บทที่ 768 เปิ่นหวางไม่ได้เอาคนมาด้วย

บทที่ 768 เปิ่นหวางไม่ได้เอาคนมาด้วย

อันหลิงหยุนอำลาประมุขรัฐเฟิ่งพร้อมทั้งคนอื่นๆและขึ้นรถม้าที่ดูเหมือนจะกลับไปประเทศเหลียง รถม้าไม่ได้บรรทุกอะไรเลย แต่มีกล่องเพชรพลอยอยู่สองสามกล่อง อันหลิงหยุนและกงชิงวี่ ภายในหนึ่งวันพวกเขาแสร้งทำเป็นไปในทิศทางของ ประเทศเหลียงและตอนนี้พวกเขาอยู่ในทิศทางของหนานอี้

กงชิงวี่ยังมีบางอย่างที่ต้องจัดการในหนานอี้ ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่ทั้งสองคนจะไปที่อื่น

หลังจากเดินทางเป็นเวลาสองวันอันหลิงหยุนและกงชิงจือก็มาถึงชายแดน และพวกเขาก็พักผ่อนหนึ่งวันก่อนออกเดินทางต่อ

ตอนที่ออกไปครั้งแรกข้าเจอซูอู๋ซินแต่งตัวเหมือนคนธรรมดาเขาขี่ม้าตัวใหญ่ กระเป๋าเดินทางที่พวกเขานำออกมาบนหลังม้า

เฟิงไป่ซู่มองไปที่สิ่งของบนถนนซู่อู๋ซินซื้อมานับเงินได้ห้าอัน เฟิงไป่ซู่ใส่มันลงในหีบห่อบนหลังม้าแล้วแสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจ นางหยิบหนึ่งในนั้นออกมาแล้วดูอีกครั้งและถามซู่อู๋ซินว่า "ท่านคิดอย่างไร"

"เจ้าคงเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน” ซู่หวู่ซินพูดติดตลกและเฟิงไป่ซู่ก็เก็บข้าวของและกำลังจะจากไป

หลิงหยุนยังคงรู้สึกซาบซึ้งมันจะเป็นไปไม่ได้เลยถ้าไม่มีพวกเขา เธอรู้สึกได้ในช่วงสองเดือนที่รู้จักกันกันเฟิงไป่ซูก็ดีกับนางมาก

กงชิงวี่ขี่ม้าและทั้งสองก็ขี่ม้าเพื่อให้ปลอดภัยและรวดเร็ว

เมื่อหันกลับไปเฟิงไป๋ซูก็เห็น อันหลิงหยุนและกงชิงวี่แม้ว่าทั้งคู่จะปลอมตัว แต่เฟิงไป๋ซูก็สามารถจดจำพวกเขาได้ในแค่พริบตา

ดูเหมือนว่าอันหลิงหยุนและกงชิงวี่จะสามารถจดจำ ซูอู๋ซินและเฟิงไป๋ซูได้ในพริบตาเช่นกัน

พวกเขาทั้งสี่พบกัน ก่อนที่อันหลิงหยุนจะทักทายเฟิงไป๋ซู "เสด็จแม่เพคะ"

"ที่นี่คือหนานอี้เจ้าเรียกแม่ว่าแม่ พวกเขาทุกคนก็เรียกแบบนี้ " ดวงตาของเฟิงไป๋ซูซีดมากตอนนี้มองไม่เห็นใบหน้าของนางสิ่งที่เห็นได้คืออารมณ์ที่สะท้อนในดวงตาแต่อารมณ์ที่แสดงออกมาจากน้ำเสียง

“ เจ้าค่ะท่านแม่”

ซูอู๋ซินที่อยู่ด้านข้างค่อนข้างอุ่นใจ“ หญ้าและต้นไม้ในหนานอี้แข็งแรงและอากาศชื้นเหมาะสำหรับแมลงบางชนิดให้อยู่รอดได้ตลอดทั้งปีดังนั้นจะมีคนเลี้ยงแมลง เมื่อเวลาผ่านไปบางคนต้องการใช้แมลงเพื่อทำร้ายคน ทุกคนรู้วิธีใช้หนอนกู่

แต่เมื่อยี่สิบปีก่อนจักรพรรดิองค์แรกได้ออกคำสั่งแล้วว่าคนธรรมดาจะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้หนอนกู่และห้ามใช้เทคนิคต้องห้ามมากมายด้วยเหตุนี้หนานอี้จึงลดความวุ่นวายของสงครามลงได้ "

“ เคยได้ยินมาว่าจักรพรรดิองค์นี้มีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์ชายสอง เพราะองค์สองไม่ชอบใช้หนอนกู่ เพื่อฆ่ากันเองดังนั้นเมื่อองค์ชายสองอายุสิบเจ็ดปีก็เป็นเหมือนที่จักรพรรดิหนานอี้พระองค์แรกได้กล่าวถึงเรื่องนี้เอาไว้ จากนั้นผู้คนจำนวนมากถูกฆ่าตายและมีช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบ” กงชิงวี่เคยได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน แต่ก็ทำให้เกิดความคิดเห็นของสาธารณชนมากมาย ว่าอาจเป็นองค์ชายสองที่ต้องการโดดเด่นและ ไม่ต้องการให้คนอื่นฝึกฝนกลวิธีหนอนกู่

ซู่อู๋ซินพยักหน้า "อันที่จริงจักรพรรดิองค์แรกตกอยู่ภายใต้ความกดดันและพูดด้วยแห่งความสิ้นหวังว่าเขาต้องการฝึกฝนศิลปะหนอนกู่เขาและต้องได้รับการประเมินตั้งแต่อายุยังน้อย และหากมีคนผ่านการประเมินเขาก็สามารถฝึกฝนศิลปะหนอนกู่ได้ "

"ข้าได้ยินมาว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ผ่านการประเมินในชุดแรก" กงชิงวี่กล่าว

"รู้มากนะเจ้า"

"คนๆนั้นคือจักรพรรดิ?" กงชิงเจวถาม

ซู่อู๋ซินพยักหน้า "คิดว่าตั้งใจจริงหรือ?"

กงชิงเจวี๋ส่ายหน้า "โดยเจตนาเป็นไปไม่ได้เนื่องจากเป็นข้อจำกัดที่เข้มงวด จึงจะถูกตรวจสอบในระดับต่างๆอย่างแน่นอนเป็นเพียงผู้ที่ต้องการเรียนรู้และต้องฝึกหนักมาก แต่เทคนิควิชาหนอนกู่ ง่ายต่อการเรียนรู้สามารถควบคุมได้ แต่อาจไม่ใช่การควบคุมที่ประเมินได้ในขณะนั้น "

“ อันที่จริงสิ่งที่ประเมินได้ในเวลานั้นคือความกรุณาในหัวใจมนุษย์ แม้ว่าจะมีการเสนอโดยจักรพรรดิว่าห้ามมิให้ก็ตามเรื่องของการประเมิน และถูกกำหนดโดยจักรพรรดิเขาเรื่องการกำหนดคน มีพื้นดินและในร่างกายมีหนอนกู่อยู่หนึ่งร่างกายหนอนกู่ตัวนี้ดูธรรมดามาก แต่มันมีพลังมากที่สุด และหนอนกู่ ตัวนี้จะต้องเข้าสู่ร่างกายของคนอื่น ถ้าต้องการที่จะดึงออกมา

คนที่อยู่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นปรมาจารย์ในพระราชวังหนานอี้ในเวลานั้นพระอาจารย์คือผู้สอน

คนผู้นี้นี้ยังคงดีต่อพวกเราและคนส่วนใหญ่ที่ถูกประเมินในเวลานั้นเป็นบุตรหลานของราชวงศ์และตระกูลขุนนาง

ซู่อู๋เหรินอยู่ที่นั่นด้วย

ทุกคนสอบผ่านและสุดท้ายก็มาถึงจุดจบ

ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สามารถทำเช่นนั้นได้สิ่งเดียวที่รั้งชีวิตของเขาคือเอาหนอนพิษกู่ของในตัวเขาออกมาและใครเป็นผู้นำมันมาก็กลายเป็นปัญหา

ไม่มีใครยอมเสี่ยงแต่เพียงคนเดียว "