บทที่ 758 สอนเพลงดาบไร้ใจ

บทที่ 758 สอนเพลงดาบไร้ใจ

เมื่ออันหลินหยุนเงียบไป ซูอู๋ซินก็ถามว่า “มีอะไรเหรอ วันนี้บทสนทนาช่างน้อยนัก เมื่ออยู่ใต้สุสานจักรพรรดิเจ้ายังปากคอเราะร้ายอยู่ไม่ใช่หรือ?”

“เมื่อไหร่ที่ข้าปากคอเราะร้าย มันชัดเจนที่เจ้า ...” อันหลินหยุนหยุดพูดเมื่อเขารู้ว่ามีคำพูดมากเกินไป หัวใจของนางก็หดหู่มากเช่นกัน ทั้งหมดเป็นเพราะซูอู๋ซินที่เจ้าเล่ห์เกินไป นางละเลยไปช่วงขณะหนึ่ง จึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

อันหลินหยุนปวดหัวดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคำพูดของเขา: “เราควรไปเดี๋ยวนี้อย่ารบกวนจักรพรรดินีและจักรพรรดิ”

อันหลินหยุนหันหลังและเดินไปโดยไม่ต้องการรบกวนพวกเขา

กงชิงวี่เหลือบมองทั้งสองแล้วเดินตามออกไป

เมื่อมองไปที่คนสองคนที่จากไปเฟิงไป่ซูมองไปที่ซูอู๋ซิน: “เจ้ามีบุคลิกเหมือนกับข้า ฉลาด แต่น่าเสียดายที่กงชิงวี่ที่ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถมากนัก แต่เจ้าควบคุมเขาได้อยู่หมัด”

“ความหมายของซูซูคือข้าได้ให้ซูซูเป็นลูกไก่ในกำมือ ดังนั้นซูซูเลยเป็นแบบนี้เหรอ?"

“มิอย่างนั้นล่ะ?”

เฟิงไป่ซูเดินไปในทิศทางของอันหลินหยุน นางก็อยากเห็นเช่นกัน

ซูอู๋ซินเดินตามและจับมือของเฟิงไป่ซู ทั้งสองคนดูเหมือนจะกลับไปสู่สิ่งที่พวกเขาเป็นเมื่อยังเด็ก คนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้าอย่างองอาจห้าวหาญและอีกคนเดินตามหลังอย่างไม่เต็มใจ

อันหลินหยุนกลับไปกับกงชิงวี่และถามแม่ทัพอันหลายครั้งว่าการกลับไปครั้งนี้ปลอดภัยไหม กงชิงวี่อดทนมากในทุกๆครั้งโดยเฉพาะเมื่อเขาเข้าโรงหมอ อันหลินหยุนถามเขาอย่างกระวนกระวายใจ: “วันนี้ข้าไม่ต้องทำอันใดแล้ว ล้วนตอบคำถามเจ้าเกี่ยวกับเรื่องราวของเสด็จพ่อ”

“เจ้าไม่พอใจหรือไม่" อันหลินหยุนทำให้กงชิงวี่ดูบึ้งตึงเมื่อมีคนจำนวนมาก นางไม่ต้องการที่จะสนใจเขาแต่นางยังคงห่วงใย เมื่อสิ่งที่เขาพูดไม่ได้ผลกับนาง ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีที่สิ้นสุด

แต่เดิมรู้สึกผิดต่อกงชิงวี่ คนมากมาย และไม่มีเวลาคิดเล็กคิดน้อยกงชิงวี่ รอคนน้อยก็จะลืมเรื่องนี้ไปเอง

หลังจากรักษาคนสุดท้ายแล้ว อันหลินหยุนก็ไปพักผ่อน ทันทีที่เขานั่งลงเขาเห็นเฟิงไป่ซูและซูอู๋ซินเดินเข้ามาจากด้านนอก

“ท่านจักรพรรดิหญิง ... ”

“ในประเทศเฟิ่ง ผู้หญิงเรียกแม่ของตัวเองว่าพระมารดา เจ้าสามารถเรียกข้าว่าแม่ และก็พ่อของเจ้า ถ้าเจ้าไม่คุ้นเคยให้เรียกท่านพ่อเถอะ ส่วนเจ้า ...”เฟิ่งป่ายซูมองไปที่กงชิงวี่ แม้ว่านางจะพอใจกับกงชิงวี่มาก แต่นางก็เป็นจักรพรรดิหญิงและคุ้นเคยกับการซ่อนอารมณ์ของนางดังนั้นเธอจึงมีทัศนคติที่จะไม่เข้าหากงชิงวี่

“ประเทศต้าเหลียงของพวกเจ้า เรียกว่าพ่อตาแม่ยาย เจ้าเรียกแบบนั้นก็ได้”

หลังจากที่ฮ่องเต้หญิงแห่งประเทศเฟิ่ง พูดจบนางก็มองเข้าไปในโรงหมอ กงชิงวี่ไม่เห็นด้วย นางเพียงแค่มองไปที่ซูอู๋ซิน

ลูกสาวของพวกเขาเป็นเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่อันหลินหยุน ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจ

อันหลินหยุนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แล้วถามว่า “พระมารดากับพระบิดามาที่นี่มีเรื่องอันใด”

“แค่เดินเล่น”

เฟิงไป่ซูยังคงประหลาดใจและอันหลินหยุนยินดีที่จะเรียกหานาง

ในความเป็นจริงมือของนางสั่น แต่มันถูกวางไว้ในแขนเสื้อไม่มีใครเห็น แต่ซูอู๋ซินจับมือของนางโดยที่รู้ไปตามสัญชาตญาณ

“ข้าหมายความว่า นางปฏิเสธว่าไม่รู้จักเรา เป็นแบบนี้ก็ดี เข้าไปได้แล้ว”

ซูอู๋ซินคุ้นเคยกับตัวเอง หลังพูดเสร็จก็เข้าไป หลังจากนั้นอันหลินหยุนเหลือบมองไปที่กงชิงวี่ ในใจคิดว่า เขามีพ่อตาที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง

ดวงตาของกงชิงวี่นั้นลึกล้ำ ดูไม่สนใจ

พวกเขาทั้งสี่เข้าไปในสวนหลังบ้าน เฟิงไป่ซูได้สำรวจสวนหลังบ้าน ก่อนจะมองไปที่อันหลินหยุน: “เพลงดาบไร้ใจของเจ้าเพิ่งเรียนรู้ท่าไม่กี่ท่าเท่านั้น เจ้ายังไม่สามารถผ่านมันไปได้”

“ท่านพ่อไม่ให้ข้าแสดงให้คนนอกดู ข้ายุ่งมากในวันธรรมดา ไม่มีเวลาฝึกซ้อม ก็พอรักษาชีวิตได้บ้าง” อันหลินหยุนจำได้ถึงตอนที่ถูกตามล่าในประเทศต้าเหลียง นางเกือบตาย แสดงให้เห็นว่านางไร้ประโยชน์เพียงใด

แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะอันตราย ไม่มีธนูและปืนใหญ่ แต่นางก็ยังสามารถตายได้ทุกเมื่อ มันช่างร้ายแรงยิ่งนัก!!

เฟิงไป่ซูเหลือบมองไปที่เอวของ กงชิงวี่: “ขอดาบให้ข้า”