บทที่ 757 เหมือนพ่อผู้ให้กำเนิดลูกสาว

บทที่ 757 เหมือนพ่อผู้ให้กำเนิดลูกสาว

เมื่อเขาออกจากประตู กงชิงวี่มองไปที่อันหลินหยุนด้วยท่าทางโกรธ อันหลินหยุนค่อนข้างขบขัน: “ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยท่านอ๋องโมโหซะแล้ว”

“ข้าจะคอยดูว่าใครยังกล้าพูดถึงเรื่องหยุนหยุนแต่งงานกับสามีรอง”

“เดิมทีข้าไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว”

“...”กงชิงวี่จับมืออันหลินหยุนแน่น: “ข้าวางแผนที่จะออกไปหลังจากคืนนี้ ตอนนี้ผู้ป่วยของเจ้านั้น มันไม่สามารถแก้ไขได้ในขณะนี้ ข้าเลยไม่สามารถพาเจ้าไปได้

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นอกจากรักษาให้ผู้คนห้ามออกไปไหนแล้ว"”

“ตกลง”

อันหลินหยุนเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์และชี้ว่า: “ท่านอ๋องดูนี่สิ”

กงชิงวี่เงยหน้าขึ้น: “มีอะไรน่าดู มันไม่ใช่ดวงจันทร์ของประเทศเหลียง?”

“ท่านอ๋องนั่นก็แค่พระจันทร์ดวงหนึ่ง!”

“แม้ว่าข้าจะวางแผนต้องการที่จะครอบครองทั้งโลก แต่แน่นอนว่าข้าจะไม่ชอบดวงจันทร์ของประเทศอื่น ๆอย่างเด็ดขาด”

“ท่านอ๋อง คิดถึงบ้านใช่ไหม”

“...”

กงชิงวี่ไม่ได้หันกลับมามองที่อันหลินหยุนและยังคงมองไปที่ดวงจันทร์

ในอีกครึ่งเดือนข้างหน้าชื่อทางการแพทย์ของอันหลินหยุนจะแพร่กระจายในประเทศเฟิ่งแล้ว

อันหลินหยุนเดิมทีวางแผนที่จะจากไป แต่นางไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาหานางมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อนางออกจากวังในวันนี้ มีคนวิ่งออกมาคุกเข่าขอร้องให้นางไปดูแม่ที่ชราของเธอ ร้องไห้เสียใจมากและเธอยังเป็นลูกสาวที่กตัญญู

อันหลินหยุนต้องไปตรวจดู ผลที่ตามมาคืออาการปวดหัวและนิ่วในไต อันหลินหยุนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงต้องฝังเข็มเพื่อรักษาอาการปวดหัวและเอานิ่วในไตออก

เมื่อเป็นเช่นนี้ จะล่าช้าอีกครั้ง

อันหลินหยุนรู้สึกงุนงงหลังจากรักษา

“ท่านอ๋อง กลับไปไม่ได้แล้วใช่หรือไม่”อันหลินหยุนคิดถึงลูกๆของนางแล้ว

แม่ทัพอันเก็บกระเป๋าของนางเรียบร้อยแล้วและตัดสินใจที่จะกลับในวันนี้ นางรู้สึกไม่สบายใจเป็นธรรมดา แต่นางก็ไม่สามารถจากไปได้

อันหลินหยุนอยู่ที่นี่มานานและไม่เคยรู้สึกอึดอัด

จะเป็นแบบนี้ต่อไปจนถึงเมื่อไหร่?

“ช้าไม่รีบร้อนทำไมหยุนหยุนจึงกังวล กงชิงวี่รู้ว่านางไม่สบายใจ เมื่อคืนเขาฝันและเรียกชื่อเสี่ยวหู่

แม่ทัพอันเก็บข้าวของและจากไป ดังนั้นนางจึงไม่สามารถรอได้อีกต่อไป

เดิมทีข้าว่าจะกลับด้วยกัน แต่ตอนนี้กลัวว่าจะต้องรออีกครึ่งเดือน

อาการปวดหัวและนิ่วในไตบ่งบอกว่าต้องใช้เวลาครึ่งเดือนจึงจะดีขึ้น

“ไม่รีบร้อนได้อย่างไร ออกมาเป็นเดือนแล้ว”

“ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว”

ใบหน้าของอันหลินหยุนรู้สึกกังวล แต่กงชิงวี่รู้สึกกังวลในใจเขาไม่ได้แสดงออกมา

เดินทางไม่ได้ อันหลินหยุนทำได้แค่รอ

แต่นางก็รู้ด้วยว่าการรอเช่นนี้ไม่ใช่คำตอบ ดังนั้นนางจึงปรึกษากับกงชิงวี่และส่งคนสองสามคนไปเปิดโรงหมอ

เมื่อกงชิงวี่ทราบเกี่ยวกับการเปิดโรงหมอเขาจึงเลือกสถานที่ในประเทศเฟิ่งและเปิดคลินิกในเวลาเพียงไม่กี่วัน แพทย์หลายคนที่มีคุณสมบัติดีก็รีบเข้ามาและพวกเขาเป็นผู้หญิงทั้งหมด

อันหลินหยุนค่อนข้างประหลาดใจที่พวกเขาสามารถระดมคนเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็วในประเทศเฟิ่ง ตั้งร้านค้าและมีการขนส่งทุกประเภท นอกจากกงชิงวี่เกรงว่าจะมีเพียงซูอู๋ซิงแล้ว

ความแข็งแกร่งของซูอู๋ซิงนั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ แม้ว่าอันหลินหยุนจะไม่มีความรู้ทั้งหมด แต่ซูอู๋ซิงก็แยกหนานอี้และประเทศเฟิ่งออก