกงชิงวี่คือการพาอันหลิงหยุนออกมา หากเขาไม่พบอันหลิงหยุนออกมา เขาจะวิ่งกลับไป

ไม่ได้แยกจากกันก็ไม่รู้ถึงรสชาติของการแยกจากกัน ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่ใช้ชีวิตเหมือนผ่านไปเป็นปี ไม่มีความกระตือรือร้นในการทำสงครามเลย

อันหลิงหยุนลงไม่ได้ รีบมองไปรอบด้าน ดีที่ไม่มีคน

อันหลิงหยุนแอบอิงหลบอยู่ในอ้อมแขนกงชิงวี่ไม่ให้ใครพบเห็น

กงชิงวี่ก้าวเท้าอย่างเร็วอุ้มนางกลับไป หลังจากเข้าไปที่เต็นท์ขึ้นเตียงทันที ตอนแรกอันหลิงคิดจะหลบหลีก พลิกตัวแล้วลุกขึ้น

กงชิงวี่ถอดชุดเกราะออก ปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนกาย เดินไปดึงอันหลิงหยุนไป อันหลิงหยุนถูกผลักเข้าไปข้างใน จึงทำได้เพียงต้องปฏิบัติตาม

กว่าที่คนอื่นๆ จะกลับมา กงชิงวี่ก็จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่ายังอยากจะต่อ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้มีอะไร

อันหลิงหยุนรีบสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทำหน้าเย็นชามองกงชิงวี่อย่างไม่สบอารมณ์ ดุว่าเขาเป็นคนบ้า