บทที่ 767 ท่านหมอโจวมาแล้ว

บทที่ 767 ท่านหมอโจวมาแล้ว

ฝูงชนอยู่ในความโกลาหลและเสนาบดีเว่ยบอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่ผลงานของกงชิงเจวี๋ย แต่นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นนางยังคงกลัวตาย! นางกลัวว่านางจะเป็นรายต่อไป!

อันหลิงหยุนรู้สึกโกรธเล็กน้อยในเวลานี้และพูดอย่างอารมณ์ขุ่นมัว "ทำไมท่านถึงฆ่าเขาจริงๆยังไงก็ตามมันคือชีวิต ข้าจะช่วยคนตรงหน้า แต่ท่านก็ยังฆ่าคนลับหลัง ท่านฆ่าคนไปไม่น้อยแล้ว เหตุใดท่านถึงฆ่าอีก?”

"เปิ่นหวางเห็นเข้าแล้วรู้สึกระคายตา" กงชิงเจาดูหยิ่งผยองและกำลังพูดอีกก็มีอีกาดำบินเข้ามาจากข้างนอกและร่อนลงบนไหล่ของกงชิงเจวี๋ย เมื่อกงชิงจือเห็นว่ายังมีเลือดติดอยู่ที่ปาก

ทุกคนหวาดกลัว แต่ กงชิงเจวี๋ยตำหนิว่า: "ปากเจ้ายังไม่ล้างให้สะอาดแล้วยังบินเข้ามาอีก ออกไป!"

เมื่ออีกาดำได้ยินมันดูเหมือนจะกลัวและมันก็รีบบินออกไปเพราะกลัวว่าถ้ามันจะบินช้าคงจะถูกกงชิงเจวี๋ยจะกิน!

ทุกคนกลัวจนแทบล้มทั้งยืน อันหลิงหยุนมองไปยังสถานที่ที่อีกาดำบินหนีไปและมองกงชิงเจวี๋ยด้วยสายตาที่ดุร้าย "ท่านอ๋องเรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่เพคะ!"

กงชิงจือเลิกคิ้วและมองไปที่อันหลิงหยุนแล้วก็ไม่พูดอะไร ราวกับรู้ว่าตัวเองทำเรื่องที่ผิดทำให้ไม่กล้าที่จะพูดกับนาง

หลิงหยุนอารมณ์ไม่ดี แล้วทำไมเขาถึงฆ่าคน

ถ้านางไม่เห็นเขาก็ไม่เป็นไร แต่พอเห็นหน้าเมื่อไหร่ก็อดที่จะกลุ้มใจไม่ได้!

อันหลิงหยุนยืนอยู่ด้านข้าง กงชิงเจวี๋ยเอื้อมมือไปจับมือของอันหลิงหยุน และอันหลิงหยุนก็ดึงมือออกไป "ท่านฆ่าอีกแล้วหรือ?"

"เปิ่นหวางไม่ได้มีเจตนา เขาได้ยินที่พูดเมื่อกี้และเขาก็ไปฆ่ามันไม่ใช่ความตั้งใจของเปิ่นหวาง"

อันหลิงหยุนเงยหน้าขึ้น: "ท่านพูดจริงหรือ?"

“ จริง!”

"ฮึ!"

อารมณ์ของหลิงหยุนนั้นดีขึ้นมากเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ ทุกคนไม่ต้องคอยกังวลอารมณ์ที่รุนแรงของกงชิงเจวี๋ยและอุบายขององค์รัชทายาทช่างล้ำลึกนัก ช่างเป็นโชคร้ายของรัฐเฟิง!

ทุกคนเสียใจโดยเฉพาะเสนาบดีเว่ยที่เหงื่อออกแล้วออกอีกและนางก็เป็นลมขณะยืนอยู่ด้วย

เฟิงไป๋ซูมองไปที่ " ทหาร พาส่งเสนาบดีเว่ยไปรักษาที่โรงหมอ ลูกเขยของข้าเป็นคนขี้หงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ด้วย ในสายตาของผู้ชายรัฐเหลียงผู้หญิงจะแต่งงานกับผู้ชายมีสามีข้างเคียงก็เหมือนกับผู้ชายที่รัฐเฟิงที่แต่งงานกับผู้หญิงและเคียงข้างภรรยา ดังนั้นคุณไม่ต้องคิดว่าจะแต่งงานกับมกุฎราชกุมารได้อย่างไร

หากรัชทายาทเต็มใจก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงมัน "

เฟิงไป๋ซูจัดการเรื่องนี้และความโกรธของก็คลายลงเล็กน้อยจากนั้น อันหลิงหยุน กล่าวว่า "หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยเพคะเสด็จแม่ ข้ากำลังจะเดินทางกลับไปรัฐเหลียง มีข่าวจากที่จวนว่าลูกของหม่อมฉันแทบจะไม่แตะอาหารเพราะเป็นห่วง ดังนั้นหม่อมฉันจึงต้องกลับแล้วเพคะ "

“ เอาล่ะเจ้าอยู่ที่นี่มานานแล้วและตอนนี้ได้เวลากลับ ข้าไม่มีโอกาสเตรียมสิ่งใดให้เจ้าเลยตอนเจ้ากลับ ดังนั้นข้าจะให้เครื่องประดับของข้าชิ้นนึงกับเจ้าและขอให้นำไปใช้นะ”

"ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่"

เฟิงไป๋ซูเห็นด้วยที่ว่ ควรจะอนุญาติ หลิงหยุนเป็นองค์รัชทายาทของรัฐเฟิง และเป็นไปไม่ได้ที่จะจากไป แต่เกิดเรื่องขึ้นกับเสนาบดีเว่ย และผู้ช่วยอ๋าวก็หยุดเขาไม่ได้เช่นกัน เพียงแค่มองไปที่ใบหน้าของกงชิงเจวี๋ยก็สั่นเทาเป็เจ้าเข้าแล้ว

ซู่อู๋ซินกล่าวว่า "เนื่องจากข้าต้องจากไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงส่งเจ้า ข้าเองกลับไปที่หนานอี้เพื่อจัดการบางอย่างด้วยระหว่างทางพาพระสวามีเจ้าไปดูภูเขาและแม่น้ำทางตอนใต้เฟิงด้วนนะ และยังคงมีการหารือเพื่อรวม หนานอี้และรัฐเฟิงให้เป็นปึกแผ่น

ส่วนเรื่องของรัฐเฟิงให้ฝากไว้ให้อ๋าวชิงดูแลชั่วคราว

อ๋าวชิงทำหน้าที่เป็นจักรพรรดิชั่วคราว "