ตอนที่ 709
บทที่709มู่มิงป่วยหนัก
October 21, 2026
บทที่ 709 มู่มิงป่วยหนัก
กงชิงวี่โมโหจนไม่ยอมพบใครตลอดทั้งวัน จนกระทั่งเย็นอันหลิงหยุนจึงเห็นกงชิงวี่กลับมา บนกลับเข้ามาบนตัวเมไปด้วยกลิ่นของเหล็ก
อันหลิงหยุนเป็นคนที่เคยออกรบมาก่อน ล้วนแล้วแต่เดินอยู่ในป่า นางจึงสามารถรับรู้ถึงกลิ่นของเหล็กได้อย่างรวดเร็ว
กงชิงวี่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเขยิบเข้าไปใกล้ อันหลิงหยุนจึงได้กลิ่น
“กลิ่นอะไรเพคะ ?” อันหลิงหยุนเอ่ยปากถาม แล้วโน้มตัวเข้าไปหา
เป็นกลิ่นของเหล็กจริงๆ อีกทั้งยังเป็นเหล็กหล่อด้วย ส่งกลิ่นแรงมาก
กงชิงวี่ถาม : “ทำไมแม้แต่กลิ่นเหล็กหยุนหยุนถึงได้ดมรู้ ?”
“ทำไมหรือเพคะ ก็เพียงแค่เหล็ก เพียงแค่สัมผัสบ่อยๆ เมื่อได้กลิ่นก็รู้ทันที ทำไมท่านอ๋องจึงทำเหล็กหล่อล่ะเพคะ ประเทสต้าเหลียงของเรามีเหล็กหล่อด้วยหรือ ?”
“มี อีกทั้งยังมีมากอีกด้วย วันนี้ข้าได้จัดกำลังคนไปเพื่อทำเหล็กหล่อแล้ว ข้าจะผลิตอาวุธ”
“ท่านอ๋อง ผลิตอาวุธทำไมกันเพคะ ?”
“ประการแรกก้เพื่อใช้ในการรบ ประการที่สองเพื่อค้าอาวุธ” กงชิงวี่พูดจบก็ลากอันหลิงหยุนไปที่สระกำมะถันเรียบร้อยแล้ว อันหลิงหยุนตามไปแล้วยืนใจลอยอยู่พักใหญ่
เมื่อลงไปในน้ำ อันหลิงหยุนถูกอุ้มไปวางไว้บนก้อนหิน กงชิงวี่โน้มตัวเข้าไปหาแล้วพูดว่า : “หยุนหยุนขายสมุนไพร ข้าขายอาวุธ นี่ไม่ชึคู่ที่ช่างดูเหมาะสมกันหรอกหรือ ?”
“แต่ว่าสมุนไพรสามารถงอกใหม่ได้ เก็บเกี่ยวได้ไม่จบไม่สิ้น แต่เหล็กทำไม่ได้ ถ้าหากมอบอาวุธให้คนอื่นหมด ถึงเวลานั้นหากประเทศต้าเหลียงของเราจะต้องออกรบ ไม่ใช่ว่าจะต้องไร้ซึ่งอาวุธหรอกหรือ ?”
“......ข้าคิดไว้แล้ว ดังนั้นข้าตั้งใจที่จะผลิตปืนใหญ่ออกมาสักสิบกว่ากระบอก แล้วศึกษาเรื่องกระสุน”
“ท่านอ๋อง”
“นางไม่อยากทำลายระบบ นางมาที่นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่ไม่สมควรแล้ว ส่วนการช่วยประเทศต้าเหลียงนั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าหากสร้างปืนใหญ่ขึ้น แล้วปืนใหญ่นั้นมีมาก่อนราชวงศ์ถัง ก็จะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับคนรุ่นหลัง เท่ากับว่าเปลี่ยนแปลงความเจริญก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์
หากประเทศต้าเหลียงขนานอยู่กับห้วงเวลาของราชวงศ์อื่นๆ ไม่แทรกแซงประวัติศาสตร์ก็ยังดี แต่ถ้าหากต้องแทรกแซงล่ะ ?
กงชิงวี่ยิ่งเขยิบเข้าไปใกล้ อันหลิงหยุนถูกร่างกายที่แข็งแรงกำยำของเขากดเอาไว้ จงทำได้แค่ทนสักพัก แต่สำหรับเรื่องปืนใหญ่นั้น อันหลิงหยุนไม่ยอมประนีประนอม
ทั้งสองคนออกมาจากสระกำมะถัน อันหลิงหยุนไปลนมือของนาง กลับมาก็พันแผลเล็กน้อยแล้วจึงนั่งลง
กงชิงวี่เปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองนั่งลง อันหลิงหยุนทำสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า : “ท่านอ๋อง ทรงไม่เชื่อฟังแล้วหรือเพคะ ?”
“ข้าไม่เชื่อฟังเมื่อไหร่กัน เมื่อครู่อยู่ข้างใน หยุนหยุนตะโกนเร่งข้า ข้าก็รีบทันทีมิใช่หรือ ?”
อันหลิงหยุนโกรธจนหน้าแดง แล้วเหลือบตาไปมองกงชิงวี่ด้วยความโมโห : “หน้าไม่อาย !”
“ข้าเองหน้าไม่อายอยู่แล้ว อยู่ต่อหน้าหยุนหยุนยังจะต้องอายอีกทำไม !”
อันหลิงหยุนรู้สึกหดหู่ : “เรื่องปืนใหญ่ หม่อมฉนบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ ท่านอ๋องทรงตั้งใจผลิตอาวุธเถอะเพคะ หลังจากนั้นก็เก็บเอาไว้ใช้สำหรับการรบครั้งต่อไป”
“......”
อันหลิงหยุนลุกขึ้นจะเดินออกไป กงชิงวี่จึงเดินตามไป : “จะไปไหน ?”
“จะไปนอนกับเด้กๆเพคะ”
“ข้าผิดไปแล้ว !” เมื่อได้ยินว่าอันหลิงหยุนจะไป กงชิงวี่ก็รีบยอมรับผิด อันหลิงหยุนจึงได้หันกลับไปมองกงชิงวี่
“ท่านแน่ใจว่าผิดจริงๆหรือเพคะ อันหลิงหยุนมองไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“ไม่อนุญาตให้ท่านทำปืนใหญ่ มิเช่นนั้นข้าจะตายให้ท่านดู”อันหลิงหยุนโกรธจนทนไม่ได้ ตกลงไว้แล้วว่าจะไม่ทำปืนใหญ่ เขากล้าหาญเกินไปจริงๆ ทันทีที่ปืนใหญ่ก็ถูกผลิตออกมา จะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ คนอื่นไม่พูด แต่ซูมู่หรงจะต้องลงมือก่อนแน่ๆ
อันหลิงหยุนเป็นห่วงว่าซูมู่หรงจะเข้ามาคุกคามกงชิงวี่ จึงรู้สึกกังวล
กงชิงวี่อุ้มนางเดินกลับไป โอกาสนั้นหาได้ยาก วันนี้จะต้องทำภารกิจสักหน่อยถึงจะดี