ตอนที่ 708
บทที่ 708 หม่อมฉันจะเลี้ยงท่านอ๋องเอง
October 21, 2026
บทที่ 708 หม่อมฉันจะเลี้ยงท่านอ๋องเอง
เมื่อพูดเรื่องการปลูกสมุนไพร กงชิงวี่ก็นิ่งไป สองสามีภรรยาสบตากัน กงชิงวี่ทำสีหน้าเคร่งขรึม แล้วจับมือของอันหลิงหยุนขึ้นมาพิจารณาครั้งแล้วครั้งเล่า : “ปลูกสมุนไพรต้องใช้ทักษะที่เฉพาะเจาะจง ช้าเชื่อว่า ทักษะนี้หยุนหยุนสามารถควบคุมได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่า......”
“ท่านอ๋องมีอะไรจะพูดก็พูดเถอะเพคะ ไม่ต้องอ้อมค้อม” อันหลิงหยุนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ฟังดูเหมือนว่ากงชิงวี่มีแผนที่จะปลูกสมุนไพรนานแล้ว
“หยุนหยุน เจ้ามากับข้า”
กงชิงวี่หันหลังพาอันหลิงหยุนเดินออกไป ทั้งสองคนมาถึงบริเวณทุ่งนาและภูเขา อันหลิงหยุนต้องตกใจเมื่อได้เห็นผืนดินที่กว้างใหญ่แต่กลับว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า
ถึงแม้ทุกที่จะเป็นพื้นดิน แต่พื้นดินนั้นกลับดูแห้งแล้งมาก ดินที่นี่ไม่ดี มีหินทรายปะปนอยู่เป็นจำนวนมาก ปลูกพืชก้ไม่อาจงอกเงยได้ ดังนั้นจึงรกร้าง
“ท่านอ๋อง ที่นี่ช่างดูรกร้างนัก” อันหลิงหยุนจะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก
กงชิงวี่ทำสีหน้าเคร่งขรึม : “ที่ดินมีมากมาย แต่ไม่มีอะไรงอกเงยได้ ข้าเองก็เคยคิดว่าจะนำมาปลูกสมุนไพร แต่ข้านั้นไม่ใช่เทวดา จึงทำได้แค่มอง”
“ไม่จำเป็นเพคะ” อันหลิงหยุนก้าวขึ้นไปข้างหน้า หยิบดินที่อยู่บนพื้นขึ้นมาหนึ่งกำ ลองบี้ดูแล้วโยนกลับลงไป
“ที่นี่สามารถปลูกต้นไม้ก่อนได้ จากนั้นก็ค่อยปลูกสมุนไพรเอาไว้ใต้ต้นไม้ ต้นไม้สามารถช่วยเปิดพื้นที่รกร้างได้ ช่วยกำลังลม ใช้เวลาเพียงแค่เจ็ดแปดปี สีเขียวชอุ่มก็จะช่วยเปลี่ยนแปลงพื้นดินที่แห้งแล้วได้” อันหลิงหยุนค่อนข้างมั่นใจ
กงชิงวี่นิ่งไปชั่วครู่ : “ปลูกต้นไม้ ?”
“ใช่แล้วเพคะ ปลูกต้นไม้”
“แต่ว่า ประโยชน์ของต้นไม้นั้นมีน้อยมาก ข้า......”
“ท่านอ๋อง ประโยชน์ของต้นไม้นั้นมีมากนัก สามารถนำมาทำเป็นฟืนได้ สามารถนำมาใช้เป็นวัสดุในการสร้างบ้านได้ อีกทั้งยังใช้เพาะเลี้ยงจักจั่นสีทองได้ จักจั่นสีทองนั้นเป็นของดี อีกทั้งเชื้อราบางชนิดก็เป็นของดี สามารถนำมาทำยาได้
ท่านอ๋อง ขอเพียงแค่มีเงินมากพอ ต่อให้เป็นพื้นที่ที่พลิกฟื้นหน้าดินยากแค่ไหน หม่อมฉันก็สามารถทำได้ เพียงแต่ว่า......”
อันหลิงหยุนเป็นห่วงเรื่องเวลา ถ้าหากนางไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อได้ล่ะ ?
“หยุนหยุน เจ้ากลัวอะไร ?”
อันหลิงหยุนยิ้ม : “ไม่มีอะไรน่ากลัวเพคะ เพียงแต่รู้สึกว่าฝ่าบาททรงเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันทำเรื่องเช่นนี้อาจจะเกินความจำเป็นไป”
จริงๆแล้วอันหลิงหยุนคิดเช่นนั้น แต่เพื่อกงชิงวี่แล้ว นางก็ยอมทิ้งอคติที่มีต่อฝ่าบาท และนางก็เพียงแค่พูดโกหกเพื่อที่จะหลอกกงชิงวี่เท่านั้น
กงชิงวี่มองอันหลิงหยุนอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก : “หากข้ายังอยู่ ใครก็แตะต้องหยุนหยุนไม่ได้ทั้งนั้น”
“ท่านอ๋องช่างรู้จักหลอกหม่อมฉัน แต่เอาเถอะเพคะ ในเมื่อท่านอ๋องพูดเช่นนี้ หม่อมฉันก็อยากจะมีแผนการที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีทางที่จะไม่ทำแน่นอน เงินของหม่อมฉันเหล่านั้น หม่อมฉันก็จะนำออกมาใช้ ท่านอ๋องทรงจัดการเรื่องของท่านอ๋องเถอะเพคะ ส่วนเรื่องพลิกฟื้นหน้าดินยกให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเอง”
“คนเดียว ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่เพคะ หม่อมฉันต้องให้เจ้าสำนักเฟิงเก๋อช่วยหม่อมฉัน เขาเป็นคนที่หลอกง่าย” อันหลิงหยุนหัวเราะ รู้สึกว่าหากควรหลอกใช้ก็ควรหลอกใช้
กงชิงวี่ไม่ยินดีนัก : “เจ้าหลอกข้าจะดีกว่า ข้าไม่ชอบให้หยุนหยุนไปหลอกคนอื่น”
“ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องไม่มีเวลาหรือเพคะ เรื่องในราชสำนักก็มีมากมายขนาดนั้น”
“มาก แต่ข้าก็มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนหยุนหยุน”
“ดีเพคะ เช่นนั้นให้ท่านอ๋องอยู่เป็นเพื่อน”
อันหลิงหยุนมองพลางหัวเราะพลาง แต่ในใจกลับรู้สึกหดหู่ ถึงแม้ร่างกายของนางดูเหมือนใกล้จะหายดีแล้ว แต่ในความเป็นจริงแล้วระบบต่างๆยังไม่ฟื้นฟู
นี่อาจจะเป็นสัญญาณเตือนที่บอกให้รู้ว่าร่างเดิมต้องการที่จะกลับมา แต่ร่างกายอยู่ที่นี่ นางจึงไม่อาจทำอะไรได้ ทำได้แค่เพียงตั้งตารอว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
หลังจากกลับไปวันนั้น อันหลิงหยุนก็วางแผนสิ่งที่นางต้องการจะทำ โดยเริ่มลงมือจากผืนดินแผ่นใหญ่ของกงชิงวี่ก่อน
กงชิงวี่เป็นอ๋อง ได้รับพระราชทานรางวัลมามากมาย โดยเฉพาะที่ดิน
แต่เมื่ออันหลิงหยุนนำภาพวาดที่กงชิงวี่ให้นางมาดุถึงได้รู้ว่า ที่ดินของเขากว่าครึ่งนั้นแห้งแล้ว ไม่สามารถทำประโยชน์ได้ อันหลิงหยุนนั่งอยู่บนเตียงเตาแล้วลูบหน้าผาก นางเคยคิดแผนการเผื่อเรื่องที่เลวร้ายที่สุดมาก่อน แต่คิดไม่ถึงว่าแผนการที่เลวร้ายนั้นจะเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้ เห็นชัดๆว่าเป็นที่รกร้างทั้งหมด
ที่น่าขำที่สุดคือ ตรงกลางยังมีภูเขาอีกสองลูก ภูเขาทั้งสองลูกนี้เองก็ดูน่าทึ่ง เพราะไม่มีการปลูกพืชพรรณเช่นกัน ไม่เพียงแต่ไม่ได้ปลูกพืช อีกทั้งดูแห้งแล้งและว่างเปล่าอย่างมากเช่นเดียวกัน